II GSK 3647/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) sędzia NSA Zbigniew Czarnik sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "N. L. A." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 419/15 w sprawie ze skargi "N. L. A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r., oddalił skargę N. L. A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zajęcia pas drogowego bez zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 30 października 2012 r. podczas patrolowania terenu P. P. w W. przez Zespół Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich stwierdzono nielegalne zajęcie przez skarżącą spółkę pasa drogowego – drogi powiatowej P. P. w rejonie ul. P. poprzez umieszczenie dwustronnej reklamy nadmuchiwanej o powierzchni 48 m kw. z każdej strony (łącznie 96 m kw.), na której widniał napis: "[...]". Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 31 października i 2 listopada 2012 r. potwierdziły zajęcie wymienionego odcinka pasa drogowego. Natomiast podczas kontroli przeprowadzonej 5 listopada 2012 nie stwierdzono dalszego funkcjonowania reklamy. Z ustaleń Zarządu Dróg Miejskich wynikało, że skarżąca prowadziła kampanię reklamową na zlecenie M. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dla klienta W. na nośnikach pneumatycznych typu air wall. W toku wszczętego postępowania strona skarżąca przedłożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy w rejonie P. P. w okresie od 30 do 31 października 2012 r. oraz od 2 od 3 listopada 2012 r., wraz z dowodem uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego we wskazanych terminach. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Zastępca Dyrektora ZDM, na podstawie art. 104 i art. 107 kpa, art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 10, ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.), uchwały nr XXXIV/1023/2008 Rady m. st. Warszawy z 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich, § 1 i § 4 uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.), wymierzył skarżącej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego – drogi powiatowej P. P. w rej. ul. P. w dniach od 30 października do 2 listopada 2012 r., bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy nadmuchiwanej ustalając wysokość kary na kwotę 38.400 zł. W motywach organ I instancji wskazał, że do zarządcy drogi nigdy nie wpłynął wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego, co potwierdza pismo Wydziału Pasa Drogowego, a ponadto skarżąca spółka nie przedstawiła dowodu nadania przedmiotowego wniosku bądź zwrotnego potwierdzenia jego odbioru, a w przypadku osobistego doręczenia wniosku – dowodu potwierdzającego jego odbiór przez kancelarię ZDM. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., objętą skargą decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu nie było wątpliwości, że umieszczony przez skarżącą nadmuchiwany baner o powierzchni 96 m kw. był reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. i został umieszczony w pasie drogowym drogi powiatowej P. P. w rej. ul. P., spółka nie posiadała również zezwolenia zarządcy drogi na umieszczenie tej reklamy w pasie drogowym, co potwierdzało pismo Naczelnika Wydziału Pasa Drogowego z 7 lutego 2013 r., że nie wydano zezwolenia w formie decyzji administracyjnej na przedmiotową reklamę, organ zaś nie dysponował żadnymi dokumentami, które pozwoliłyby wydać wskazaną decyzją. Organ podkreślił także, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów ani okoliczności wskazujących lub uprawdopodabniających, iż 1 października 2012 r. wniosła o wydanie zezwolenia na umieszczenie przedmiotowej reklamy. W takim stanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zaistniała okoliczność uzasadniająca i obligująca do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję podzielił stanowisko organu II instancji odnośnie bezspornego faktu zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim przez skarżącą reklamy jak również okoliczność, iż skarżąca nie uzyskała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogi powiatowej P. P. w rejonie ul. P. przed jego zajęciem. Sąd wskazał, że skarżąca spółka legalności swojego działania upatruje w wystąpieniu do ZDM z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogi w wymienionej lokalizacji w dniach 30 i 31 października 2012 r. oraz 2 i 3 listopada 2012 r. Wniosek ten (opatrzony datą 30 września 2012 r.) nadała – jak twierdzi - listem zwykłym w dniu 1 października 2012 r., a wobec tego, iż nie otrzymała żadnej decyzji w tym przedmiocie, uznała, że organ rozpatrzył jej wniosek pozytywnie. W ocenie Sądu I instancji takie rozumowanie pozbawione było podstaw prawnych, gdyż