I SA/Kr 746/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: Ewelina Knapczyk – Drabik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Powiatu M. na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia 7 sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Zarządu Województwa M. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 9.540 zł (dziewięć tysięcy pięćset czterdzieści złotych). Decyzją z dnia 7 sierpnia 2012 r. nr [...] Zarząd Województwa M., po rozpoznaniu wniosku Powiatu M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 19 czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. W dniu 23 kwietnia 2010 r. zawarta została między Zarządem (Instytucją Zarządzającą M. Regionalnego Programu Operacyjnego) a Powiatem M. umowa nr [...] (kilkakrotnie aneksowana) o dofinansowanie projektu pod nazwą "Modernizacja bazy dydaktycznej kształcenia zawodowego Szkół Ponadgimnazjalnych Powiatu M.", na podstawie której wypłacono beneficjentowi środki europejskie. W wyniku przeprowadzonej w dniach od 10 do 14 i od 20 do 21 października 2011 r. kontroli na zakończenie realizacji projektu ustalono, że w ramach postępowania: "Modernizacja Bazy Dydaktycznej – Dostawa Maszyn" – przetarg nieograniczony, zamawiający podzielił zamówienie na trzy części: Część l – Tokarka uniwersalna 330x1000 – szt. 3, tokarka uniwersalna 360x1000 – szt. 3, frezarka narzędziowa – szt. 1, frezarka uniwersalna – szt. 2, wiertarka kolumnowa – szt. 1; Część II – Szlifierka do wałków i otworów – szt. 1, szlifierka do płaszczyzn – szt. 1, szlifierka do ostrzenia narzędzi – szt. 1; Część III – Obrabiarka 5-cio osiowa CNC – szt. 1. Wszystkie części dotyczyły dostaw sprzętu, a ich łączna wartość przekraczała wartość określoną w art. 11 ust. 8 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych – wartość zamówienia wynosiła 1.322.480 zł netto, tj. 344.485,53 euro. Zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie kwot wartości zamówień oraz konkursów, od których jest uzależniony obowiązek przekazywania ogłoszeń Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (UOPWE), ogłoszenia dla zamówień publicznych dla dostaw przekazuje się Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, jeżeli ich wartość jest równa lub przekracza wyrażoną w złotych równowartość kwoty 193.000 euro. Zarząd Województwa M. podał, że zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych zamawiający nie może w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy dzielić zamówienia na części lub zaniżać jego wartości. Jednocześnie art. 32 ust. 4 tej ustawy stanowi, że jeżeli zamawiający dopuszcza możliwość składania ofert częściowych albo udziela zamówienia w częściach, z których każda stanowi przedmiot odrębnego postępowania, wartością zamówienia jest łączna wartość poszczególnych części zamówienia. Mając powyższe na uwadze Zarząd Województwa M. uznał, że zamawiający naruszył wymienione wyżej przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych. Przy łącznej wartości wszystkich części (344.485,53 euro) powinien był przekazać ogłoszenie Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, a tego nie uczynił. Zarząd uznał zatem, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła nieprawidłowość, albowiem spełnione zostały wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z dnia 31 lipca 2006 r., L.210/25 z późn. zm.). Beneficjent dopuścił się bowiem naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, które mogło spowodować szkodę w budżecie UE. Zarząd wskazał, że powyższe naruszenia spowodowały wymierzenie korekty finansowej zgodnie z dokumentem pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (zwanym Taryfikatorem). Podstawę wymierzenia korekty stanowią zaś przepisy art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. Ponadto, stosownie do § 5 ust. 30 umowy o dofinansowanie projektu, w przypadku naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych w zakresie wskazanym w Taryfikatorze, kwalifikowalne są kwoty odpowiednio pomniejszone o wskaźniki procentowe w tym Taryfikatorze wskazane. Zgodnie z Taryfikatorem (tab. 1 poz. 2), niedopełnienie obowiązku przekazania ogłoszenia o zamówieniu do UOPWE, przy jednoczesnym zapewnieniu "odpowiedniego poziomu upublicznienia" skutkuje korektą finansową w wysokości 25% środków kwalifikowanych ujętych w umowie zawartej w wyniku postępowania, w którym stwierdzono naruszenie. Zarząd Województwa M. podał, że stosownie do art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, środki przeznaczone na realizację programów finansowanych ze środków europejskich, podlegają zwrotowi jeśli zostały wykorzystane niezgodnie z procedurami, o których mowa w art. 184. Zarząd podał, że na podstawie przepisu art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych beneficjent został wezwany do zwrotu środków lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnej płatności o kwotę podlegającą zwrotowi. Beneficjent nie dokonał jednak zwrotu środków i nie wyraził zgody na pomniejszenie kolejnej płatności na podstawie skutecznie dostarczonego wezwania do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie zatem do art. 207 ust. 9 w zw. z ust. 8 i 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych Zarząd wydał decyzję z dnia 19 czerwca 2012 r., nr [...], w której zobowiązał Powiat M. do zwrotu środków w wysokości 284.730,35 zł w tym: I. przez pomniejszenie kolejnej płatności na rzecz beneficjenta o kwotę podlegającą zwrotowi w wysokości 275.924,60 zł, w tym: – w wysokości 124.617,96 zł, w tym 100.254,96 zł należności głównej oraz 24.363 zł odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków na rachunek beneficjenta, tj. od dnia 22 lipca 2010 r. do dnia zatwierdzenia wniosku o płatność, na którym dokonane zostanie pomniejszenie, tj. do dnia 6 czerwca 2012 r., – w wysokości 151.306,64 zł, w tym 124.851,51 zł należności głównej oraz 26.455,13 zł odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków na rachunek beneficjenta, tj. od dnia 12 listopada 2010 r. do dnia zatwierdzenia wniosku o płatność na którym dokonane zostanie pomniejszenie, tj. do dnia 6 czerwca 2012 r., oraz II. zwrotu pozostałej części środków europejskich w wysokości 8.805,75 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków na rachunek beneficjenta, tj. od dnia 12 listopada 2012 r. do dnia zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Zarząd Województwa M. stwierdził, że w ramach wniosku o płatność końcową nr [...] do wypłaty pozostaje kwota w wysokości 294.196,49 zł. Podstawą dokonania pomniejszenia jest wniosek o płatność końcową nr [...] zatwierdzony w dniu 6 czerwca 2012 r. Dodał również, że w przypadku pomniejszenia kolejnej płatności na rzecz beneficjenta o kwotę podlegającą zwrotowi, odsetki naliczane są do dnia zatwierdzenia wniosku o płatność, w ramach którego dokonane zostanie stosowne pomniejszenie kolejnej płatności, czyli wypłaty środków na rzecz beneficjenta na podstawie zatwierdzonego wniosku o płatność. Jednocześnie