II GSK 2762/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 241/15 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r., oddalił skargę A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 19 września 2014 r., na drodze krajowej [...] w W. przeprowadzono kontrolę dokumentów kierowanego przez D. J. zespołu pojazdów składającego się z samochodu i przyczepy o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. W jej toku stwierdzono wykonywanie przewozu na potrzeby własne przez firmę T.-A. prowadzoną przez skarżącego A. P., bez wymaganego zaświadczenia oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Przesłuchany kierowca pojazdu zeznał, że jest zatrudniony w firmie T.-M., która współpracuje z firmą T.-A.. W dniu kontroli przewoził koparkę i jechał z budowy, którą firma prowadziła w Wałbrzychu do Sędzisławia gdzie obecnie znajduje się baza firmy. Z uzyskanych od Urzędu Miasta L. informacji wynikało, że zarówno firmie T.-A., jak i firmie T.-M. nie udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Firma skarżącego na dzień kontroli posiadała udzielone na czas nieokreślony zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...], do którego zgłoszono inny niż poddany kontroli pojazd. Z pism nadesłanych przez Urząd Celny wynikało, że kierowca D. J., pracownik firmy T.-M., poruszał się kontrolowanym zespołem pojazdów na prośbę właściciela firmy T.-A., który w danym dniu nie mógł przewieźć swojego zestawu pojazdów z budowy na bazę. Natomiast z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Inspektorat w R. P. wynikało, że D. J. od dnia 15 września 2014 r., został zgłoszony jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług w T.-M.. Decyzją z [...] stycznia 2015 r., Naczelnik Urzędu Celnego w W. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 10.000 zł, na którą składały się: 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Organ uwzględnił przy tym treść przepisu art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), zgodnie z którym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł. Objętą skargą decyzją z dnia [...] marca 2015 r., Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazując na poczynione ustalenia organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącym, że przewóz koparki miał charakter prywatny. Wskazał, że proces wykorzystania danego urządzenia w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej składa się z przywiezienia wspomnianego sprzętu do tego miejsca, ścisłego wykorzystania urządzenia, odwiezienia sprzętu po wykorzystaniu. Odwiezieniu nie można było przydać cech "charakteru prywatnego" z tego względu, że jest ono ściśle związane z uprzednio wykonywanymi czynnościami. Ponadto skarżący nie wskazał, do jakich prywatnych celów koparka była mu potrzebna. Organ stwierdził, że nie został spełniony warunek prowadzenia skontrolowanego pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy, gdyż jak wynikało z ustaleń D. J. w dniu kontroli był zatrudniony w firmie T.-M.. Nie był więc pracownikiem skarżącego na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej. Podkreślił również, że z informacji udzielonych przez Urząd Miasta L. wynikało, że skarżącemu nie udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zaś posiadane przez niego zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne dotyczyło innego pojazdu. Powyższe, brak wymaganego zezwolenia/licencji skutkowało nałożeniem kary w kwocie 8.000 zł, stosownie do lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W odniesieniu do brak tachografu, organ wskazał, że nie zaistniała żadna z wymienionych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, sytuacji zaś okoliczność wykonywania przewozu koparki miała charakter handlowy (związany z prowadzoną działalnością gospodarczą) wobec czego doszło do naruszenia określonego w lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym skutkującego nałożeniem kary w kwocie 3.000 zł. W ocenie organu nie znajdował zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż skarżący decydując się na dokonanie transportu drogowego przedmiotowym pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące oraz nieposiadając zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub ważnej licencji uczynił to na własne ryzyko, bezpośrednio przyczyniając się do powstania stwierdzonych naruszeń. