II OSK 700/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1962/15 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1962/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. C., uchylił zaskarżoną decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art 138 § pkt 1 i 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. C. i B. C. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia [...] marca 2014r. znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa w obrębie geodezyjnym [...] parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 10 MW, składającego się z pięciu turbin wiatrowych o mocy do 2,0 MW każda, maksymalnej ich wysokości do 180 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą orzekł w ten sposób, że zmienił usytuowanie jednej z elektrowni tj. EW4 i ustalił na nowo brzmienie treści pkt I decyzji w ten sposób, że: "Przedmiotem przedsięwzięcia jest budowa na terenie gminy [...], parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej maksymalnej mocy 10 MW, składającego się z 5 elektrowni wiatrowych wraz ze stacjami rozdzielczo-transformatorowymi oraz z placami manewrowymi i zatokami postojowymi, które usytuowane będą na działkach o nr ewidencyjnych: 95 (EW1), 100 (EW2), 163 i 164 (EW3), 235/2 (EW4) oraz 148 (EW5), obręb 19 Pawłowice, gmina Sędziszów". Dalej zmienił treść decyzji w zakresie zastosowania nowoczesnych turbin oraz stwierdził dodatkowo, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Poza tym nadał nowe brzmienie części załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji regulującego usytuowanie poszczególnych turbin elektrowni wiatrowych. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach (dalej RDOŚ) z dnia [...] marca 2013r. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że RDOŚ w Kielcach na podstawie art. 75 ust. 6 w zw. z art. 82 i 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm. dalej: "ustawa z dnia 3 października 2008 r."), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa w obrębie geodezyjnym [...], parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 10 MW, składającego się z pięciu turbin wiatrowych o mocy do 2,0 MW każda, maksymalnej ich wysokości do 180 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przyłączem. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzone było na wniosek [...] Sp. z o.o. Organ I instancji, kwalifikując przedsięwzięcie ustalił, że zalicza się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. B) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). RDOŚ w Kielcach określił swoją właściwość do wydania zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 75 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r., w myśl którego w przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym dla całego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska. W toku postępowania strony zostały zawiadomione przez RDOŚ w Kielcach m.in. o jego wszczęciu oraz o możliwości wniesienia uwag i wniosków przed wydaniem decyzji. Wszystkie zawiadomienia, z uwagi na liczbę stron postępowania większą niż 20, były doręczane stronom poprzez publiczne obwieszczenie na podstawie art. 49 k.p.a. RDOŚ w Kielcach zapewnił udział w postępowaniu także społeczeństwu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. C. oraz B. C. Kwestionując decyzję RDOŚ w Kielcach, wskazali na naruszenie art. 7, 75, 77, 80 i 84 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie istnieje potrzeba ich respektowania i poprzez uznanie, iż jedynym i wystarczającym dowodem dla rozstrzygnięcia tak skomplikowanej sprawy jest raport o oddziaływaniu na środowisko. Dalej naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez brak analizy i oceny przedsięwzięcia na środowisko, ze szczególnym uwzględnieniem zdrowia i warunków życia ludzi oraz poprzez pominięcie analizy i oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Następnie naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) poprzez zaniechanie dopuszczenia wszelkich dowodów na okoliczność oddziaływania na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi w sytuacji, gdy negatywne oddziaływanie elektrowni wiatrowych w tym zakresie nie jest jeszcze w pełni rozeznane (zasada przezorności). Dalej naruszenie art. 46 w związku z art. 54 ust. 1 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 3, art. 12 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) poprzez zaniechanie uzyskania opinii Państwowego Inspektoratu Sanitarnego w Jędrzejowie. Wśród zarzutów odwołania podano także naruszenie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015 r., poz. 