Zarząd Województwa wskazał, że inną decyzją w sprawie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich, dotyczącą naruszenia ustawy Prawo zamówień publicznych polegającego na zawarciu umów na dostawy sprzętu z pominięciem odpowiedniego trybu udzielenia zamówienia publicznego, zobowiązał Powiat M. do zwrotu środków w wysokości 18.271,89 zł przez pomniejszenie kolejnej płatności na rzecz beneficjenta. Mając zatem powyższe na uwadze organ stwierdził, że wartość wszystkich środków podlegających zwrotowi przekracza wartość dofinansowania ze środków europejskich objętego wnioskiem o płatność końcową, a zatem zobowiązał Powiat M. do zwrotu pozostałej kwoty środków europejskich w wysokości 8.805,75 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków na rachunek Beneficjenta, tj. od dnia 12 listopada 2012 r. do dnia zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Powiat M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i wydanie decyzji zobowiązującej Powiat M. do zwrotu otrzymanego dofinansowania ze środków europejskich, przez pomniejszenie kolejnej płatności, w wysokości niższej niż wskazana w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu, że ogłoszenie o postępowaniu w toku procedury udzielenia zamówienia publicznego na dostawy pn. "Modernizacja Bazy Dydaktycznej – Dostawa Maszyn" zostało dokonane z pominięciem publikatora europejskiego, Powiat M. podniósł, że przeprowadzone rozeznanie rynku wykazało, że nie istnieje możliwość dokonania zakupu sprzętu u jednego dostawcy. Zdaniem Powiatu, okoliczność ta spowodowała, że kolejne części zamówienia nie mogą być traktowane na takich samych zasadach, albowiem dotyczą dostaw różnego rodzaju sprzętu, o różnym przeznaczeniu. W tym stanie rzeczy możliwe byłoby zatem formalne podzielenie zamówienia na trzy odrębne elementy i ogłoszenie trzech odrębnych postępowań na dostawy, z uwagi na brak jednego producenta oferującego przedmiot dostawy objęty l lub II lub III częścią zamówienia. Powiat M. uważa, że skoro z uwagi na brak tożsamości przedmiotu dostaw byłby uprawniony do wyżej opisanego działania, to był również uprawniony do działania, kiedy wyłącznie formalnie zostało przeprowadzone jedno postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, którego przedmiot faktycznie stanowiły trzy odrębne przedmiotowo dostawy, które nie mogły być wykonane przez jednego wykonawcę. W opinii Powiatu, samo prowadzenie jednego postępowania obejmującego kilka różnych rodzajowo przedmiotów nie jest i nie może być determinantą do nakazu sumowania wartości poszczególnych przedmiotów zamówienia. Powyższą okoliczność potwierdza, zdaniem Powiatu, również fakt, że w niniejszym postępowaniu nie doszło do łącznego złożenia ofert na różne części zamówienia, bowiem każda ze złożonych ofert obejmowała wyłącznie jedną wybraną część zamówienia. Powiat M. uważa, że powyższe okoliczności wskazują, że w niniejszym przypadku nie ma jednolitości przedmiotowej zamówienia, albowiem wniosku takiego nie można oprzeć wyłącznie na stwierdzeniu, że zamówienie dotyczyło dostawy sprzętu. Beneficjent stwierdził, że w tym stanie rzeczy nie może być zatem mowy o celowym dzieleniu zamówienia na części w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy. Wyjaśnił też, że objął przedmiotowe dostawy jedną procedurą ze względu na długi termin realizacji dostaw (120 dni) oraz konieczność dokonania wydatków w okresie realizacji projektu. Jednak zdaniem Powiatu, takie czysto formalne działanie nie może stanowić o poprawności stwierdzenia, że z uwagi na rzekomą tożsamość przedmiotu zamówienia, które nie mogłoby zostać zrealizowane przez jednego wykonawcę, zamawiający zobowiązany był do stosowania przepisów ustawy tak jakby całość dostaw mogła stanowić jeden identyczny rodzajowo przedmiot. Powiat M. podkreślił również, że nie każdy podział zamówienia na części, a jedynie dokonany w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, narusza ustawową dyspozycję. W systemie zamówień publicznych obowiązuje bowiem zasada, że zamawiający powinien traktować jak jedno zamówienie takie zamówienia, w których zachodzi możliwość ich realizacji przez jednego wykonawcę i gdy posiadają one podobne przeznaczenie, tj. gdy usługi/dostawy mają zasadniczo te same lub podobne funkcje techniczne lub gospodarcze. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęto, że działanie beneficjenta stanowiło świadome dzielenie zamówienia na części w celu ominięcia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, nie wyjaśniając bliżej takiego stanowiska. Powiat M. podniósł również, że nakładając na niego korektę finansową zastosowano bez żadnego szczegółowego uzasadnienia najwyższy możliwy wskaźnik, tj. 25%. Tymczasem wskaźnik korekty odnosi się do "szkody" potencjalnej, czyli takiej, która niekoniecznie musi zaistnieć i nie wiadomo w jakich rozmiarach, a więc tym bardziej jego wysokość musi być w jakiś rozsądny sposób miarkowana. Beneficjent zwrócił przy tym uwagę, że określony w tabeli wskaźnik procentowy nałożonej korekty należy traktować jako zalecaną stawkę maksymalną, która może ulec obniżeniu. Zdaniem Powiatu, także i tę okoliczność organ winien był obligatoryjnie rozważyć i wskazać czy w danej sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za obniżeniem stawki maksymalnej, czy nie, jakie to okoliczności i ewentualnie w jakim zakresie i w związku z tym stawka winna zostać obniżona. Ostateczna decyzja w zakresie ustalenia i nałożenia korekty finansowej należy bowiem do właściwości instytucji zarządzającej. Powiat podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, zwrotowi podlegają kwoty wykorzystane z naruszeniem procedur wskazanych w art. 184, czyli określonych w umowie międzynarodowej lub innych obowiązujących przy wykorzystaniu środków unijnych. W związku z powyższym, zdaniem Powiatu, zarówno przy stwierdzeniu zaistnienia naruszeń tych procedur, jak i ich skutków finansowych (czyli w zakresie wysokości tego zwrotu) trzeba uwzględnić definicję "nieprawidłowości" z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 odnoszącą się do potencjalnej szkody w budżecie unijnym, ale poprzez finansowanie nieuzasadnionego wydatku, a także wskazanie z art. 98 ust. 2 tegoż rozporządzenia o konieczności uwzględnienia charakteru i wagi nieprawidłowości a także strat poniesionych przez fundusze unijne. Tymczasem w niniejszej sprawie organ tego nie uczynił. Zdaniem Powiatu M, istotne w sprawie jest również to, że realizowany Projekt został wysoko oceniony merytorycznie podczas kontroli przez Instytucję Wdrażającą Fundusze Europejskie Małopolski (FEM), co potwierdza zrealizowanie założonego w dofinansowanym projekcie celu. Zamawiający również osiągnął w zamówieniu najniższą cenę, wykazał się więc oszczędnym gospodarowaniem powierzonymi środkami finansowymi. Na zakupionym sprzęcie zostało już przeszkolonych kilkuset uczniów oraz mieszkańców powiatu poszukujących pracy oraz doskonalących swoje umiejętności zawodowe. Najważniejszy cel społeczny projektu został