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję podzielił stanowisko organu, że przewiezienie koparki z budowy w W. do bazy firmy znajdującej się w S. nie mogło zostać uznane za przewóz służący do celów prywatnych. Przewóz ten związany był bowiem z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, w ramach której skarżący zgodnie z treścią umowy realizował min. budowę telekomunikacyjnej linii światłodowej w relacji W. – M.. Za trafny uznał pogląd organu, że w żaden sposób odwiezieniu koparki nie można przydać cech "charakteru prywatnego", gdyż było ono ściśle związane z uprzednio wykonywanymi czynnościami związanymi z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Sąd zauważył, że w takcie postępowania administracyjnego, strona nie wskazała, do jakich "prywatnych celów" była potrzebna koparka. Stwierdził, że skoro zarówno koparka jak i pojazd znajdowały się na placu budowy, to logicznym były dalsze ustalenie organu, że urządzenia te były tam potrzebne, a ich utrata (na przykład w wyniku kradzieży) musiałaby mieć realny wpływ na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Wobec tego Sąd uznał, że przewóz związany był z prowadzoną przez skarżącego działalnością i prawidłowo został zakwalifikowany jak transport drogowy. Z tych też powodów Sąd I instancji uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez organy art. 4 ust. 3 lit a) ustawy o transporcie drogowym. Za słuszny uznał zaś wniosek organów, prowadzący do przyjęcia, że przewóz dokonany przez skarżącego nie spełnia warunków przewidzianych w art. 4 pkt 4 lit. a) i c) ustawy, czyli nie był przewozem na potrzeby własne, co w konsekwencji skutkować musiało uznaniem, że w sprawie miał miejsce transport drogowym, na wykonywanie którego wymagana była licencja. Mając na względzie okoliczności sprawy organy, zdaniem Sądu, słusznie przyjęły, że w sprawie skarżący wykonywał transport drogowy nie posiadając licencji, a w związku z tym zasadnie wymierzono mu karę pieniężną w kwocie 8.000 zł - lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustalenia poczynione w sprawie prowadziły również do prawidłowego stwierdzenia, że przedmiotowy pojazd powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące, za którego brak ustawodawca przewidział karę pieniężną w kwocie 3.000 zł - lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Sąd stwierdził, że nie zachodziła przesłanka z art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, gdyż za niehandlowy przewóz należy uznać jedynie taki przewóz, który nie byłby związany z działalnością prowadzoną przez skarżącego, co zostało w sprawie wykluczone. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.). A. P. skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006 poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na przyjęciu, że wykonany przez Skarżącego przewóz nie może być zakwalifikowany jako przewóz niehandlowy; - art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pojazd skarżącego powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące, mimo że spełnia przesłanki wyłączające, o których mowa w art. 3 lit. h) rozporządzenia 561/2006; - art. 4 ust. 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przewóz wykonywany przez skarżącego miał charakter pomocniczy w stosunku do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i powinien być zakwalifikowany jako transport drogowy; - art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowywanie i przyjęcie, że skarżący powinien legitymować się zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, mimo, że nie wykonywał transportu drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu mimo zaistniałego naruszenia przepisów postępowania toczącego się przed organem, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiającego się w ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy w sposób sprzeczny z zasadami logiki; - art. 151 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne oddalenie skargi. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji organu oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów na rzecz organu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze treść sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wraz z ich uzasadnieniem, w aspekcie poczynionej przez Sąd I instancji kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., w konsekwencji której nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia i brak urządzenia rejestrującego, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, sformułowanego w punkcie 2, tiret pierwszy petitum skargi kasacyjnej, albowiem ustalenie prawidłowości lub błędności przyjętego w sprawie przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego (ustaleń faktycznych) rzutować będzie na prawidłowość bądź wadliwość zastosowanych przepisów prawa materialnego, których skutkiem było nałożenie na stronę kary za wymienione naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W ramach omawianego zarzutu strona wywodziła, że ustalenie przez organy okoliczności faktycznych było sprzeczne z zasadami logiki, które przejawiało się niezasadnym przyjęciem, iż wykonany przewóz koparki na trasie z W. do S., nie miał charakteru przewozu prywatnego. W tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie podniosła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że przewóz te miał charakter wyłącznie i "jednoznacznie" prywatny i w żaden sposób nie był powiązany z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą – "Odstawienie pojazdu na bazę w celu zapobiegnięcia kradzieży nie miało wpływu na wykonywanie przez skarżącego jego działalności polegającej na kładzeniu kabli światłowodowych, w żaden sposób działalności tej nie ułatwiało, ani nie przyspieszało". Mając na uwadze ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, legły u podstaw wydanych w sprawie decyzji, tak w pierwszej jak i drugiej instancji, zaaprobowany przez Sąd I instancji, stwierdzić należy, iż w istocie ustalenia faktyczne nie były sporne. Nie było bowiem kwestionowane, że skarżący, korzystając z pomocy pracownika innej firmy – T.