nawet jeśli przedmiotowy wniosek został rzeczywiście przez skarżącą wysłany, to samo złożenie wniosku nie uprawniało skarżącej do zajęcia pasa drogowego. Tylko zezwolenie właściwego zarządcy drogi (doręczone skarżącej) i uiszczenie ustalonej w tym zezwoleniu opłaty umożliwia zajęcie pasa drogowego. Również ewentualna bezczynność organu nie stanowiła podstawy do uznania, iż zezwolenie zostało jej wydane, bowiem decyzja administracyjna wydana na skutek złożenia przedmiotowego wniosku mogła być także odmowna. Bezprawności działania skarżącej nie sanowała okoliczność, iż wniosek o zajęcie pasa drogowego skarżąca skierowała ponownie, już po wszczęciu przez organ wobec niej postępowania administracyjnego za zajęcie przedmiotowego pasa drogi. Podobnie dokonanie przez skarżącą w dniu 1 lutego 2013 r. opłaty w kwocie 3.840 zł na rachunek bankowy ZDM za zajęcie pasa drogowego przez okres 4 dni nie miało wpływu na ocenę legalności tego zajęcia, skoro skarżąca nie legitymowała się zezwoleniem na to zajęcie. Sąd w całości podzielił argumentację organu odnośnie nieprzerwanego czterodniowego okresu zajęcia pasa drogowego. Okres funkcjonowania zamontowanej przez skarżącą reklamy w dniach 30 i 31 października 2012 r. oraz 2 listopada 2012 r. potwierdzał protokół z przeprowadzonej kontroli pasa drogowego z 30 października 2012 r., notatki służbowe z 31 października, 2 i 5 listopada 2012 r. z przeprowadzonych przez patrole ZDM kontroli terenu P. P. w rejonie ul. P. oraz sporządzonej wówczas dokumentacja fotograficzna. Ciągłość ekspozycji obejmującej dzień 1 listopada 2012 r., nośnika wynikała z przedstawionego przez M. D. Sp. z o. o. Zamówienia "W. W.", zgodnie, z którym ekspozycja reklamy obejmowała nieprzerwanie okres 5 dni – od 31 października do 4 listopada 2012 r. w tym zakresie Sąd wskazał również na oświadczenie strony skarżącej, że wprawdzie kontrakt W. W. przewidywał ekspozycję reklamy w dniach 31 października – 4 listopada 2012 r., jednak montaż reklamy miał miejsce 30 września 2012 r., a jej demontaż – 2 listopada 2012 r. W ocenie Sądu I instancji stanowisko strony, że w dniu 1 listopada 2012 r., ekspozycja reklamy nie miała być realizowana, nie znajdowało potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Skarżąca spółka nie przedstawiła na tę okoliczność żadnego obiektywnego dowodu, a za taki nie można było uznać wnioskowanych przez skarżącą w toku sprawy zeznań jej pracowników. Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności skutkujące wymierzeniem skarżącej przewidzianej w art. 40 ust. 12 u.d.p. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, skarżąca zaś nie wykazała okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania wobec niej unormowań zawartych w przepisach art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 u.d.p. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). N. L. A. Spółka z o.o. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania (art. 156 § 1 pkt 1 i art. 75 § 1 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne uznanie, że dowód z zeznań pracownika skarżącej nie może być "obiektywnym dowodem", okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. dla wykazania długości trwania ekspozycji reklamy oraz że reklama była eksponowana w dniu 1 listopada 2012 r.; 2. przepisów postępowania (art. 78 § 1 k.p.a.) poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenie wnioskowanych dowodów służących wskazaniu długości trwania reklamy oraz że reklama była eksponowana w dniu 1 listopada 2012 r.; 3. przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) poprzez uznanie za udowodnione, że reklama była eksponowana w okresie od 30 października do 2 listopada 2012 r. (w tym także w dniu 1 listopada 2012 r.) mimo braku dowodu na ekspoozycję reklamy w dniu 1 listopada 2012 r. i w oparciu o dokumenty, które w sposób sprzeczny (wykluczający się) określają termin i długość ekspozycji reklamy (od 30.10.2012 – 2.11.2012 r. – ZDM, od 31.10.2012 – 4.10.2012 r. – M. D. Sp. z o.o., od 30.10.2012 – 2.10.2012 r., - M. D. Sp. z o.o., w dniach 30.10.2012 – 31.10.2012 i 2.11.2012 r. – skarżąca). Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości, przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w I i II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Wskazać należy, iż skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym, którego konstrukcja jest uregulowana w przepisach art. 173, art. 174, art. 175 i 176 p.p.s.a. Z unormowań wskazanych przepisów wynika, iż skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji, a nie rozstrzygnięciu organu administracji publicznej. Zatem zarzuty skargi kasacyjnej winny wskazywać na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Analizowana skarga kasacyjna nie czyni zadość wymogom konstrukcyjnym skargi kasacyjnej. Sformułowane w niej zarzuty dotyczą naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których Sąd ten nie stosował, przy całkowitym braku wskazania jakiegokolwiek przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając jednak na uwadze uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r., o sygnaturze I OPS 10/09 - Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie przeanalizował wskazane zarzuty i doszedł do wniosku, iż są one niezasadne. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji w tej sprawie prawidłowo uznał, że organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie odpowiadające kryteriom przepisów art.7, art. 77, art. 75 §1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., a zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja pierwszoinstancyjna czynią zadość wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie jest sporny fakt zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim przez skarżącą reklamy (o jakiej mowa w art. 4 pkt 23 u.d.p.), jak również okoliczność, iż skarżąca nie uzyskała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogi powiatowej P. P. w rejonie ul. P., przed jego zajęciem. Rację ma Sąd I instancji uznając za organami administracji, iż skarżąca błędnie ocenia legalności swojego działania poprzez fakt wystąpienia do Zarządu Dróg Miejskich z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogi we wskazanej wyżej lokalizacji w dniach 30 i 31 października 2012 r. oraz 2 i 3 listopada 2012 r. Wniosek ten (opatrzony datą 30 września 2012 r.) nadała – jak twierdzi - listem zwykłym w dniu 1 października 2012 r., a wobec tego, iż nie otrzymała żadnej decyzji w tym przedmiocie, uznała, że organ rozpatrzył jej wniosek pozytywnie. W istocie zasadnie przyjął Sąd I instancji, że nawet jeśli przedmiotowy wniosek został rzeczywiście przez skarżącą wysłany, czego nie udowodniła, to samo złożenie wniosku nie uprawniało skarżącej do zajęcia pasa drogowego. Tylko zezwolenie właściwego zarządcy drogi (doręczone skarżącej) i uiszczenie ustalonej w tym zezwoleniu opłaty umożliwia zajęcie pasa drogowego. "Również ewentualna bezczynność organu (w rozpoznaniu wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego) nie stanowi podstawy do uznania, iż zezwolenie zostało jej wydane, bowiem decyzja administracyjna wydana na skutek złożenia przedmiotowego wniosku może być także odmowna (negatywna). W przypadku nierozpoznania wniosku skarżąca mogła wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność lub przewlekłe działanie organu w tym przedmiocie, czego nie uczyniła." (s.10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zasadnie także uznał Sąd I instancji, iż bezprawności działania skarżącej: "nie sanuje okoliczność, iż wniosek o zajęcie pasa drogowego w dniach 30 i 31 października 2012 r. oraz 2 i 3 listopada 2012 r. (opatrzony datą 30 września 2012 r.) skarżąca skierowała, jak twierdzi – ponownie, w dniu 1 lutego 2013 r. (data wpływu do ZDM: 5 lutego 2013 r.), a zatem już po wszczęciu przez organ wobec niej postępowania administracyjnego za zajęcie przedmiotowego pasa drogi od 30 października do 2 listopada 2012 r. bez wymaganego zezwolenia (por. zawiadomienie z 31 grudnia 2012 r. w aktach administracyjnych sprawy). Podobnie dokonanie przez skarżącą w dniu 1 lutego 2013 r. opłaty w kwocie 3.840 zł na rachunek bankowy ZDM za zajęcie pasa drogowego przez okres ww. 4 dni nie ma wpływu na ocenę legalności tego zajęcia, skoro skarżąca nie legitymowała się zezwoleniem na to zajęcie." (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który odnosząc się do ustalonego przez organ nieprzerwanego czterodniowego okresu zajęcia pasa drogowego - w dniach od 30 października do 2 listopada 2012 r., podzielił argumentację organu administracji – SKO - w tym zakresie, ponieważ okres funkcjonowania zamontowanej przez skarżącą reklamy w dniach 30 i 31 października 2012 r. oraz 2 listopada 2012 r. potwierdzają dowody zgromadzone w tej sprawie, tj.: protokół z przeprowadzonej kontroli pasa drogowego z 30 października 2012 r., notatki służbowe z 31 października, 2 i 5 listopada 2012 r. z (przeprowadzonych przez patrole ZDM) kontroli terenu P. P. w rejonie ul. P. oraz sporządzona wówczas dokumentacja fotograficzna. Ciągłość ekspozycji (obejmującej też dzień 1 listopada 2012 r.) nośnika wynika z przedstawionego przez M. D. Sp. z o. o. dokumentu (pismo z dnia 25 lipca 2013 r.) zamówienia "W. W.". Treść tego dokumentu wskazuje na to, że ekspozycja reklamy obejmowała nieprzerwanie okres 5 dni – od 31 października do 4 listopada 2012 