199), w związku z art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 145, ze zm.) poprzez nieuzyskanie opinii dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w przedmiocie ochrony wód podziemnych występujących pod nazwą "Niecka Miechowska". W toku postępowania odwoławczego skarżący kilkukrotnie kierowali pisma uzupełniające odwołanie, w tym wniesiono uwagę dotyczącą pominięcia, przy ustalaniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wielkości współczynnika pochłaniania energii akustycznej przez grunt "G", wskazując iż w obszarze planowanego parku elektrowni wiatrowych znajdują się grunty typu rędzina ilasta na podłożu skalistym, których twardość powoduje, że ich zdolność pochłaniania fal akustycznych jest bliska zeru. Rozpoznając odwołanie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Za zasadne uznał skierowanie do inwestora wezwania z dnia 26 września 2014r. w celu wyjaśnienia i uzupełnienia zagadnień dotyczących w szczególności oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia, oddziaływania na przyrodnicze elementy środowiska oraz analizy zgodności inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Organ powołał normę art. 15 k.p.a. i stwierdził – w oparciu o materiały dołączone przez inwestora oraz zarzuty odwołujących – że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do określenia warunków środowiskowych realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wobec czego ustalenia poczynione przez RDOŚ w Kielcach w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Odnośnie poziomu hałasu to podniesiono, że zastosowana w analizach akustycznych norma PN-ISO 9613-2 jest jedyną obowiązującą normą do obliczania propagacji hałasu przemysłowego. Powyższe wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542), jak również dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej są do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U.UE.L.2002.189.12 ze zm.). Mimo, iż jak słusznie podnoszą skarżący norma ta dedykowana jest źródłom hałasu znajdującym się blisko powierzchni ziemi, ale zdaniem GDOŚ brak jest formalnych przeszkód do jej zastosowania w przypadku farm wiatrowych, poza tym nie istnieje alternatywna norma prawna przeznaczona dla elektrowni wiatrowych. Niemniej organ uznał za uzasadnione wezwanie inwestora do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień w aspekcie przyjęcia do analiz współczynnika tłumienia gruntu G=0,9. W przypadku gruntów mieszanych (z którymi mamy do czynienia w analizowanej sprawie), wartość G przyjmuje się z zakresu od 0 do 1 (równą ułamkowi gruntu porowatego). Wobec czego przyjęte w tym zakresie w raporcie założenia organ uznał za prawidłowe. Dalej stwierdzono, że prawidłowo w przedstawionych analizach ustalono na podstawie obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lokalizację terenów podlegających ochronie akustycznej oraz określono dla nich dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dnia i nocy według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Uwzględniając powyższe, w oparciu o przedstawione wyniki obliczeń GDOŚ stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie generowało ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych. Organ odwoławczy dodatkowo zwrócił uwagę, iż mając na względzie ograniczenia metod prognostycznych, w celu weryfikacji wyników obliczeń oddziaływań akustycznych generowanych przez przedsięwzięcie, w pkt V zaskarżonej decyzji nałożono obowiązek przeprowadzenia pomiarów hałasu w rejonie najbliższej zabudowy podlegającej ochronie akustycznej, w ramach analizy porealizacyjnej. Odnośnie wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze to organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza terenami objętymi ochroną, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliżej położonymi w stosunku do inwestycji terenami chronionymi są: Miechowsko-Działoszycki oraz Włoszczowsko-Jędrzejowski Obszar Chronionego Krajobrazu, zlokalizowane odpowiednio ok. 3,4 km i 4,2 km od miejsca realizacji przedsięwzięcia, jednakże w opinii organu II instancji realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie na zakłócenie walorów krajobrazowych, chronionych w ramach przedmiotowych obszarów chronionego krajobrazu. W dalszej odległości w stosunku do analizowanego przedsięwzięcia znajdują się obszary wchodzące w skład Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 (7,5 km - obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Białej Nidy PLH260013, 9,1 km - obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Mierzawy PLH260020 oraz 23 km - obszar specjalnej ochrony ptaków Dolina Nidy PLB260001). Mając na uwadze charakterystykę przedsięwzięcia i jego lokalizację, jak również gatunki i ich siedliska oraz siedliska przyrodnicze stanowiące przedmioty ochrony wymienionych obszarów GDOŚ stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na elementy sieci Natura 2000. Odnośnie wpływu przedsięwzięcia na ornitofaunę i chiropterofaunę organ odwoławczy zaakceptował rozważania organu I instancji, a w uzupełnieniu stwierdził, że obserwacje zostały wykonane we właściwej liczbie oraz właściwym terenie i zakresie, co wypełnia zalecenia sformułowane w "Wytycznych i zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki" [red. P. C.]