-M., dokonał przemieszczenia, ogólnie rozumianego przewozu (przetransportowania), samochodem wyposażonym w przyczepkę koparki z miejscowości W. gdzie prowadził budowę do miejscowości S. gdzie znajdowała się baza (protokół kontroli – k. 5, wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 30 października 2014 r. – k.26, wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. - k. 64 i wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r. – k. 72 akt administracyjnych sprawy). Kluczowym w tym aspekcie jest cel przemieszczenia wymienionego sprzętu budowlanego – koparki, który w swej istocie rzutuje na charakter wykonanego transportu. Jak podnosiła, konsekwentnie strona skarżąca kasacyjnie w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, przemieszczenie koparki wykonane zostało z miejsca prowadzenia przez skarżącego budowy do jego bazy. Równie konsekwentnie, co znalazło odzwierciedlenie w motywach wywiedzionej w sprawie skarg i skargi kasacyjnej, strona podnosi, że przewóz ten nie miał charakteru handlowego, a wyłącznie pomocniczy i prywatny. Stanowiska takiego, w przywołanych okolicznościach, nie można podzielić, co trafnie uczynił również Sąd I instancji aprobując ocenę charakteru wykonanego transportu jakiej dokonały organy. Niewątpliwie, przewiezienie sprzętu służącego do prac budowlanych z miejsca prowadzenia budowy (w tej sprawie budowa telekomunikacyjnej linii światłowodowej) do "bazy", między innym w celu jego ochrony przed kradzieżą, a więc miejsca przechowywania sprzętu służącego do prowadzenia prac budowlanych, uznać należy za czynność powiązaną z prowadzoną działalnością gospodarczą (prowadzeniem prac budowlanych). Innymi słowy przemieszczenie sprzętu służącego do wykonania prac budowlanych z miejsca, w którym był lub jest wykorzystywany, do miejsca jego przechowywania stałego lub czasowego (spoczynku), stanowi transport drogowy o charakterze pomocniczym w stosunku do prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Oceny tej nie zmienia, a wręcz ją potwierdza podnoszona przez stronę skarżącą argumentacja, o podjęciu decyzji o przewiezieniu sprzętu (koparki) z miejsca prowadzonej budowy na teren siedziby (bazy) celem ochrony przed kradzieżą. W tym zakresie strona błędnie wywodzi, że czynność ta podjęta została dla zabezpieczenia prywatnych interesów strony i nie miała ona żadnego wpływu na świadczone usługi, nie znajdowała żadnego odzwierciedlenia w prowadzonych z kontrahentem rozliczeniach. Skoro koparka została przemieszczona z miejsca budowy, a więc była na niej wykorzystywana do prac budowlanych co wiązało się z działalnością gospodarczą strony, również w przypadku gdyby sprzęt ten był wynajęty podwykonawcy, do miejsca mającego zabezpieczyć sprzęt przed ewentualnym uszkodzeniem czy kradzieżą, jak wskazywała strona, to mamy do czynienia z niewątpliwą korelacją podjętych działań transportowych wpływających pośrednio lub bezpośrednio na wykonywanie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa. Podnoszony przez stronę cel ochronny jego sprzętu wykorzystywanego ogólnie ujmując zawodowo, jest powiązany z samą działalnością – możliwością podejmowania prac budowlanych, którymi trudni się zgodnie z informacjami wynikającymi z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej skarżący - roboty związane z budową rurociągów przemysłowych i sieci rozdzielczych. Zauważyć również należy, na co także zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że strona skarżąca kasacyjnie poza podnoszonymi twierdzeniami nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu mogącego wskazywać, że faktycznie przewóz koparki mógł być dokonany na cele prywatne strony – nie związane z prowadzoną budową na terenie W.. Reasumując tą część rozważań, stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że na podstawie niespornych okoliczności faktycznych sprawy organy dokonały sprzecznych z logiką ustaleń. W konsekwencji prawidłowości ustaleń i wniosków organów stanowiących podstawę wydanych w sprawie decyzji z dnia 16 stycznia i 18 marca 2015 r., Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko organów odnośnie charakteru podjętej przez stronę czynności ujawnionej podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 19 września 2014 r., przez funkcjonariuszy Izby Celnej we W. – transportu drogowego, co czyni niezasadnym zrzut pomieszczony w punkcie 2, tiret pierwszy petitum skargi kasacyjnej. Powyższe rozważania odnośnie szeroko rozumianego stanu