II GZ 763/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. A. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 984/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. A. Spółki z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r. odrzucił skargę Z. A. spółki z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 26 maja 2015 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 17 czerwca 2015 r., wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od wywiedzionej na opisaną powyżej decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego, skargę w kwocie 400 złotych. Wpis został uiszczony przez stronę w dniu 30 czerwca 2015 r. podczas gdy termin do dokonania tej czynności upływał z dniem 24 czerwca 2015 r. W tym stanie sprawy Sąd I instancji powołując się na treść art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę spółki. Z. A. spółka z o.o. w K. zażaleniem z zaskarżyła w całości postanowienie Sąd I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi mimo błędnego wezwania spółki do uiszczenia wpisu stosunkowego; 2. art. 231 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga złożona przez spółkę dotyczyła należności pieniężnych w rozumieniu tego przepisu; 3. art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez wezwanie spółki do uiszczenia wpisu w wysokości 400 złotych podczas gdy wpis w tej wysokości nie był należny w świetle przedmiotu postępowania toczącego się ze skargi spółki; 4. § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193) poprzez przyjęcie go za podstawę wyliczenia wysokości wpisu. Podnoszą te zarzuty żaląca się wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie zarządzenia z 26 maja 2015 w sprawie wezwania do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku strona wnosząca pismo zostaje wezwana, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z § 3 omawianego przepisu, skarga od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu. Mając na uwadze regulacje wynikające z przywołanego przepisu oraz stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że Sąd I instancji niewadliwie odrzucił skargę spółki Z. A.. Strona uiszczając określoną w zarządzeniu z dnia 26 maja 2015 r., wzywającym ją do wniesienia wpisu od skargi, opłatę sądową dokonała tej czynności z uchybienie terminu określonego w art. 220 § 1 p.p.s.a. Wpis uiszczony został, bowiem z dniem 30 czerwca 2015 r., gdy tymczasem termin do jego wniesienia upływał w dniu 24 czerwca 2015 r., czego pełnomocnik skarżącej spółki nie negował. Oznaczało to, że spełniona została przesłanka, określona w art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkująca obligatoryjnym odrzuceniem skargi. Podnoszone w zażaleniu zarzuty w istocie nie zarzucały Sądowi I instancji jakiegokolwiek błędu związanego z ustaleniem dochowania bądź niedochowania terminu do wniesienia opłaty (wpisu) bądź nie wskazywały na inną okoliczności powodującą, że strona wniosła wpis w sposób niewadliwy. Autor zażalenia podważa natomiast wysokość należnego w sprawie wpisu i podstaw jego ustalenia - czy w sprawie należny był wpis stosunkowy czy stały. Argumentacja strony zawarta w uzasadnieniu zażalenia motywująca podniesione zarzuty pozostaje bez wpływ na prawidłowość objętego zażaleniem postanowienia, jaka również czyni niezasadnym samo zażalenia. Skarżąca, kwestionując wysokość ustalonego w sprawie wpisu, mogła bowiem zgodnie z treścią art. 227 § 1 p.p.s.a. wnieść zażalenie na zarządzenie w przedmiocie kosztów, a więc na zarządzenie z dnia 26 maja 2015 r., którym wezwano ją do uiszczenia wpisu w kwocie ustalonej w oparciu o § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wpisów, co spowodowałoby poddanie kontroli prawidłowości ustalenia należnych na tym etapie sprawy kosztów jakie skarżąca obowiązana była ponieść. Natomiast sformułowanie takich zarzutów w momencie stwierdzenia przez Sąd I instancji, uchybień związanych z terminowym wniesieniem wpisu, obligujących go zgodnie z przepisami ustawy procesowej do odrzucenia skargi, uznać należy za spóźnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.