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko autorów analiz, iż obszar na którym ma być realizowana farma wiatrowa nie jest terenem cennym dla ptaków — nie stanowi miejsc koncentracji gatunków kluczowych (miejsc stadnego żerowania, noclegowisk, miejsc wypoczynku), jak również nie jest intensywnie wykorzystywanym korytarzem migracyjnym. W opinii GDOŚ prawidłowo zostały zidentyfikowane możliwe oddziaływania na awifaunę projektowanych turbin wiatrowych oraz ich skala, jak również wskazane gatunki, których będą one dotyczyć. Wysoko ocenił m.in. dane dotyczące prognozy śmiertelności ptaków w wyniku kolizji z turbinami (jednego z głównych zagrożeń wynikających z funkcjonowania farm wiatrowych), które oparto o zestawienie wyników monitoringu porealizacyjnego (poszukiwanie ofiar kolizji) z 34 farm wiatrowych w 9 państwach. Organ odwoławczy poddając analizie zebrany materiał dowodowy w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, nie znalazł podstaw do uznania za istotny wpływu elektrowni wiatrowych na zwierzęta domowe i gospodarskie. Odnośnie zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu stwierdzono, że konieczna była ponowna analiza materiałów planistycznych. W oparciu o zgromadzony na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego materiał dowodowy, jak również dodatkowe wyjaśnienia złożone przez [...] organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja inwestycji jest zgodna z obowiązującymi na analizowanym terenie planami zagospodarowania przestrzennego, w tym uchwałą Rady Miejskiej w Sędziszowie z dnia 27 marca 2013 r. Mając na względzie fakt, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna w sposób niebudzący wątpliwości określać miejsce realizacji przedsięwzięcia, jak również możliwie precyzyjnie odnosić się do jego parametrów, GDOŚ dokonał niezbędnej korekty treści skarżonej decyzji, jak również jej załącznika (dotyczy turbiny wiatrowej EW4). Jako bezzasadny uznano argument, że doszło do naruszenia art. 7, 75, 77, 80 i 84 k.p.a. poprzez uznanie przez RDOŚ w Kielcach, iż jedynym wystarczającym dowodem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest raport ustawy z dnia 3 października 2008 r. Ze zgromadzonych akt sprawy, jak również uzasadnienia skarżonej decyzji wprost wynika, iż organ I instancji poddał analizie nie tylko dostarczony przez inwestora materiał, ale również m.in. treść uwag składanych przez strony w toku prowadzonego postępowania, w których przywoływano liczne artykuły, opinie i publikacje oraz wskazywano na programy telewizyjne, w których poruszano problematykę wpływu na środowisko farm wiatrowych. Analiza akt sprawy nie potwierdza również, by RDOŚ w Kielcach zignorował wskazywane przez skarżących stanowisko "Rządu RP, Senatu RP oraz regulacje prawne innych państw w zakresie odległości elektrowni wiatrowych od siedzib ludzkich", jak również "badania naukowe znaczących i liczących się krajowych i zagranicznych ośrodków naukowych". Odpowiadając na zarzut, że w przedmiotowej sprawie RDOŚ w Kielcach nie wziął pod uwagę unormowań w zakresie odległości turbin wiatrowych od zabudowy, ustanowionych w innych krajach, naruszając w ten sposób prawo krajowe i unijne, organ II instancji podniósł, że krajowe regulacje innych państw europejskich dotyczące minimalnej odległości turbin od zabudowy (pomijając fakt, że w wielu przypadkach nie są w ogóle ustanowione lub niewiążące, bowiem mają formę zaleceń, wytycznych), nie posiadają mocy prawa powszechnie obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co więcej nie ustanawiają one tak restrykcyjnych zasad, jak zasugerowano w odwołaniu. Ponadto brak bezpośredniego odniesienia się w prawodawstwie polskim do minimalnej odległości turbin wiatrowych od zabudowań nie oznacza odgórnej akceptacji wskazanych przez inwestorów lokalizacji elektrowni wiatrowych, pozbawionej oceny skutków ich realizacji dla środowiska. Ocena ta dokonywana jest bowiem