więc osiągnięty. Okoliczności te nie zostały jednak uwzględnione przez Zarząd Województwa M. podczas kontroli jak i przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zarząd Województwa M. uznał, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce jedno zamówienie. Nie doszło przy tym do podziału zamówienia (a więc naruszenia art. 32 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych, pomimo iż w pkt 17 Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia jest sformułowanie "Zamawiający dzieli zamówienie na części", to nie jest ono spójne z treścią SIWZ). Zarząd stwierdził, że Zamawiający jedynie dopuścił możliwość złożenia ofert częściowych (pkt 2 oraz 17 SIWZ) w ramach jednego zamówienia. Zarząd Województwa M. uważa jednak, że pomimo tego i tak Powiat M. był zobowiązany przekazać ogłoszenie o zamówieniu Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, gdyż zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo zamówień publicznych "Jeżeli zamawiający dopuszcza możliwość składania ofert częściowych [...] wartością zamówienia jest łączna wartość poszczególnych części zamówienia". Zdaniem Zarządu, to, że w przedmiotowej sprawie doszło do umożliwienia złożenia ofert częściowych w ramach jednego zamówienia, wynika z faktu, że poszczególne części zamówienia dotyczą bardzo zbliżonych rodzajowo urządzeń obróbczych, zakupywanych do realizacji jednego celu (realizacja projektu m.in. rozbudowującego bazę szkoleniową). W opinii Zarządu, nie przeczy temu to, że w toku postępowania w kształcie, jaki ono miało, żaden podmiot nie złożył oferty na wszystkie trzy części zamówienia ani to, że żaden z branych pod uwagę przez zamawiającego producentów nie był w stanie dostarczyć wszystkich rodzajów urządzeń. Po pierwsze bowiem, nie tylko producenci urządzeń mogli startować w przetargu, ale również pośrednicy i dystrybutorzy, po drugie zaś nie oznacza to, że nie zgłosiłby się taki podmiot, gdyby zamawiający, zgodnie z przepisami, przekazał ogłoszenie Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich. Wobec powyższego Zarząd Województwa M. uważa, że uprawnione jest przyjęcie, że wartość zamówienia wyrażona w złotych wyniosła 1.322.480 zł, co stanowi równowartość kwoty 344.485,53 euro. Zarząd Województwa zastrzegł przy tym, że nie stanowi to podstawy do uznania, że nałożenie korekty na takiej podstawie (tab.1 poz. 2 Taryfikatora) jak wskazana w zaskarżonej decyzji było nieprawidłowe. Przesłanka zastosowania tej pozycji Taryfikatora wciąż pozostaje spełniona, gdyż obowiązek przekazania ogłoszenia Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich dalej istniał, na podstawie wyżej powołanych przepisów. W stanie faktycznym niniejszej sprawy trudno dopatrzeć się przesłanek, które uzasadniałyby obniżenie wskaźnika korekty. Co więcej Zarząd uważa, że przekroczenie progu, było znaczne, gdyż niemal dwukrotne. Organ podkreślił, że każde przekroczenie progu, choćby minimalne, uzasadnia wymierzenie korekty, gdyż stanowi ono naruszenie prawa. Poza tym naruszenie przez beneficjenta przepisu jest oczywiste, co tym bardziej uzasadnia zastosowanie maksymalnego wskaźnika. Nie stanowi natomiast, zdaniem Zarządu, przesłanki obniżenia wskaźnika fakt, że zamawiający wybrał najtańszą ze złożonych ofert, skoro krąg oferentów został, choćby i potencjalnie, zawężony. Wybór oferty o najniższej cenie to nie "zasługa" beneficjenta ani okoliczność uzasadniająca obniżenie wskaźnika korekty, lecz jego obowiązek wynikający z art. 91 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych w zw. z pkt 12 SIWZ. Odnosząc się natomiast do argumentu, że został osiągnięty najważniejszy cel społeczny projektu, Zarząd Województwa M. stwierdził, że postępowanie kontrolne ma na celu zbadanie nie tylko osiągnięcie celów projektu, ale i poniesione przy tym koszty. Zdaniem organu, są to kwestie na tyle odrębne, że badanie wpływu jednej na drugą jest bezzasadne. Zarząd wyjaśnił, że potencjalna szkoda w budżecie UE polega na tym, że te same cele – być może – można było osiągnąć niższym kosztem (niższe wydatki budżetu UE), w sytuacji, gdyby beneficjent zgodnie z przepisami przeprowadził postępowanie o udzielenie zamówienia. Sam zaś wydatek, skoro został dokonany z naruszeniem prawa, już z samej tej przyczyny powinien być uznany za nieuzasadniony. Powiat M. wniósł w terminie skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) w zw. z art. 11 ust. 7, art. 40 ust. 3 oraz art. 32 ust. 2 i 4 ustawy Prawo zamówień publicznych przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący w stanie faktycznym sprawy dopuścił się naruszenia procedur określonych Prawem zamówień publicznych, gdy w istocie do takiego uchybienia nie doszło. Strona skarżąca zarzuciła również organowi błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 7 i art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L.06.210.25), poprzez nałożenie na stronę skarżącą korekty finansowej z zastosowaniem najwyższego możliwego wskaźnika, tj. 25%, bez rozważenia charakteru i wagi stwierdzonej nieprawidłowości, a także jej skutków finansowych poniesionych przez fundusze unijne. Kolejny podniesiony przez stronę skarżącą zarzut dotyczył naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. polegającego na nieustaleniu okoliczności istotnych z punktu widzenia przepisów art. 98 ust. 2 w zw. z art 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz braku odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania art. 11 ust. 7, art. 40 ust. 3 oraz art. 32 ust. 2 i 4 ustawy Prawo zamówień publicznych strona skarżąca powtórzyła te same argumenty co we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczące braku możliwości wykonania zamówienia przez jednego wykonawcę z uwagi na różne przeznaczenie i standardy jakim kolejne urządzenia musiały odpowiadać. Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia art. 2 pkt 7 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 strona skarżąca ponownie podniosła, że zarówno przy stwierdzeniu naruszeń procedur, jak i ich skutków finansowych (czyli w zakresie wysokości tego zwrotu) trzeba uwzględnić definicję "nieprawidłowości" z art. 2 pkt 7 wymienionego wyżej rozporządzenia odnoszącą się do potencjalnej szkody w budżecie unijnym, ale poprzez finansowanie nieuzasadnionego wydatku, a także wskazanie z art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia o konieczności uwzględnienia charakteru i wagi nieprawidłowości, a także strat poniesionych przez fundusze unijne. Zdaniem strony skarżącej, wskaźnik korekty finansowej nie może być przyjmowany – w tym także co do wysokości – mechanicznie, ale koniecznym jest rozważenie ryzyka szkody dla funduszy unijnych, bo nie wystarczy wskazanie samego naruszenia, lecz należy także wykazać możliwości spowodowania szkody, bo wysokość korekty nie może być abstrakcyjna, ale odpowiednia do "wagi" nieprawidłowości. Strona skarżąca podkreśliła, że obowiązek nałożenia przez państwo członkowskie korekt finansowych nie wynika z samego faktu naruszenia