I OZ 1769/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K., T. D., W. D. i P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1622/15 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1622/15 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. K., T. D., W. D. i P. D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1622/15, odrzucił – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."- skargę A. K., T. D., W. D. i P. D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia[...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżących braków formalnych tego pisma w przepisanym do dokonania tej czynności terminie. Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został skarżącym doręczony w dniu 31 lipca 2015 r. Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r., zatytułowanym "zażalenie" skarżący zaskarżyli powyższe postanowienie w całości, domagając się jego uchylenia. Odrzucając powyższy środek odwoławczy – na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, go za niedopuszczalny. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazywał, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stronie przysługiwała skarga kasacyjna, nie zaś zażalenie, które – zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a - przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Wniesienie zatem przez skarżących zażalenia na powyższe postanowienie było niedopuszczalne, a tym samym podlegało ono odrzuceniu. Zdaniem Sądu, mylne oznaczenie pisma samo w sobie nie mogło stanowić podstawy jego odrzucenia. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, to jest w sytuacji, gdy skarżący byli reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, jak również fakt, że złożył on ww. środek odwoławczy w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, a oprócz jednoznacznego wskazania, że środek odwoławczy z dnia 7 sierpnia 2015 r. jest zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2015 r., pełnomocnik skarżących rekapitulując w ostatnim zdaniu uzasadnienia zażalenia stwierdził, że "powyższe zażalenie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie", a w dodatku w przesłanym dowodzie uiszczenia wpisu pełnomocnik wskazał, że jest to "Opłata od zażalenia IV Sa/wa 1622/15", należało uznać, że ich rzeczywistą intencją było wniesienie zażalenia. A. K., T. D., W. D. i P. D., w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażaleniu, zakwestionowali jego prawidłowość, wskazując, że w niniejszym przypadku wniesiony przez nich środek odwoławczy od postanowienia z dnia 23 lipca 2015 r., powinienem zostać uznany za skargę kasacyjną. Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie - przysługiwała stronie skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie zażalenie. Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie miał zatem art. 46 § 1 p.p.s.a. który stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać, m.in. oznaczenie rodzaju pisma (art. 46 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) i osnowę wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy. Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. W zasadzie oba omawiane elementy pisma strony powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. W takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela opinię Sądu Najwyższego wyrażoną w postanowieniu z dnia 8 grudnia 1997 r., (sygn. akt III CKN 289/97), iż niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Analogiczny pogląd wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2007 r. (sygn. akt II FZ 793/06). Jeśli z pisma wynika dostatecznie wyraźnie - jak w niniejszej sprawie - zamiar zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę należy, niezależnie od oznaczenia takiego pisma, potraktować je jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi. W konsekwencji należy zbadać czy pismo strony spełnia wymogi formalne przewidziane w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione wyżej uwagi przeniesione na grunt rozpoznawanej sprawy pozwalają uznać, że odrzucenie pisma strony, jako niedopuszczalnego zażalenia, bez zbadania, czy spełnia ono wymogi konieczne dla skargi kasacyjnej, było nieuzasadnione. Należy wprawdzie zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że wniesiony przez skarżących środek odwoławczy został oznaczony jako zażalenie, (o czym jest mowa także w jego uzasadnieniu), a ponadto został wniesiony w terminie przepisanym dla tego środka zaskarżenia, to jednak okoliczności te nie mogły decydować o uznaniu go za takie pismo procesowe, zwłaszcza w sytuacji, gdy sformułowano w nim zarzuty, zostało ono podpisane przez uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej podmiot (zawodowego pełnomocnika), a ponadto zostało wniesione w terminie zakreślonym do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.