w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W analizowanej sprawie przedłożony materiał dowodowy wskazuje, że możliwą do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony środowiska jest odległość minimum kilkuset metrów od terenów przeznaczonych pod zabudowę zgodnie z obowiązującym planem miejscowym (odpowiednio 430 m od elektrowni EW4, 530 m od EW2, 625 m od EW5, 670 m od EW3 oraz 768 m od EW1). W dalszym toku rozważań GDOŚ nie podzielił stanowiska skarżących o potrzebie dopuszczenia przez RDOŚ w Kielcach dowodów z opinii biegłego. Organ II instancji nie podzielił również zarzutu skarżących, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy ustawy z dnia 3 października 2008 r., poprzez brak analizy i oceny przedsięwzięcia na środowisko, ze szczególnym uwzględnieniem zdrowia i warunków życia ludzi oraz poprzez pominięcie analizy i oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Po pierwsze stwierdził, iż powyższy zarzut sformułowany został w sposób ogólny, nie wskazano bowiem jakie kwestie zostały pominięte lub nienależycie ocenione w kontekście wpływu analizowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi zarówno w raporcie ustawy z dnia 3 października 2008 r., jak i w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Z analizy ww. dokumentu, a także skarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż skutki realizacji planowanego przedsięwzięcia oceniono zarówno pod kątem możliwych oddziaływań normowanych, jak również takich (m.in. emisja infradźwięków, analiza migotania cienia, efekt stroboskopowy), dla których brak jest regulacji prawnych. RDOŚ w Kielcach dopełnił również obowiązku wynikającego z art. 64 ust. 1 pkt 2 oraz art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy ustawy z dnia 3 października 2008 r. i wystąpił o opinię do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jędrzejowie. Podzielając stanowisko tego organu wyrażone w opinii sanitarnej z dnia [...].06.2013r. organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...].08.2013 r. o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. GDOŚ nie podzielił również prezentowanego przez skarżących poglądu, iż w analizowanej sprawie zastosowanie winna mieć zasada przezorności, w oparciu o którą należało przesądzić o wystąpieniu negatywnych oddziaływań na zdrowie i warunki życia ludzi w związku z lokalizacją elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej niż 1000-2000 m od terenów zabudowy mieszkaniowej. Określenie odległości gwarantujących poszanowanie zdrowia ludzi mieszkających w rejonie farmy wiatrowej winno wynikać z konkretnego stanu faktycznego. Organ odwoławczy nie uznał słuszności zarzutu pominięcia w przedmiotowej sprawie analizy i oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Z raportu ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz wyjaśnień złożonych przez inwestora wynika, iż oddziaływania takie zostały wykluczone z uwagi na brak w rejonie planowanego przedsięwzięcia funkcjonujących zakładów przemysłowych, jak również farm wiatrowych. Najbliżej położona farma, dla której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach położona jest w gminie J. (w odległości ok. 10 km). Biorąc pod uwagę natomiast możliwość potencjalnej kumulacji oddziaływań planowanej inwestycji z przedsięwzięciami liniowymi (droga, linia kolejowa) stwierdzono, że z uwagi na osobne normy dedykowane różnym grupom źródeł hałasu, nie jest możliwe obliczenie hałasu skumulowanego. Akustyczne standardy jakości środowiska są bowiem zróżnicowane w zależności od źródła hałasu (droga, linia kolejowa, tzw. "pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu", operacje lotnicze, linie elektroenergetyczne), zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ uznał także, że nie doszło do naruszenia art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 72 ust. 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez nieuzyskanie opinii dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w przedmiocie ochrony wód podziemnych występujących pod nazwą "[...]". Procedury planistyczne regulowane ww. przepisami pozostają bowiem bez związku z oceną oddziaływania na środowisko. GDOŚ nie podzielił również przekonania skarżących, o konieczności sporządzenia opracowania ekofizjograficznego na potrzeby raportu ustawy z dnia 3 października 2008 r. Art. 72 ust. 