II OSK 367/16

Dnia 8 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 767/15 w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 767/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 [aktualnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.]) oddalił skargę J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy. J. L.(dalej również: wnioskodawca; skarżący; skarżący kasacyjnie) w dniu 16 grudnia 2014 r. złożył wniosek o wydanie przez Prezydenta Miasta Krakowa (dalej również: Prezydent Miasta; organ I instancji) zaświadczenia o przeznaczeniu działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. P., położonej w Krakowie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Następnie w dniu 29 grudnia 2014 r. wnioskodawca złożył do akt sprawy m.in. kserokopię postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: PINB w Krakowie) z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] o nałożeniu na niego – jako inwestora robót budowlanych polegających na wykonaniu nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na powyżej opisanej działce, zrealizowanych bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej – obowiązku przedłożenia m.in. zaświadczenia Prezydenta Miasta Krakowa o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. "o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie dotyczyć ma nadbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P.", argumentując, że budowa (przebudowa, rozbudowa i nadbudowa) budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpatrzeniu sprawy w II instancji w wyniku wniesienia zażalenia przez wnioskodawcę, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta, że budowa (przebudowa, rozbudowa i nadbudowa) budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium w ślad za organem I instancji podało, że według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P" (uchwała nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2011 r. – Dz. Urz. Woj. Małopol. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., poz. 7027 – dalej również: plan miejscowy; plan) działka nr [...], obr. [...] P., znajduje się na terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczonych na rysunku symbolem MU.3, z podstawowym przeznaczeniem terenów pod budownictwo mieszkaniowo– usługowe wolnostojące, zaś § 19 ust. 3 pkt 1 tekstu planu miejscowego dopuszcza przebudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy, lecz tylko z zachowaniem warunków określonych w ustaleniach. Organ odwoławczy podniósł, że jednym z tych warunków jest wskaźnik intensywności zabudowy, którego wielkość dla terenów zabudowy mieszkaniowo- usługowej (MU3, MU4) nie może być wyższy niż 0,4 – zgodnie z zapisami § 19 ust. 3 pkt 6 planu. W tym zakresie organ II instancji stwierdził, że z dostarczonych przez wnioskodawcę materiałów [stanowisko architekta dołączone do akt sprawy przez wnioskodawcę w toku postępowania przed organem I instancji] wynika, że wskaźnik intensywności zabudowy dla stanu istniejącego wynosi 0,558, a dla stanu projektowanego 0,79. W tych warunkach organ II instancji uznał, że przedmiotowa budowa nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, stąd też nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści. Ponadto, odwołując się do przepisów art. 217 § 1-2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz art. 218 §1 k.p.a., dotyczących wydawania zaświadczeń, Kolegium wyjaśniło, że w drodze zaświadczenia organ stwierdza to, co jest mu wiadome, ale o niczym nie rozstrzyga, bowiem zaświadczenie jest tylko pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego wcześniej ustalonego odpowiednim aktem prawnym. Idąc dalej, organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie dotyczy wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm. – dalej: Prawo budowlane). Odnosząc się do argumentów zażalenia, że wskaźnik intensywności zabudowy 0,4 winien dotyczyć nowobudowanych domów, a nie już istniejących, Kolegium zwróciło uwagę, że § 19 ust. 3 planu ustala zasady zabudowy i zagospodarowania terenów MU3, MU4 w pkt. 1, stanowiąc że dopuszcza się przebudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy z zachowaniem warunków określonych w niniejszych ustaleniach. Stąd też organ II instancji uznał, że wskaźnik intensywności zabudowy określony w § 19 ust. 3 pkt 6 planu dotyczy również przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy, a nie tylko nowobudowanych inwestycji. W skardze na postanowienie Kolegium z dnia 20 kwietnia 2015 r. J.L. domagał się jego uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Trzon argumentacji stanowiło dowodzenie, że organ nie powinien był w taki sposób, jak przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu, interpretować przepisów planu w stosunku do zabudowy (w tym do zakończonych robot budowlanych), która powstała na wiele lat przed wprowadzeniem dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie; Sąd I instancji; Sąd), motywując swoje rozstrzygnięcie, stwierdził, że