przez beneficjenta procedur, lecz z faktu, że takie działanie lub zaniechanie powoduje lub potencjalnie mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Strona skarżąca stwierdziła, że w niniejszej sprawie organ ustalając wysokość korekty nie rozważył charakteru i wagi stwierdzonej nieprawidłowości, a także jej skutków finansowych poniesionych przez fundusze unijne. W ocenie strony skarżącej, organ zupełnie arbitralnie przyjął, że jej działanie mogło powodować szkodę w budżecie UE, w następstwie czego uznał, że stwierdzona nieprawidłowość uzasadnia nałożenie korekty i zobowiązanie beneficjenta do zwrotu części przyznanego dofinansowania. Jednocześnie organ bez rozważenia charakteru i wagi stwierdzonej nieprawidłowości przyjął w sposób nieuzasadniony maksymalny wskaźnik korekty finansowej, tj. 25%. Zdaniem strony skarżącej, stanowi to także naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ – nie ustalając okoliczności istotnych z punktu widzenia przepisów art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 – przedwcześnie uznał, że zachodzi konieczność zwrotu przez beneficjenta przyznanego dofinansowania. Strona skarżąca zarzuciła również, że na wysokość naliczonych w zaskarżonej decyzji odsetek od należności głównej wpływ miała nieterminowość działań podejmowanych przez Zarząd Województwa M. w zakresie weryfikacji wniosku o płatność oraz kontroli projektu realizowanego przez Powiat M. z pominięciem terminów określonych w Wytycznych Instytucji Zarządzającej w zakresie kontroli i monitorowania projektów realizowanych w ramach Osi Priorytetowej I-VIII z wyłączeniem Osi II M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 zapisanymi w części 8.3 "Informacje pokontrolne" i 8.4 "Zalecenia pokontrolne". Strona skarżąca stwierdziła, że powstałe poważne opóźnienia w dokonywaniu przez Instytucję Zarządzającą poszczególnych czynności kontrolno-weryfikacyjnych działań beneficjenta doprowadziły w rezultacie do naliczenia wysokich odsetek, których można było uniknąć, gdyby kontrola i stwierdzenie ewentualnych nieprawidłowości nastąpiły w terminach ustalonych w Wytycznych Instytucji Zarządzającej. Suma tych odsetek pomniejszyła w znaczący sposób dofinansowanie przyznane beneficjentowi. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa M. wniósł o oddalenie skargi. W dodatkowym piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. Powiat M. odniósł się do argumentów Zarządu Województwa M. podniesionych w odpowiedzi na skargę. Strona skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje zgłoszone w skardze zarzuty i wnioski, a ponadto zarzuca zaskarżonej decyzji, że narusza art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie na jego podstawie decyzji określającej przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich – w sytuacji, gdy wysokość tej kwoty nie została wcześniej określona w sposób i w formie wymaganej prawem, tj. poprzez ustalenie i nałożenie korekty finansowej w drodze decyzji administracyjnej, po uprzednim przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania administracyjnego. Strona skarżąca podniosła, że o nałożeniu na nią korekty finansowej w wysokości 25% dowiedziała się z Informacji Pokontrolnej, przekazanej jej wraz z pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. Powiat M., powołując się na konkretne orzeczenia sądów administracyjnych, podniósł, że korekta powinna być ustalana na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej, poprzedzonej przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Tymczasem w niniejszej sprawie przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Zarząd Województwa M. nie wydał wcześniej odrębnej decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej, która byłaby poprzedzona postępowaniem administracyjnym. Strona skarżąca stwierdziła, że za decyzję administracyjną wydaną zgodnie z przepisem art. 107 § 1 k.p.a. nie może być uznane pismo z dnia 27 stycznia 2012 r. wraz z Informacją Pokontrolną, gdyż dokumenty te miały jedynie charakter informacyjny i nie zawierały należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego dla ustalenia i nałożenia korekty finansowej ani wymaganego przepisami pouczenia o możliwości i trybie wniesienia odwołania. Ponadto Powiat M. podniósł, że również charakter Informacji Pokontrolnej przesądzał, że nie miała ona (także w zakresie nałożenia korekty finansowej), charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, tym bardziej, że kontrolowany mógł odmówić jej podpisania, przedstawiając pisemne wyjaśnienie tej odmowy. Poza tym pismo z dnia 27 stycznia 2012 r. wraz z Informacją Pokontrolną nie były poprzedzone uprzednio przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, zgodnie z odpowiednimi przepisami k.p.a. W ocenie strony skarżącej, te istotne zaniechania ze strony organu oznaczały niedochowanie trybu z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. Strona skarżąca uznała, że została pozbawiona możliwości zweryfikowania zasadności stanowiska organu w tym względzie w ramach postępowania odwoławczego, a przede wszystkim w ramach ewentualnej skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie, zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu Województwa M. zostały wydane przedwcześnie, bowiem korekty finansowe, skutkujące obniżeniem dofinansowania i stanowiące podstawę do żądania jego zwrotu, nie zostały uprzednio nałożone we właściwy sposób i we właściwej formie, a zatem nie zostały nałożone skutecznie. Odnosząc się natomiast do treści odpowiedzi na skargę strona skarżąca stwierdziła, że Zarząd Województwa M. wykazuje niekonsekwencję w ocenie i kwalifikowaniu charakteru naruszeń procedur wymaganych prawem zamówień publicznych, zarzucanych skarżącemu. Strona skarżąca wskazała, że w decyzji z dnia 19 czerwca 2012 r., jak i w zaskarżonej decyzji z dnia 7 sierpnia 2012 r. organ zarzucał jej, że dokonała niedozwolonego podziału zamówienia na części, w celu ominięcia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. Tymczasem w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że "Zamawiający wprawdzie nie dopuścił się podziału zamówienia, lecz przyzwolił na składanie ofert częściowych w ramach jednego zamówienia". Powyższe oznacza, zdaniem Powiatu M., że Zarząd Województwa M. w toku prowadzonego postępowania nie potrafił jednoznacznie ustalić rodzaju i charakteru zarzucanych naruszeń procedur przetargowych, która to okoliczność stanowi dodatkowe potwierdzenie stanowiska strony skarżącej, że zarzuty te były bezzasadne. Strona skarżąca stwierdziła również, że organ prowadząc postępowanie w sprawie zwrotu dofinansowania, a następnie wydając zaskarżoną decyzję, nie określił choćby przybliżonej wielkości potencjalnej szkody dla funduszy unijnych, która mogłaby zaistnieć – gdyby przyjąć, że strona skarżąca dopuściła się zarzucanych nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowań przetargowych. Skarżony organ nie wykazał też, na ile wystąpienie takiej szkody było możliwe