r., natomiast dołączoną kserokopię zdjęć terenu opisano terminem zajęcia "30.10. – 03.11.2012 r.". Ponadto jak zaznaczył Sąd I instancji: "sama skarżąca przyznała, że wprawdzie kontrakt W. W. przewidywał ekspozycję reklamy w dniach 31 października – 4 listopada 2012 r., jednak montaż reklamy miał miejsce 30 września 2012 r., a jej demontaż – 2 listopada 2012 r. (por. oświadczenie prezesa zarządu skarżącej spółki z 28 września 2013 r. przedłożone przy ww. piśmie skarżącej z 8 listopada 2013 r.). Tym samym zarówno organ, jak i skarżąca są zgodni co do ram czasowych funkcjonowania nośnika reklamowego, a ostatecznie jedyna różnica ich stanowisk dotyczy dnia 1 listopada 2015 r. Twierdzenie skarżącej (zawarte w ww. oświadczeniu prezesa zarządu), iż w tym dniu ekspozycja nie miała być realizowana (skarżąca nie była w stanie – jak podała w uzasadnieniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej – zapewnić należytego zabezpieczenia nośnikowi, dlatego został zdemontowany w godzinach wieczornych 31 października 2012 r., a zamontowany ponownie w godzinach wczesnorannych 2 listopada 2012 r.) nie znajduje potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Skarżąca spółka nie przedstawiła na tę okoliczność żadnego obiektywnego dowodu, a za taki nie sposób uznać wnioskowanych przez skarżącą w toku sprawy zeznań jej pracowników." (s.11-12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Rację ma Sąd I instancji oceniając, iż pominięcie przez organ wniosku skarżącej w tym względzie nie mogło w tych warunkach zaważyć na treści dokonanych w sprawie ustaleń. "Wobec tego uprawniony był wniosek organu, że również 1 listopada 2012 r. reklama funkcjonowała w pasie drogi. Jest to bowiem logiczny wniosek wynikający z dokumentów sprawy oraz chronologii zdarzeń." (tamże). Stwierdzenie przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Przepis ten o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nałożenie tej kary nie jest uzależnione od uprzedniego wykazania zawinienia w nieterminowym złożeniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, czy też w jego niezłożeniu. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i niezależne od przyczyn niezłożenia wniosku o wydanie zezwolenia, spóźnionego złożenia, bądź zajęcia pasa, gdy wniosek mimo złożenia nie został rozpoznany, jednak strona pas drogowy zajęła. Organ administracji nie ma również możliwości miarkowania wysokości kary. Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji w analizowanej sprawie, że organy administracji w sposób prawidłowy ustaliły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności skutkujące wymierzeniem skarżącej przewidzianej w art. 40 ust. 12 u.d.p. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, a mianowicie: fakt zajęcia pasa drogowego, powierzchnię zajęcia, okres zajęcia, podmiot, który zajął pas drogowy oraz stawkę kary. Jak słusznie Sąd I instancji uznał: "skarżąca nie wykazała w toku postępowania okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania wobec niej unormowań zawartych w przepisach art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 udp. Nie wykazała też tego rodzaju uchybień w prowadzonym postępowaniu, których uwzględnienie mogłoby podważać wynik sprawy bądź mieć na niego wpływ. W szczególności wpływu takiego Sąd nie dopatrzył się w pominięciu przez organ odwoławczy wnioskowanego przez skarżącą dowodu z zeznań ww. świadków – pracowników skarżącej spółki, a to z uwagi na fakt, że w uwarunkowaniach stanu faktycznego tej sprawy dowód tego rodzaju nie miałby obiektywnego charakteru, przede wszystkim, nie dałby się zweryfikować w odpowiednio szczegółowej dokumentacji działalności skarżącej, której skarżąca nie prowadziła, co wynika wprost z akt administracyjnych sprawy i przedłożonych do tych akt dokumentów w objętych sporem kwestiach (brak chociażby pisemnej umowy na temat warunków i okresu eksponowania spornej reklamy, protokołów z realizacji zamówienia itp.). Odnośnie zaś podnoszonego przez skarżącą wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie spornego pasa drogowego (skarżąca wskazuje na wysłanie go pocztą zwykłą 1 października 2012 r.), to nawet potwierdzenie tego faktu nie miałoby – w myśl wcześniejszych już wywodów Sądu, znaczenia dla treści podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia, skoro warunkiem zajęcia pasa drogowego jest legitymowanie się przez zajmującego uprzednio wydanym zezwoleniem zarządcy drogi, a takowe zezwolenie w tej sprawie nie zostało wydane..." (s. 13-14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Konkludując – nawet pomijając wadliwość konstrukcyjną zarzutów analizowanej skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.