faktycznego sprawy i trafności wyciągniętych z niego wniosków czynią niezasadnym zarzuty sformułowane w ramach podniesionego przez kasatora naruszenia prawa materialnego. Prawidłowość ustalenia charakteru wykonanego przewozu jako transportu drogowego powoduje, iż nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, w ramach którego strona podnosi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu poprzez przyjęcie, że wykonany przewóz miał charakter pomocniczy w stosunku do prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Wymieniony przepis stanowi, że przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy obejmujący również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, nie spełniający warunków o których mowa w punkcie 4. Jak już wskazano, wykonany przez skarżącego przewóz sprzętu budowlanego miał bezsprzecznie charakter przejazdu drogowego wykonanego przez stronę pomocniczo w stosunku do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej – wykonania w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa usługi budowy telekomunikacyjnej linii światłowodowej w relacji W. – M., co potwierdzają miedzy innymi powołane już pismo strony z dnia 30 października 2014 r. (Wyjaśnienia) i załączona do niego umowa nr [...] z dnia 30 maja 2014 r. Zauważyć również należy, w ramach tego zarzutu, że brak było w sprawie podstaw do stwierdzenia, iż przewóz (transport) jaki wykonał skarżący mógł zostać zaklasyfikowany jako niezarobkowy przewóz drogowy określony w pkt 4 art. 4 ustawy o transporcie drogowym. Strona nie podważyła bowiem skutecznie, nie wykazała, aby sporny przewóz wykonany został na potrzeby własne oraz aby przewóz ten wypełniał łącznie warunki określone w punktach a) - d) tego przepisu w zakresie pomocniczego przewozu wykonanego przez przedsiębiorcę, w szczególności warunku, że przewóz nie był przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (art. 4 pkt d) ustawy o transporcie drogowym). Konsekwencją prawidłowości zaaprobowanych przez Sąd I instancji ustaleń odnośnie zaklasyfikowania skontrolowanego przewozu jako transportu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, jej art. 4 pkt 3 lit. a), niezasadnym jest również zarzut skargi kasacyjnej, naruszenia art. 5 ust. 1 tejże ustawy. Skoro bowiem strona wykonywała transport drogowy, to powinna się ona, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy, legitymować zezwolenie uprawniającym ją do wykonania określonego rodzaju przejazdu/przewozu. Powołany przepis określa wprost, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009. Nie są również zasadne pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, art. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Pierwszy z powołanych przepisów – art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, określa, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Przez niehandlowy przewóz rzeczy należy rozumieć, wobec braku legalnej jego definicji w rozporządzeniu, jako przewóz rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o określonej nieprzekraczalnej masie całkowitej, niepozostający w związku z prowadzoną przez przewoźnika działalnością gospodarczą bądź inną działalnością zarobkową w tym również przewóz, który nie jest wykonywany w ramach pomocniczej działalności w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przewoźnika (por.: wyrok TS z 3 października 2013 r., w sprawie C-317/12; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1431/13). Wobec ustalonej już okoliczności, że mający miejsce przewóz sprzętu budowlanego wykonany de facto przez skarżącego, bo na jego rzecz i polecenie, stanowił przewóz pomocniczy w stosunku do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej - prowadzenia robót budowlanych, czynność ta uchyla się od wyłączenia określonego w powołanym przepisie rozporządzenia unijnego – niehandlowego przewozu rzeczy. Zasadnie zatem zakwalifikowano przewóz wykonany przez stronę jako przewóz o charakterze handlowym, co z kolei skutkowało brakiem możliwości zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, który to przepis określa wymóg instalowania i użytkowania urządzenia rejestrującego w pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe czyni niezasadnymi wymienione zarzuty naruszenia przepisów art. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Odnoszą się do ostatniego z zarzutów petitum skargi kasacyjnej, naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne, w ocenie kasatora, oddalenie skargi i ten zarzut uznać należy za bezzasadny. Skoro, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. dokonał niewadliwej kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięć organów administracji publicznej, trafnie stwierdzająca, że przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia, tak prawa materialnego jak i procesowego, to tym samym zasadnie zastosowała art. 151 p.p.s.a., oddalając wywiedzioną przez stronę skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.