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska jednoznacznie precyzuje, iż przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązanie. Ustosunkowując się do zarzutu nieprzeanalizowania skutków realizacji przedmiotowej farmy wiatrowej w świetle przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm,), organ II instancji skonkludował, że spełnienie wymogów ww. aktu prawnego nie jest objęte zakresem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W kwestii trybu doręczania pism procesowych organ stwierdził, że treść art. 49 k.p.a., do którego odsyła przepis art. 74 ust. 3 ustawy ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie stoi na przeszkodzie, aby strony aktywnie uczestniczące w postępowaniu mogły być powiadamiane o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a. Ze względu na zastosowany tryb powiadomień przez organ I instancji oraz realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji wynikającą z art. 8 k.p.a. GDOŚ uznał za zasadne doręczenie wydanej decyzji zarówno skarżącym, jak i inwestorowi za pośrednictwem operatora pocztowego. J. C. w skardze na powyższą decyzje zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a tym samym dokonanie niewłaściwej klasyfikacji przedsięwzięcia poprzez pominięcie wskazania pełnej podstawy klasyfikującej inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wynikającą z § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 6, a tym samych zaniechanie dokonania pełnej analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko; 2. prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez zaniechanie wszechstronnego przeanalizowania zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym niedostrzeżenie istniejących w tym zakresie sprzeczności, 3. prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pomimo istnienia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4. prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez zaniechanie dokonania precyzyjnego ustalenia parametrów lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, co niewątpliwie może prowadzić do odstąpienia od ustaleń dokonanych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko; 5. prawa materialnego, tj. art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez niezapewnienie udziału społeczeństwa w toku całego postępowania administracyjnego, tj. po dokonaniu przez inwestora uzupełnienia wniosku oraz zmiany jego zakresu; 6. prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez zaniechanie dokonania analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar NATURA 2000; 7. prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na ptaki, nietoperze i płazy. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że przyłączenie przedsięwzięcia jakim jest budowa pięciu turbin do krajowej sieci energetycznej ma nastąpić poprzez stację [...], która wymaga modernizacji. Z tego względu inwestor powinien przywołać także jako klasyfikację przedsięwzięcia również § 3 ust. 1 pkt 7) rozporządzenia tj. stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie energetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6). Zdaniem skarżącego organy wbrew dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy - Prawo ochrony środowiska dokonały podziału planowanej inwestycji na dwa odrębne przedsięwzięcia tj. budowa parku elektrowni oraz przebudowa stacji [...] i tym samym nie została przeprowadzona pełna analiza planowanego przedsięwzięcia. Dalej skarżący wywodził, że stosownie do treści art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. w decyzji środowiskowej właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, w tym biorąc pod uwagę treść złożonego wniosku. Tymczasem sentencja decyzji organu I instancji nie określa lokalizacji kabli elektroenergetycznych oraz dróg, a jedynie stwierdza, że w zakres przedsięwzięcia wchodzi budowa dróg wewnętrznych oraz przebudowa dróg gminnych oraz budowa linii kablowych SN 15 kV o łącznej długości ok. 8000m. W uzasadnieniu wprawdzie podano, że linie kablowe będą przebiegać przez teren gminy [...] przez tereny działek ewidencyjnych obrębów [...], ale takie określenie lokalizacji inwestycji nie spełnia wymogów przepisów. Winno zostać ono sprecyzowane tak jak wynika to z wniosku inwestora oraz raportu. Dla terenów na których planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałami: Nr XXXII/231/2013 Rady Miejskiej w Sędziszowie 27 marca 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sędziszów dla części wsi Pawłowice, Łowinia, Sosnowiec i Wojciechowice (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2013r. poz. 2035), uchwałą Rady Miejskiej w Sędziszowie Nr XXV/251/2008 z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Sędziszów (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2009r. poz. 44665), uchwałą Rady Miejskiej w Sędziszowie Nr