IV SA/Gl 1142/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. skreślił K. T. z listy studentów stacjonarnych studiów pierwszego stopnia na kierunku administracja. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz § 25 ust. 1 pkt 3 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ orzekający wskazał, że w roku akademickim 2013/2014 studentka nie zaliczyła II roku III semestru mimo uzyskania zgody Dziekana na przedłużenie sesji egzaminacyjnej do dnia 15.04.2014 r. W odwołaniu strona zarzuciła, że na pierwszym roku studiów nie zaliczyła następujących przedmiotów: etyka, socjologia, podstawy statystyki oraz podstawy mikro i makroekonomii. Z wyjątkiem podstaw statystyki nie składała wniosków o jakich mowa w § 25 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 25 ust. 2 Regulaminu, ani nie wniosła stosownych opłat. Nie było więc podstaw do wpisania jej na III semestr, a w konsekwencji również do skreślenia jej z tego semestru. Wywodziła nadto, że brak zaliczenia wymienionych wyżej modułów wynikał z naruszenia prawa przez uczelnię. Uzyskała bowiem zgodę Kierownika Studiów Administracji na zaliczenie ocen z tych przedmiotów, jakie uzyskała w trakcie studiów na kierunku prawo. Odmienną decyzję wydał Dziekan, o czym dowiedziała się dopiero w 2014 r. Tej decyzji jej nie doręczono, w związku z czym nie mogła się od niej odwołać, a zatem jej sytuację prawną powinna kształtować wymieniona decyzja Kierownika Studiów Administracji. W przeciwnym razie sytuacja ta jest niewyjaśniona. Zaskarżoną decyzją wydaną w trybie art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym Rektor Uniwersytetu [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji. Z istotnych dla sprawy ustaleń organu odwoławczego wynika, że na I roku studiów Dziekan nie uznał stronie oceny z etyki uzyskanej podczas studiowania na prawie, gdyż okazało się, że była to ocena przepisana ze szkoły średniej. Następnie na wniosek studentki, wynikający z faktu nieuzyskania zaliczenia podstaw statystyki, Dziekan udzielił jej zgodę na warunkowy wpis na trzeci semestr w roku akademickim 2013/2014. Już w jego toku strona ponownie bezskutecznie wystąpiła o przepisanie oceny z etyki. Następnie na jej wniosek uzyskała zgodę na przedłużenie sesji zimowej do dnia 15.04.2014 r. Z uwagi na brak kontaktu ze studentką i niezaliczenie tej sesji wszczęto postępowanie w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Wówczas strona w dniu 17.06.2014 r. wystąpiła o udzielenie jej urlopu dziekańskiego z mocą wsteczną, do czego Dziekan nie znalazł jednak podstaw. W rezultacie doszło do skreślenia z listy studentów. W odniesieniu do zarzutów odwołania Rektor podniósł, że o niezaliczeniu oceny z etyki zadecydował Dziekan, a Kierownik Studiów jedynie przedstawił swoją opinię. Jednakowoż rozstrzygnięcie w tym zakresie nie ma charakteru decyzji administracyjnej lecz jest przejawem władztwa administracyjnego. O nieuznaniu oceny z etyki strona wiedziała, ale nie podjęła starań o uzyskanie zaliczenia wraz z innymi studentami swojego kierunku studiów. W tym stanie rzeczy podjęto zasadną decyzję o skreśleniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. T. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Zasadniczo powtórzyła zarzuty odwołania, a mianowicie: 1) naruszenia art. 160 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, w związku z § 25 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Regulaminu studiów przez dokonanie wpisu na trzeci semestr mimo niezaliczenia modułów z semestru drugiego i braku wniosku o dokonanie wpisu warunkowego lub powtarzanie semestru, 2) naruszenia art. 10 § 1 i 3 kpa przez niedopuszczenie jej do postępowania w sprawie wydania przez Dziekana decyzji o braku zgody przepisania oceny z etyki, 3) naruszenia art. 109 § 1 kpa, w zw. z art. 6 i 9 kpa przez odmowę doręczenia skarżącej decyzji podjętych w indywidualnych sprawach studenckich, a w szczególności powyższej decyzji Dziekana. W uzasadnieniu skargi przytoczono powoływane wcześniej przez skarżącą okoliczności. Skarżąca wywodziła, że wniosek o wpis warunkowy na semestr trzeci złożyła w przekonaniu, iż niezaliczyła jedynie przedmiotu "podstawy statystyki". Nie składała takiego podania odnośnie "etyki w administracji", a ponieważ kwestia ta wiąże się z odpłatnością, to Dziekan nie może dokonywać samowolnych wpisów na kolejny semestr i skierowań na powtarzanie przedmiotów. Jej zdaniem za wiążącą należy uznać decyzję Kierownika Studiów Administracji o zgodzie na przepisanie ocen, gdyż tylko o tej decyzji została poinformowana przez dziekanat, a podanie błędnej informacji nie może powodować dla skarżącej ujemnych konsekwencji, które w tym przypadku sprowadzają się do skreślenia z listy studentów. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w świetle okoliczności sprawy zaskarżona decyzja w ostatecznym wyniku odpowiada prawu, a to stanowi wyłączne kryterium sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Otóż bezsporne elementy stanu faktycznego prowadzą do jednoznacznego wniosku, że w stosunku do skarżącej nie mogła być podjęta inna decyzja niż skreślająca ją z listy studentów. Można to zagadnienie rozważyć w dwóch aspektach wynikających z argumentacji skarżącej. W dalej idących twierdzeniach podważa ona dokonany na jej rzecz warunkowy wpis na trzeci semestr studiów podnosząc, że nie zgadzała się na objęcie tym wpisem modułu z etyki i nie występowała o skierowanie na powtarzanie semestru. W takim ujęciu według § 25 ust. 1 Regulaminu studiów Dziekan mógłby wydać jedynie decyzję o skreśleniu z listy studentów (pkt 3 tego przepisu), gdyż stosownie do § 25 ust. 2 pozostałe decyzje objęte § 25 ust. 1 podejmowane są na wniosek studenta. W sposób bezzasadny skarżąca powołuje więc te regulacje regulaminowe dla podważenia trafności zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy podstawowa przesłanka w postaci nieuzyskania zaliczenia semestru II jest oczywista. Art. 190 ust. 2 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym nieuzyskanie zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie uznaje za fakultatywną podstawę skreślenia z listy studentów. Skoro jednak – w tym wariancie – skarżąca nie dokonała czynności przewidzianych regulacją wewnątrzzakładową (złożenie stosownego wniosku), umożliwiających rozważanie przez Dziekana innych możliwości załatwienia sprawy, to owo uznaniowe działanie organu zostało zredukowane do zastosowania jedynej pozostałej możliwości w postaci skreślenia z listy studentów. W drugim wariancie można sensownie założyć, że wbrew stanowisku skarżącej uzyskała ona warunkowy wpis na drugi rok studiów, tj. trzeci semestr. Z wnioskiem o wyrażenie zgody na taki wpis wystąpiła ona pismem z dnia 17.12. 2013 r. i Dziekan taką zgodę wyraził. Wprawdzie wniosek wymieniał tylko jeden przedmiot – "Podstawy statystyki", jednak niezaliczenie kontrowersyjnego między stronami przedmiotu etyki i nie wymienienie go we wniosku, nie powoduje wadliwości wyrażonej zgody, gdyż § 25 ust. 1 pkt 1 Regulaminu studiów dopuszcza warunkowy wpis na następny semestr, jeżeli student nie uzyskał zaliczenia z nie więcej niż dwóch przedmiotów. Tym bardziej nie oznacza to również, że wszystkie inne przedmioty, nie wymienione we wniosku skarżącej, zostały uznane przez Dziekana za zaliczone. Okoliczność ta nie ma dla wyniku sprawy istotnego znaczenia, jednakowoż można zauważyć, że kwestia przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta w toku poprzedniego studiowania unormowana jest rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta (Dz. U. Nr 201, poz. 1187), wydanym na podstawie delegacji z art. 165 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym. Wynika z niego wyłączna kompetencja kierownika jednostki organizacyjnej uczelni, do której student się przeniósł, w zakresie przenoszenia osiągnięć uzyskanych przez studenta w czasie innych studiów. Kompetencja dziekana w tym obszarze jest potwierdzona w § 15 i 18 Regulaminu studiów. Właśnie od tego organu uczelni skarżąca uzyskała wcześniejsze zgody na przepisanie ocen uzyskanych na nieukończonych studiach prawniczych odbytych w latach 2005-2012, w związku z czym nie wystąpiły przesłanki, by w przypadku przedmiotu etyki mogło się u niej zrodzić przekonanie o innym trybie postępowania, zwłaszcza że zaliczenie danego przedmiotu wymaga udokumentowania w sposób określony w § 11 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów (Dz. U. Nr 201, poz. 1188), co w przypadku modułu z etyki nie nastąpiło ani na pierwszym, ani na drugim roku studiów skarżącej. Ponadto mimo ostatecznego uzyskania wiedzy o stanowisku Dziekana, nie podjęła ona próby jego podważenia w sposób przewidziany prawem (por. § 36 ust. 2 Regulaminu) lecz już po uzyskaniu zgody na warunkowy wpis na 3 semestr pismem z dnia 4.03.2014 r. ponownie wystąpiła o zgodę na przepisanie oceny z etyki, na co Dziekan nie przystał, a skarżąca od tego rozstrzygnięcia też się nie odwołała. Pozostaje ono natomiast poza merytoryczną kontrolą sądu administracyjnego, będąc wyłącznie elementem władztwa zakładowego. Z tego punktu widzenia odnośne zarzuty skargi należy uznać za bezskuteczne. Wrócić jednak wypada do wcześniejszego stwierdzenia, że powyższa kwestia nie ma istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Otóż z materiału sprawy i wyjaśnień samej skarżącej złożonych na rozprawie wynika, iż nie podjęła nauki na drugim roku studiów, nie godząc się z koniecznością zaliczania przedmiotu etyki. Skoro – jak już powiedziano – nie próbowała zweryfikować stanowiska Dziekana w trybie prawem przewidzianym, to w rzeczy samej wystąpiły podstawy do skreślenia jej z listy studentów, i to nie tylko z art. 190 ust. 2 pkt 2, ale i z ustępu 1 pkt 2 tego artykułu, gdyż bezskuteczne oczekiwanie przez nią na zmianę programu studiów, leżącą poza sferą jej uprawnień studenckich, spowodował impas, który może być jedynie zakwalifikowany jako rezygnacja ze studiów na warunkach ustalonych przez uczelnię. W rezultacie skreślenie z listy studentów znajduje pełne oparcie w prawie materialnym i zgromadzonym materiale dowodowym. Dlatego też pewne braki zaskarżonej decyzji w zakresie użytej argumentacji nie stanowią uchybienia, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.