I OZ 1408/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 931/15 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadnione postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 lipca 2015 r. odrzucił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2015 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane wyżej orzeczenie Kolegium wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Sąd przyjął, że przyczyną uchybienia terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego było błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu, wskazujące, że od orzeczenia Kolegium przysługuje sprzeciw, którego wniesienie jest równoznaczne z przekazaniem sprawy do sądu powszechnego. Sąd zauważył, że strona zastosowała się do tego pouczenia, jednakże po przekazaniu sprawy do sądu powszechnego, postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy [...]I Wydział Cywilny odrzucił pozew M. K. z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia sąd powszechny wskazał, że właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd administracyjny. WSA uznał, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie Kolegium ustała w dniu doręczenia skarżącemu ww. postanowienia Sądu Rejonowego, tj. 24 kwietnia 2015 r. i od tego dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd uwzględnił, że dzień 1 maja 2015 r. był stosownie do art. 1 pkt 1 e) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. (tekst jedn. Dz. U. 2015 poz. 90) dniem ustawowo wolnym od pracy, a tym samym ostatnim dniem dla skarżącego na złożenie w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego był dzień 2 maja 2015 r. (art. 83 § 2 P.p.s.a.). Był to dzień roboczy, który zgodnie z ww. ustawą nie znajduje się w katalogu dni wolnych od pracy. Z tego względu Sąd I instancji uznał wniosek nadany w dniu 4 maja 2015 r. za spóźniony i na podstawie art. 88 P.p.s.a. orzekł o jego odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 83 § 2 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, czego skutkiem było bezzasadne odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że pomimo, iż Sąd prawidłowo wyliczył ostatni dzień terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., jako dzień 1 maja 2015 r., jak również słusznie stwierdził, że był to dzień wolny od pracy, co przy uwzględnieniu treści art. 83 §2 P.p.s.a. skutkowało przesunięciem ostatniego dnia terminu na dzień następny, błędnie jednak przyjął, że termin upłynął w dniu 2 maja 2015 r. Sąd nie uwzględnił, że dzień ten przypadał na sobotę, a więc zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, upływał w poniedziałek, tj. 4 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony zaś lub z mocy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 83 § 1 i 2 P.p.s.a. termin oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem, że jeśli ostatni dzień terminu przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych do pracy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy przyznać rację stronie skarżącej, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został zachowany. W niniejszej sprawie prawidłowo przyjęto dzień 24 kwietnia 2015 r. jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg następnego dnia, tj. 25 kwietnia 2015 r. Końcowy dzień tego terminu przypadał na dzień wolny od pracy, tj. 1 maja 2015 r. Ponieważ kolejne dni, tj. 2 i 3 maja 2015 r. były to odpowiednio - sobota i niedziela, termin ten na mocy art. 83 § 3 P.p.s.a. uległ przesunięciu na następny dzień po dniach wolnych od pracy, tj. na dzień 4 maja 2015 r. Powyższe oznacza, że wniosek wysłany za pośrednictwem poczty w dniu 4 maja 2015 r. został wniesiony w terminie. W takiej sytuacji brak było podstaw do odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd winien był rozpatrzyć wniosek merytorycznie badając zasadność przywrócenia terminu z uwzględnieniem okoliczności wskazanych przez stronę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.