czy prawdopodobne. Dopiero bowiem po ustaleniu wielkości takiej szkody możliwym byłoby zastosowanie odpowiedniego do wielkości tej szkody wskaźnika korekty. Natomiast organ bez rozważenia charakteru i wagi stwierdzonej nieprawidłowości przyjął w sposób nieuzasadniony maksymalny wskaźnik korekty finansowej, tj. 25%. Strona skarżąca zarzuciła również Zarządowi Województwa M. naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 k.p.a. Organ nie zawiadomił bowiem formalnie strony skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dofinansowania, ani nie poinformował o zebraniu całości materiału przed wydaniem decyzji i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strona skarżąca zauważyła, że wprawdzie w piśmie z dnia 25 maja 2012 r. organ poinformował, że w razie braku zwrotu środków oraz braku wyrażenia zgody w wyznaczonym terminie na pomniejszenie dofinansowania, nastąpi wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o zwrocie, a strony mogą w wyznaczonym terminie zapoznać się z aktami sprawy, jednak zdaniem strony skarżącej, była to jedynie zapowiedź wszczęcia w przyszłości postępowania w przypadku spełnienia się określonych warunków, a nie zawiadomienie o już wszczętym postępowaniu, przez co nie zostały dochowane wymogi określone w przepisach k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1348/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Województwa M. z dnia 19 czerwca 2012 r. nr [...], a także orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że korekta finansowa winna być ustalana na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Skoro bowiem w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest mowa o ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych, a w art. 207 ustawy o finansach publicznych o orzekaniu w drodze wydania decyzji o zwrocie, to uzasadniony jest wniosek, że zwrot środków i korekta finansowa, jakkolwiek w sensie ekonomicznym sprowadzają się do pomniejszenia środków, jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent, stanowią odrębne od siebie instytucje. Dopiero zatem ostateczne ustalenie wysokości korekty finansowej daje podstawę do wydania ewentualnej decyzji w przedmiocie zwrotu należności. Tymczasem poprzez niewydanie odrębnej decyzji o dokonaniu korekty finansowej, z pouczeniem o odpowiednich środkach zaskarżenia, pozbawiono stronę możliwości zweryfikowania zasadności stanowiska organu w ramach postępowania przed organami administracyjnymi i w ramach ewentualnej skargi do sądu administracyjnego. W wyniku skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej przez Zarząd Województwa M., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2288/13 uchylił orzeczenie WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powołując się na uchwałę składu 7 sędziów z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II GPS 2/14 i stwierdził, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wymaga wydania odrębnej decyzji administracyjnej i zobowiązano Sąd I instancji, by rozpatrując ponownie sprawę dokonał merytorycznej oceny zarzutów sformułowanych w skardze. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa M. w oparciu o wyżej opisane zasady oraz mając na uwadze treść wyroku NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt. II GSK 2288/13, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podnoszone w niej zarzuty są zasadne. Na wstępie wskazać należy na skutki, jakie dla dalszego toku niniejszej sprawy wynikają z faktu rozpoznania jej przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek wniesionej przez Zarząd Województwa M. skargi kasacyjnej od wyroku tut. sądu z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1348/12, uchylenia przez sąd kasacyjny powyższego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy o Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto, przepis ten wyklucza oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tychże względów sąd ponownie, rozpoznając sprawę, będąc związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku NSA nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a podjęte rozstrzygnięcie uwzględnić musi zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należałoby stosować przepisy prawa odmienne, niż wyjaśnione przez NSA. Przyjąć zatem należy, że działanie instytucji zarządzającej w razie zaistnienia jednej z określonych w art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) przesłanek zwrotu środków przeznaczonych na realizację programu podzielić można na dwa etapy. Z treści art. 207 ust. 8 tej ustawy wynika, że przyznaje się odpowiedniej instytucji (np. zarządzającej) uprawnienie do żądania zwrotu środków lub do wyrażenia zgody przez beneficjenta na pomniejszenie kolejnych płatności, wyznaczając mu 14-dniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania. W razie niezwrócenia dofinansowania, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 z późn. zm.) w powiązaniu z art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, do odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi stosuje się tryb administracyjnoprawny, którego efektem jest wydanie decyzji administracyjnej. Ustalenie i nałożenie korekty finansowej oraz zobowiązanie do zwrotu środków to dwie odrębne od siebie instytucje, choć ściśle ze sobą powiązane, bowiem korekta przekłada się na zwrot środków finansowych, o którym mowa w art. 207 ustawy o finansach publicznych. Wynika to z podstawy faktycznej korekty, która stanowi okoliczności faktyczne zwrotu. Jeżeli się zważy, że zwrot, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, dotyczy tych samych środków uznanych za nienależne z powodu tych samych naruszeń, które stwierdzono dokonując korekty, to nie byłyby do pogodzenia dwie kolejne decyzje, dotyczące tego samego przedmiotu (decyzja o nałożeniu korekty i decyzja o zwrocie). Nałożenie korekty w formie decyzji czyniłoby zbędnym wydanie decyzji o zwrocie tych środków, ponieważ tak rozumiana korekta w istocie zawierałaby w sobie rozstrzygnięcie o zwrocie a więc zastępowałaby decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych. W konsekwencji ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą, wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie, wszczęte na podstawie art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych. W postępowaniu administracyjnym o zwrot należności nieprawidłowo pobranych ustalenia dotyczące korekty stanowią element stanu faktycznego tej sprawy, a sama korekta podlega kontroli sądu rozpatrującego skargę na decyzję zobowiązującą do zwrotu, w ramach oceny ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie. Stąd przyjąć należy, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wymaga wydania odrębnej decyzji administracyjnej, a zatem zarzuty strony skarżącej dotyczące powyższej kwestii nie mogą zostać uwzględnione. W dalszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Strona skarżąca upatruje uchybienia w niezawiadomieniu jej