zgodnie z art. 217 § 1 oraz 2 § pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a takim przepisem jest art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, który stwarza podstawę do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia nałożył właściwy organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 tej ustawy. Zdaniem Sądu I instancji z przepisu tego wynika wprost wyłącznie kompetencja do wydania zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym aktualnie obowiązującym, zaś przez budowę, w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Odwołując się do treści przepisów art. 218 § 2 i art. 219 k.p.a., WSA w Krakowie stwierdził, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia – jako aktu wiedzy, a nie prawotwórczego aktu woli organu – jest wąski i ma specyficzny charakter, nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych; zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, które ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku. W ocenie Sądu I instancji, brak również podstaw do uznania, by przy rozpoznaniu wniosku organy dokonały błędnej wykładni postanowień planu miejscowego planu, skoro w wydanych postanowieniach zostały powołane odpowiednie przepisy planu, w tym definicja legalna, których brzmienie nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu, przepisy te zostały właściwie zastosowane w ustalonym stanie faktycznym. Zdaniem Sądu, zarzuty skarżącego zmierzają również do wykazania braku podstaw do stosowania przy wydawaniu zaświadczeń aktualnie obowiązujących przepisów w celu legalizacji stanów z przeszłości, tymczasem wniosek skarżącego dotyczył dokonania oceny zgodności nadbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] z aktualnie obowiązującym planem miejscowy, taki też obowiązek wynikał z postanowienia PINB w Krakowie z dnia [...] listopada 2014 r., a nadto również w treści art. 48 ust. 2 pkt 1a oraz ust. 3 pkt 1a Prawa budowlanego, w których jest mowa o aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie J.L., zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Krakowie, a także o zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. Na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja dotknięta była następującymi naruszeniami prawa: 1. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organu; 2. naruszenie art. 77, art. 80, art. 87 oraz art. 136 k.p.a. poprzez błędne ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy wyliczonego dla działki wydzielonej prawnie, a nie dla działek stanowiących całość gospodarstwa domowego przy ul. [...], co stanowi istotny błąd w ustaleniach faktycznych; 3. naruszenie art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z kształtowaniem przestrzeni, która stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania, wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne a także zasadę dobrego sąsiedztwa, - co miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ gdyby Sąd I instancji dostrzegł te naruszenia, to nie oddaliłby skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła stan faktyczny sprawy, odwołując się do okoliczności związanych z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym przez PINB w Krakowie. Skarżący kasacyjnie kwestionował również wydanie przez organ I instancji postanowienia na podstawie planu miejscowego obowiązującego od 20 stycznia 2012 r., podczas gdy roboty budowlane przeprowadzone zostały w 2000 r. i w czasie ich wykonywania działka nr [...] nie była jeszcze podzielona ewidencyjnie na działki nr [...], [...], gdyż do 19 stycznia 2007 r. Ponadto skarżący zarzucił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U.03.164.1587) w przypadku § 5 wielkość wskaźnika obliczać należy albo I stosunku do powierzchni działek, albo wyznaczając inny wskaźnik powierzchni stosunku do powierzchni działki albo terenu (alternatywa rozłączna)", a "organ mógł zastosować ten przepis". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: Sąd kasacyjny) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Sąd kasacyjny, związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi i w takim też zakresie skontrolował zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem. W wyniku tak przeprowadzonej kontroli Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a tym samym nie mogła być uwzględniona. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., co wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów prezentowanych w ramach podstawy naruszeń procesowych. Odnosząc się zatem do zarzutu o charakterze procesowym (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest on zasadny. WSA w Krakowie słusznie stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez popełnienia naruszeń przepisów postępowania, wskazanych w skardze, a następnie w skardze kasacyjnej, tj. art. 8, art. 77, art. 80, art. 87 oraz art. 136 k.p.a. Sąd I instancji klarownie i wyczerpująco odniósł się do zarzutu błędnego ustalenia wskaźnika intensywności zabudowy wyliczonego dla działki, której dotyczył wniosek o wydanie zaświadczenia zgodności z zabudowy z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. Skarżący, jak również jego pełnomocnik procesowy sporządzający skargę kasacyjną, zdają się nie dostrzegać specyfiki postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń administracyjnych – którą odpowiednio przedstawił Sąd I instancji i nie ma potrzeby jej tutaj ponownie przybliżać – i podnoszą przeciwko zakażonemu postanowieniu argumenty, których merytoryczna zasadność może być uwzględniona jedynie w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym na podstawi przepisów Prawa budowlanego. Skarżący nie zakwestionował w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie postanowienia przedmiotu wniosku, który dotyczył zgodności z planem miejscowym znajdującej się na działce nr [...], obr. 15, jedn. ewid. P., zabudowy, której dotyczy postępowanie legalizacyjne (naprawcze) prowadzone przez PINB w Krakowie. To w tym postępowaniu wydano postanowienie z dnia z dnia [...] listopada 2014 r. (znak [...]), tj. postanowienie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zobowiązujące skarżącego (inwestora) do przedstawienia zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, tj. zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Innymi słowy, przedmiot postępowania legalizacyjnego, jak i przedmiot żądania wniosku z dnia 29 grudnia 2014 r. (będącego rozwinięciem wcześniejszego wniosku z dnia 16 grudnia 2014 r.) był oczywisty. Tymczasem, zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie art. 77, art. 80, art. 87 oraz art. 136 k.p.a. poprzez błędne ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy wyliczonego dla działki wydzielonej prawnie, a nie dla działek stanowiących całość gospodarstwa domowego przy ul. [...], co stanowi istotny błąd w ustaleniach faktycznych, skarżący w istocie kwestionuje również określenie przedmiotu wniosku z dnia 29 grudnia 2014 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego teza, że treść żądania wniosku była inna, gdyż dotyczyła wcześniej istniejącej większej nieruchomości, wskutek której podziału dopiero powstała działka nr [...] jest całkowicie chybiona. Jest ona sprzeczna z oświadczeniami składanymi przez stronę w toku postępowania administracyjnego oraz następnie sądowoadministracyjnego; co więcej, jest sprzeczna również z postanowieniem PINB w Krakowie z dnia z dnia [...] listopada 2014 r. wydanym w toku postępowania legalizacyjnego. Ponownie należy zaznaczyć, że formułowanie takiego zarzutu procesowego wskazuje na niezrozumienie wzajemnych zależności pomiędzy postępowaniem legalizacyjnym a postępowaniem w przedmiocie wydania zaświadczenia, a także specyfiki tego ostatniego postępowania. Wobec tego podkreślić należy, że legalizacja samowoli budowlanej prowadzona na podstawie m.in. art. 48 Prawa budowlanego jest uprawnieniem inwestora, od którego to w dużym stopniu zależy, czy w stosunku do obiektu budowlanego zostanie orzeczony nakaz rozbiórki, czy nie. Decyzja inwestora o legalizowaniu samowoli budowlanej implikuje obowiązek wykonania nakazanych czynności, których spełnienie – uzależnione w dużej mierze od inicjatywy i aktywności strony – skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki. Postępowanie prowadzone w celu uzyskania wymaganego przepisem art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego zaświadczenia wójta, burmistrza, prezydenta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy rozpatrywać przez pryzmat przepisów Działu VII kodeksu postępowania administracyjnego (art. 217 i nast.), który reguluje postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń. Trzeba też zaznaczyć, że postępowanie to ma charakter uproszczony i w dużej mierze odformalizowany, niemniej jednak nie można pominąć, że chodzi w nim o wystawienie dokumentu, który ma urzędowy charakter i który, w myśl art. 76 § 1 k.p.a., stanowi dowód tego, co w nim zostało stwierdzone. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wprawdzie nie formalizują samej czynności żądania o wydanie zaświadczenia, a zatem wniosek osoby uprawnionej może być złożony na piśmie lub ustnie do protokołu, jednakże konieczność możliwie precyzyjnego określenia żądania, o jakie dany podmiot występuje, wywodzić należy choćby z interesu samego wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II OSK 809/13, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd kasacyjny w skontrolowanym orzeczeniu Sądu I instancji nie znalazł żadnych uchybień wskazujących na to, że Sąd ten nie dostrzegł, iż organy orzekające w przedmiocie wydania zaświadczenia błędnie określiły przedmiot wniosku skarżącego z dnia 29 grudnia 2014 r. Podobnie też, z uwagi na jednoznacznie określony przedmiot wniosku, związany ściśle z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym przez organ nadzoru budowlanego, nie było żadnych podstaw do tego, aby organ orzekający w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy z planem miejscowym rozważał ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy "wyliczonego dla działek stanowiących całość gospodarstwa domowego", a nie dla działki wskazanej we wniosku. Skarżący, formułując takie zarzuty, sam zaprzecza w istocie treści własnego wniosku. Jeżeli zaś nie zgadza się z przedmiotem postępowania legalizacyjnego, jednoznacznie określonego w postanowieniu PINB w Krakowie z dnia [...] listopada 2014 r., winien odpowiednie zarzuty podnosić w ramach środków prawnych służących stronie w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Analogicznie rzecz się ma w przypadku kwestionowania przez stronę stanowiska organu nadzoru budowlanego w przedmiocie zgodności robót budowlanych zrealizowanych w ramach samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, do czego oceny organ nadzoru zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 [lit. a] Prawa budowlanego. Podsumowując tę część rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że całkowicie nietrafne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z powołanymi w skardze przepisami postępowania administracyjnego. Co się zaś tyczy naruszenia przepisów art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. stwierdzić należy, że przepisy te ani nie mogły, ani tez nie zostały zastosowanie w sprawie przez organy administracji, jak też przez Sąd I instancji. Przepis art. 2 pkt 1 powołanej ustawy zawiera definicję "ładu przestrzennego", zaś art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczy wydawania decyzji o warunkach zabudowy, co ma miejsce w sytuacji braku planu miejscowego – jak to wynika z przepisów art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Powołanie tych przepisów w ramach materialnoprawnej podstawy kasacyjnej jest merytorycznie chybione i ponownie świadczy o niezrozumieniu istoty sprawy. Słusznie też Sąd I instancji wskazał na środki prawne, jakie służą do kwestionowania prawidłowości prawa miejscowego (plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego – art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Z pewnością nie stanowi do tego płaszczyzny postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zatem również i w tym wypadku uznać należało całkowitą niezasadność podniesionego zarzutu. Znamienne jest i to, że skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych rzeczowych argumentów przeciwko zastosowanej przez organy, a podzielonej przez Sąd I instancji, wykładni przepisów § zaś § 19 ust. 3 pkt 1 i 6 planu miejscowego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2011 r. – co do przeznaczenia i wymów zabudowy dla terenu, na którym znajduje się działka, której dotyczył wniosek o wydanie zaświadczania o zgodności z obwiązującym planem miejscowym. Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut niezastosowania przez organ § 5 "zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U.03.164.1587)" jest wadliwy pod względem formalnym, a poza tym również całkowicie chybiony merytorycznie. Po pierwsze, strona wadliwie określiła akt prawny, którym – sądząc po publikatorze i treści przywołanego przepisu – jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r.164, poz. 1587). Po drugie, strona błędnie wskazała na § 5 tego rozporządzenia, mimo że sam zarzut powiązała z treścią, która jest umieszczona w innej jednostce redakcyjnej powołanego aktu, tj. w § 4 pkt 6 rozporządzenia. Przepis ten nie zawiera również wspomnianej przez stronę alternatywy rozłącznej, a przeciwnie – alternatywę łączną, na co wskazuje jednoznacznie treść tego przepisu: "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu". Po trzecie wreszcie, adresatem powołanego rozporządzenia jest organ planistyczny, który przygotowuje projekt planu miejscowego, nie zaś organ wydający zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, ani tym bardziej sąd administracyjny kontrolujący postanowienie wydawane w tym trybie. Wobec powyższego, przy wydawaniu przedmiotowego zaświadczenia właściwy organ nie mógł w ogóle zastosować powołanego przepisu. Zatem niezależnie od wyżej wskazanych formalnych uchybień w sformułowaniu omawianego zarzutu, okazał się on merytorycznie zupełnie nierelewantny dla oceny zaskarżonego orzeczenia. Z tych wszystkich względów należało uznać, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mogły podważyć zasadności zaskarżonego wyroku, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, co już został wcześniej podkreślone, orzekał w granicach skargi kasacyjnej, odnosząc się jedynie do zarzutów sformułowanych w jej podstawach. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Co się tyczy wniosku żądania dotyczącego zasądzenia wynagrodzenia za udzieloną stronie z urzędu pomoc prawną, wyjaśnić należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z tego tytułu należne jest od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), a przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów art. 258-261 p.p.s.a. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Sądowi I instancji.