III SA/Kr 723/15

Kraków, dnia 23 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 12 maja 2015 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...], którą m.in. określono A Spółce z o.o. w K (dalej jako Spółka) kwotę długu celnego w wysokości 3.814 zł oraz kwotę długu celnego – ostatecznego cła antydumpingowego – wysokości 87.614 zł. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaś pismem z dnia 26 maja 2015 r. skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, podając, że zabezpieczenie złożone przy wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji jest nadal aktualne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że na wnioskodawcy spoczywa przy tym obowiązek uprawdopodobnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii wstrzymania wykonania decyzji określającej wysokość długu celnego, zasadnicze znaczenia ma ocena, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem tej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi może dojść do jej ewentualnego wzruszenia. Wskazać należy, że z tej oraz dwóch innych spraw, zawisłych ze skarg Spółki przed tut. Sądem wynika łączna kwota długu celnego, do którego zapłaty zaskarżonymi decyzjami została zobowiązana skarżąca Spółka, w wysokości ponad 300.000 zł. Wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie świadczenia pieniężnego co do zasady nie powoduje skutków niemożliwych do odwrócenie w przyszłości, jednak mając na uwadze wysokość spoczywającego na Skarżącej długu celnego w tej i pozostałych sprawach, istnieje niebezpieczeństwo, że natychmiastowa realizacja zobowiązań pociągnie za sobą szereg następstw, które w efekcie mogą doprowadzić do wskazywanej przez Skarżąca utraty płynności finansowej, przed którymi to skutkami chronić ma instytucja wstrzymania wykonania decyzji. Zasadnicze w okolicznościach niniejszej sprawy znacznie ma fakt wstrzymania wykonania zapadłej w pierwszej instancji decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...], co nastąpiło postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 244 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r., polskie wydanie specjalne Dz. Urz. UE z 2004 r., roz. 2, t. 4 str. 307 ze zm., dalej w skrócie WKC). Zgodnie z art. 244 WKC, co do zasady odwołanie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji, od której się odwołano. Jednakże w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, wstrzymują w całości lub w części wykonanie takiej decyzji. Jeżeli zaskarżana decyzja nakłada należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia. Jednakże nie wymaga się złożenia zabezpieczenia, jeżeli mogłoby to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej. Wstrzymanie wykonania decyzji określającej wysokość długu celnego jest zatem uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek tj.: istnienia uzasadnionych powodów, by sądzić, że decyzja jest sprzeczna z przepisami lub obawy spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej oraz złożenia przez stronę zabezpieczenia należności celnych przywozowych lub wykazanie, że złożenie tego zabezpieczenia mogłoby spowodować dla dłużnika poważne trudności. Z przywołanego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2015 r., wstrzymującego wykonanie decyzji organu I instancji wynika, że analiza posiadanego materiału dowodowego, tj. stanu aktywów, kapitału własnego, zobowiązań Spółki, rezerw na zobowiązania, przychodów netto ze sprzedaży, kosztów działalności operacyjnej, zysku, wskaźnika ogólnego zadłużenia, wskaźnika zadłużenia kapitałów własnych, wskaźnika pokrycia aktywów trwałych kapitałem własnym, wskaźnika płynności, wskaźnika rentowności, doprowadziła organ celny II instancji do oceny, iż wobec sytuacji finansowej skarżącej Spółki, uiszczenie należności określonych w decyzji organu I instancji może spowodować dla niej nieodwracalną szkodę. W ocenie Sądu, fakt uzasadnionego wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, w powiązaniu ze złożonym przez Spółkę w trybie art. 244 WKC zabezpieczeniem, w dostateczny sposób uprawdopodabnia wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powyższe uzasadnia udzielenie skarżącej Spółce tymczasowej ochrony jej interesów faktycznych i prawnych. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.