o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych oraz przez zakończenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego zawiadomienia Powiatu M. o zakończeniu postępowania dowodowego i uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. W opinii Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 67 cytowanej ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 (a więc również spraw dotyczących zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich – art. 60 pkt 6 tej ustawy), nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazać zatem należy, że w postępowaniu administracyjnym nie ma obowiązku wydawania odrębnego postanowienia o wszczęciu takiego postępowania. Z treści art. 61 k.p.a. wynika tylko, że postępowanie może być wszczęte z urzędu, o czym powiadamia się stronę. W orzecznictwie i doktrynie wykształcił się pogląd, zgodnie z którym postępowanie wszczyna się z urzędu przez podjęcie pierwszej czynności w sprawie przez organ administracji publicznej, który według swej oceny jest właściwy do jej załatwienia w drodze decyzji administracyjnej. Zatem w sytuacji postępowania w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania wszczęcie to i zawiadomienie następuje z reguły w drodze wezwania do zwrotu środków (art. 207 ust. 8 pkt 1 ustawy o finansach publicznych) lub wezwania do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności (art. 207 ust. 8 pkt 2 tej ustawy). Tak też było na gruncie niniejszej sprawy, gdzie w piśmie dotyczącym nałożenia korekty finansowej i wezwania o zwrot kwot wykorzystanych niezgodnie z procedurami ewentualnie o wyrażenie zgody na pomniejszenie kolejnej płatności organ poinformował, że brak zwrotu środków i wyrażenia zgody na pomniejszenie w wyznaczonym terminie spowoduje rozpoczęcie procedury wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania. Należy więc uznać, że strona została formalnie poinformowana o wszczęciu postępowania z urzędu w niniejszej sprawie. Przyznać należy natomiast rację stronie skarżącej, że formalnie organ naruszył art. 10 § 1 k.p.a. poprzez to, że przed wydaniem decyzji nie wystosował zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednak zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym była mowa wyżej, sąd może uchylić decyzję, jeśli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie wpłynęło na treść rozstrzygnięcia. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, z. 4, poz. 66, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, LEX nr 786594 i z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). Tymczasem strona skarżąca nie wykazała, by taka sytuacja zaistniała. Poza postawieniem zarzutu naruszenia wskazanego przepisu Powiat M. w żadnym zakresie go nie uzasadnił. Zaś z pola widzenia nie może umknąć fakt, że w kontrolowanej sprawie strona skarżąca brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, począwszy od doręczenia informacji pokontrolnej, kilkakrotnie wypowiadała się odnośnie do merytorycznego stanowiska organu i przebiegu postępowania, zajmowała stanowisko w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Brała udział we wszystkich istotnych czynnościach i etapach tego postępowania. Z tego powodu zarzut powyższy uznany został za niezasadny, gdyż nie wykazano wpływu uchybienia na treść wydanego rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności wskazania wymaga, że zgodnie z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, za prawidłową realizację programu odpowiada, w przypadku programu operacyjnego, instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Niesporne jest w sprawie, że instytucją zarządzającą jest Zarząd Województwa M.. Stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności: określenie systemu realizacji programu operacyjnego (pkt 8); zarządzanie środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację programu operacyjnego, pochodzącymi z budżetu państwa, budżetu województwa lub ze źródeł zagranicznych (pkt 10); dokonywanie płatności ze środków programu operacyjnego na rzecz beneficjentów (pkt 11); prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów (pkt 14); odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (pkt 15) oraz ustalanie i nakładanie korekt finansowych, określonych w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (pkt 15a). Materialnoprawną podstawą do ustalania i nakładania korekt finansowych jest art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, do którego to przepisu wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U.UE.L.2006.210.25). Zgodnie z ust. 1 powołanego rozporządzenia państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. W myśl art. 98 ust. 2 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Przesłanką nałożenia korekty finansowej przez państwo członkowskie jest wystąpienie nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia. Nieprawidłowość może mieć charakter pojedynczy lub systemowy, przy czym w przepisie nie zdefiniowano tych pojęć, ani nie ustalono przesłanek umożliwiających stwierdzenie, że określona nieprawidłowość ma taki charakter. Nieprawidłowość pojedyncza wiąże się z naruszeniem prawa, które ma charakter indywidualny, niewynikający z wady systemu zarządzania i kontroli, natomiast nieprawidłowość systemowa stanowi skutek istnienia wady systemu zarządzania i kontroli. Przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazują jedynie obowiązki instytucji zarządzającej, jako instytucji odpowiedzialnej za prawidłową realizację programów operacyjnych, upoważnioną w szczególności do zarządzania środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację programu i prowadzenia kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów i odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi. Natomiast zwrot środków z funduszy unijnych wydatkowanych nieprawidłowo uregulowany jest w ustawie o finansach publicznych, która określa m.in. zasady gospodarowania środkami publicznymi pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej oraz z innych źródeł zagranicznych (art. 1 pkt 11). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi są środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Natomiast z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wynika, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, zaliczanych do środków publicznych zgodnie z powołanym wyżej art. 5 ust. 1 pkt 2, dokonywane są zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Konsekwencje dokonywania wydatków związanych z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej niezgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu określa natomiast art. 207 ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca lub pośrednicząca wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 207 ust. 8). Po bezskutecznym upływie tego terminu organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków (art. 207 ust. 9). Zatem naruszenie przez stronę skarżącą przepisów o zamówieniach publicznych, dające podstawę do zakwalifikowania naruszenia jako nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych i uzasadnia wydanie decyzji o zwrocie środków. Z perspektywy tak brzmiących przepisów kwestią wymagającą rozstrzygnięcia na gruncie niniejszej sprawy jest okoliczność istnienia, bądź braku podstaw do nałożenia na stronę skarżącą korekty finansowej przez IZ MRPO, w szczególności dokonanie oceny, czy Powiat M. miał bezwzględny obowiązek przekazania ogłoszenia o przetargu Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich i czy doszło do naruszenia przez beneficjenta art. 40 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 2 i 4 ustawy z dnia z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 223, poz. 1655 z późn. zm.). Zdaniem beneficjenta bowiem z uwagi na przedmiot zamówienia, tj. specjalistyczne urządzenia przemysłowe, których nabycie u jednego wykonawcy mogło by być znacznie utrudnione, czy zgoła niemożliwe, był uprawniony do potraktowania kolejnych urządzeń jako przedmiotów odrębnych przedmiotowo dostaw, co z kolei uzasadniało odrębne szacowanie wartości przedmiotu zamówienia i prowadzenie zakupu w oparciu o tak ustaloną wartość dostawy. Zdaniem Powiatu, sam fakt, że określonego rodzaju urządzenia objęte są projektem nie przesądza jeszcze o tym, że należy sumować wartość wszystkich tych urządzeń, mimo, że są one rodzajowo różne oraz nie da się ich nabyć u jednego wykonawcy, a co za tym idzie do postępowań odrębnych stosować pełen reżim wynikający z ustawy, a powiązany z sumowaniem wartości zakupywanych urządzeń. Powiat podkreślił również, że nie każdy podział zamówienia na części, a jedynie dokonany w celu uniknięcia stosowania przepisów Prawa zamówień publicznych, narusza ustawową dyspozycję. W systemie zamówień publicznych obowiązuje zasada, że zamawiający powinien traktować jak jedno zamówienie takie zamówienia, w których zachodzi możliwość ich realizacji przez jednego wykonawcę i gdy posiadają one podobne przeznaczenie, t.j. gdy usługi/dostawy mają zasadniczo te same lub podobne funkcje techniczne lub gospodarcze. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęto, że działanie beneficjenta stanowiło świadome dzielenie zamówienia na części w celu ominięcia przepisów Prawa zamówień publicznych, nie wyjaśniając bliżej takiego stanowiska. W obliczu tych zarzutów podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji winno być wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Zadaniem uzasadnienia decyzji jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Znamiennym jest, że na gruncie przepisów procedury administracyjnej ustawodawca powiązał obowiązek uzasadniania podjętego aktu z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ jest obowiązany przestrzegać przepisów kpa, w tym wynikających z tej ustawy zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dążenia do prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., obligująca do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia przy uwzględnieniu zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nadto nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Obowiązek ten został skonkretyzowany w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Powyższe ustalenia organu winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Lu 694/92). Wskazać także należy, że zgodnie z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. W wyroku z dnia 20 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 1164/06) wskazał, iż "to, że organ wydaje decyzję bez odniesienia się do zarzutów strony, powoduje, że decyzja taka wymyka się kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego. W konsekwencji nie jest również możliwe zbadanie, czy dokonana przez organy obu instancji ocena tego materiału była prawidłowa ze względu na kryteria wskazane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.". Obowiązkiem organu jest przedstawienie w uzasadnieniu decyzji ustalonego stanu faktycznego i wskazanie przepisów prawa, na których oparto rozstrzygnięcie. W szczególności organ powinien odnieść się do tych faktów i okoliczności, które strona uważa za decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei w wyroku z dnia 11 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 703/99 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1132/07 wskazał, że "w sytuacji, w której strona postępowania przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 k.p.a. takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Działanie takie naruszać będzie również przepisy art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a." Zauważyć trzeba, że zgodnie z dyspozycją art. 37 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, tylko do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie tejże ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawa faktyczna i prawna rozpoznawanej sprawy nie znajduje się w sferze wyłączeń wskazanych w tym przepisie. Także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że uzasadnienie indywidualnej decyzji powodującej negatywne następstwa dla strony powinno w sposób jasny i jednoznaczny ukazywać sposób rozumowania instytucji będącej autorem aktu tak, by umożliwić zainteresowanym poznanie podstaw podjętego środka, a właściwemu sądowi wykonanie przezeń kontroli (por. wyrok TSUE z 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C-367/95 Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France, pkt 63; wyrok TSUE z 21 marca 2001 r., T-206/99, w sprawie Metropole Television przeciwko Komisji, pkt 44; wyrok TSUE z 22 czerwca 2005 r., T-102/03, w sprawie CIS przeciwko Komisji, pkt 46 i 47). Mając na uwadze przedstawione reguły proceduralne, przez ich pryzmat ocenić należy zastosowane w sprawie przez organ normy prawa materialnego, zwłaszcza wyrażone w art. 32 ust. 2 i 4 ustawy Prawo zamówień publicznych. Wedle wskazanych przepisów zamawiający nie może w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy dzielić zamówienia na części lub zaniżać jego wartości (ust. 2), a jeżeli dopuszcza możliwość składania ofert częściowych albo udziela zamówienia w częściach, z których każda stanowi przedmiot odrębnego postępowania, wartością zamówienia jest łączna wartość poszczególnych części zamówienia (ust. 4). Dla poprawnej subsumpcji przepisu kluczowa jest kwestia charakteru przedmiotowego zamówienia w ramach projektu pod nazwą "Modernizacja bazy dydaktycznej kształcenia zawodowego Szkół Ponadgimnazjalnych Powiatu M.ego", obejmującego zakup tokarek, frezarek, szlifierek oraz obrabiarki, zwłaszcza zaś okoliczność, czy urządzenia te mogły być przedmiotem odrębnych zamówień, czy też stanowić musiały jednorodne zamówienie. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny (Komentarz Józefa Edmunda Nowickiego do ustawy Prawo zamówień publicznych, LEX 2014) odrębne zamówienia dotyczą sytuacji, gdy: 1. zamówienia tego samego rodzaju mają inne przeznaczenie (np. usługi prawnicze, usługi ubezpieczenia); 2. niemożliwe jest nabycie wielu zamówień tego samego rodzaju o takim samym przeznaczeniu u tego samego wykonawcy; 3. zamówienia tego samego rodzaju o takim samym przeznaczeniu nie mogą być wykonane w tym samym czasie, ponieważ zamawiający nie dysponował wiedzą o nich w momencie wszczęcia postępowania; 4. zamówienia są innego rodzaju (np. wykonanie remontu obiektu budowlanego, usługi ochrony osób i mienia, dostawy materiałów biurowych). Zamówieniami odrębnymi są również zamówienia tego samego rodzaju o takim samym lub podobnym przeznaczeniu, które mogły być wykonane przez jednego wykonawcę w tym samym lub zbliżonym czasie, a których konieczność udzielenia pojawiła się już po udzieleniu zamówień tego samego rodzaju o takim samym przeznaczeniu w trakcie roku lub innego okresu, na który został sporządzony plan rzeczowo-finansowy. Strona skarżąca twierdziła, że mając na uwadze przedmiot zamówienia, t.j. specjalistyczne urządzenia, które nie mogły zostać wykonane przez jednego podwykonawcę z uwagi na ich różne przeznaczenie oraz standardy i parametry, jakim miały odpowiadać, uprawniona była do potraktowania kolejnych urządzeń, jako przedmiotów odrębnych dostaw, co uzasadniało odrębne szacowanie wartości przedmiotu zamówienia i prowadzenie zakupu w oparciu o tak ustaloną wartość dostawy. W opinii strony chodziło o różnego rodzaju sprzęt, o różnym przeznaczeniu, którego (zgodnie z rozpoznaniem rynkowym, jakiego dokonano przed ogłoszeniem przetargu) nie można było zakupić u jednego dostawcy. Innymi słowy, w ocenie Powiatu sam fakt, że określonego rodzaju urządzenia objęte są projektem nie przesądza jeszcze o tym, że należy sumować wartość wszystkich urządzeń, mimo iż są one rodzajowo różne, oraz nie da się ich nabyć u jednego wykonawcy, a co za tym idzie do postępowań odrębnych stosować pełen reżim wnikający z ustawy o zamówieniach publicznych. Zdaniem Instytucji Zarządzającej stanowiło to naruszenie Prawa zamówień publicznych. Treść art. 32 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych wskazuje, że możliwość podziału zamówienia na części oraz prowadzenia postępowania oddzielnie dla każdej części z osobna, co do zasady nie jest ograniczona koniecznością stwierdzenia szczególnych okoliczności w konkretnym stanie faktycznym, gdyż ograniczeniem będzie jedynie to, że działanie takie nie może być podjęte przez zamawiającego w celu ominięcia stosowania przepisów ustawy. Zamawiający, który świadomie dzieli zamówienie na części z zamiarem uniknięcia stosowania przepisów ustawy, narusza ten zakaz. Przy ocenie, czy dokonano zakazanego podziału zamówienia na części, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, takie jak przewidywalność udzielenia zamówienia, jego rodzaj, właściwości świadczeń, jakie mają być treścią umowy oraz inne elementy charakterystyczne dla przedmiotu zamówienia (wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 52/13). W orzeczeniu z dnia 31 stycznia 2011 r. (BDF1/4900/102/112/RN-25/10/89, LEX nr 794488) Główna Komisja Orzekająca zwróciła uwagę, że: "przy ocenie, czy dokonano zakazanego podziału zamówienia na części (...) należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy (...). Nie jest zakazany podział zamówienia uzasadniony względami technicznymi, organizacyjnymi, gospodarczymi, czy zdolnością finansowania przez zamawiającego (...)". Podobne stanowisko zostało wyrażone w orzeczeniu Resortowej Komisji Orzekającej z dnia 11 października 2010 r. (RKO-64/2008; RKO-19/ 09, LEX nr 852738). Również w uchwale z dnia 12 października 2010 r., KIO/KD 68/10 Krajowa Izba Odwoławcza zwróciła uwagę, że "aby stwierdzić czy zamawiający dokonał niedozwolonego podziału zamówienia na części, należy niewątpliwie wziąć pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy. Istotne znaczenie w szczególności posiada ustalenie rodzaju zamówienia oraz jego przeznaczenia (podobieństwo funkcji technicznych lub gospodarczych), możliwość realizacji zamówienia przez jednego wykonawcę, a także ustalenie istnienia związku czasowego pomiędzy powiązanymi ze sobą funkcjonalnie zamówieniami, które mają być zrealizowane w dającej się przewidzieć, określonej perspektywie czasowej. Konieczne jest także ustalenie, iż skutkiem zaniżenia wartości zamówienia lub braku zsumowania wartości części zamówienia było niezastosowanie procedur wynikających z przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych uzależniających rodzaj procedury od wartości zamówienia". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdzającej, że w sprawie doszło do naruszenia Prawa zamówień publicznych poprzez niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 32 ust.1 i 2 z uwagi na tożsamość przedmiotową (zbliżone rodzajowo urządzenia obróbcze), kupowane do realizacji jednego celu (realizacja projektu rozbudowującego bazę szkoleniową) nie wynika, aby organ analizował, czy celem podziału zamówienia na części i w konsekwencji przyjęcia niewłaściwej wartości zamówienia był bezpośredni zamiar uniknięcia stosowania ustawy. Organ poprzestał jedynie na ustaleniu skutku wskazywanego naruszenia, bez wyjaśnienia, czy działanie strony zmierzało do świadomego obejścia ustawy. Nie poddano także analizie, czy mamy do czynienia z jednym zamówieniem warunkującym łączne szacowanie wartości zamówienia (stwierdził arbitralnie, że tak jest) i czy zaistniało w przypadku planowanych dostaw wystąpienie łącznie przesłanki tożsamości przedmiotowej – dostawy muszą mieć takie same przeznaczenie (zamówienia tego samego rodzaju i przeznaczenia), oraz tożsamości podmiotowej – możliwość wykonania zamówienia przez jednego wykonawcę, czasowej – strona zwracała uwagę na wymagany długi termin realizacji niektórych dostaw (120 dni) przy konieczności dokonania wydatków w okresie realizacji Projektu. Należy więc podzielić stanowisko strony skarżącej, że organ nie dokonał kompleksowej oceny zamówienia z punktu widzenia spełnienia wskazanych przesłanek tożsamości, a w szczególności w zakresie rodzaju, funkcji i przeznaczenia zamawianego sprzętu, a w konsekwencji możliwości dostaw sprzętu od jednego wykonawcy. Reasumując, z powyższych przyczyn należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie. Z uwagi na wskazane uchybienia polegające na naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzeczono zatem jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien stosownie do przepisu art. 153 cyt. ustawy zastosować się do przedstawionej w uzasadnieniu oceny prawnej. Ponieważ zaskarżona decyzja Zarządu Województwa została uchylona z przyczyn procesowych, przedwczesne jest wiążące wypowiadanie się do zasadności zarzutów skargi nawiązujących do ustaleń w zakresie naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, ustawy o finansach publicznych oraz w kwestii sposobu obliczania korekty finansowej. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 9.540 zł, na którą składa się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 2.340 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 7.200 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).