III/10/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sędziszów (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2011r. poz. 58681). Stosownie do § 9 ust. 1 uchwały Nr XXXIII/231/2013 ustala się przeznaczenie, zasady zabudowy i zagospodarowania terenów elektrowni wiatrowych oznaczonych na rysunku planu symbolami EW1-EW7 o pow.: EW1 - 0,25ha, EW2 - 0,26ha, EW3 - 0,25ha, EW4 - 0,25ha, EW5 - 0,26ha, EW6 - 0,25ha, EW7 - 0,25ha. Tymczasem z zaskarżonej decyzji, jak i z poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wynika, że przewidywana powierzchnia pod teren elektrowni wiatrowych wyniesie ok. 1,5 ha, co w przypadku 5 elektrowni daje ok. 0,3 ha na turbinę i w każdym przypadku przewyższa wartość wskazaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja przewiduje możliwość lokalizacji poszczególnych elektrowni w granicach działek ewidencyjnych, nie określając w sposób szczegółowy współrzędnych lokalizacji turbin, pomimo, że okoliczność ta ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia przeprowadzonych analiz akustycznych. Tymczasem ustalenia planu miejscowego przewidują lokalizację turbiny jedynie w północnej części działki nr ew. 95, na terenie o pow. 0,25ha. Ponadto w raporcie przewiduje się zastosowanie turbin wiatrowych o maksymalnej wysokości wieży 130m, tymczasem uchwała Nr XXXII/231/2013 Rady Miejskiej w Sędziszowie 27 marca 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sędziszów przewiduje wysokość wieży elektrowni maksymalnie 160 m nad poziomem terenu. Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty powyższą uchwałą w § 7 ust. 4 przewiduje, że w liniach rozgraniczających dróg (istniejących i projektowanych) dopuszcza się lokalizowanie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej, napowietrznej i kablowej towarzyszącym elektrowniom wiatrowym na warunkach określonych przez zarządcę drogi. Tymczasem w toku postępowania administracyjnego Spółka nie przedłożyła warunków określonych przez zarządcę dróg. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 79 ustawy z 3 października 2008 r. wskazano, że wprawdzie po dokonaniu przez inwestora uzupełnień do raportu w pismach z dnia 23 i 28 stycznia 2014 r. strony zostały ponownie zawiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i o możliwości składania uwag, jednakże przed dokonaniem obwieszczenia, tj. przed datą 6 lutego 2014 r. udział społeczeństwa powinien zostać zapewniony w związku z dokonanymi uzupełnieniami raportu. Podobnie w przypadku złożenia dodatkowych wyjaśnień przez inwestora w pismach z dnia 13 i 28 października 2014 r. powinien zostać zapewniony udział społeczeństwa, szczególnie że przedłożono dodatkowe analizy akustyczne i zmieniono zakres wniosku, czego jednak nie uczyniono. Dalej wskazano, że ze względu na skupisko płazów i gadów w obrębie doliny Mierzawy oraz lokalizację kabla SN 15kV w tej dolinie konieczne jest przeanalizowanie oddziaływania tego fragmentu przedsięwzięcia na herpetofaunę. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. w decyzji środowiskowej właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Z kolei stosownie do art. 74 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m.in. : 1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia; 2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia; 3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Ponieważ przedmiotowa inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane, pierwotnie do wniosku inwestor dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia. Dopiero w toku postępowania postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013r. RDOŚ w Kielcach nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, że inwestycja ma polegać na budowie 5 elektrowni wiatrowych o średnicy wirnika do V100 m i całkowitej konstrukcji do 180 m jako jednostki wytwórczej energii elektrycznej usytuowanych na działkach i tu podano nr ewidencyjne działek, na których będą usytuowane poszczególne wieże EW, budowie i przebudowie dróg gminnych (wskazano numery działek, przez które będą przebiegały drogi wewnętrzne) wraz ze zjazdami oraz na budowie infrastruktury przyłączeniowej wewnętrznej – linie kablowe średniego napięcia oraz telekomunikacyjne (teletechniczne), łączące poszczególne siłownie (nie wskazano nr ewidencyjnych działek, przez które będą te linie przebiegać). Następnie w raporcie (Egz. Nr 2) na str. 15 i 16 autorzy dokładnie opisali lokalizację planowanego przedsięwzięcia uwzględniając już dokładną lokalizację zarówno poszczególnych turbin, jak i przebudowy układu drogowego. Podano także, że planowane elektrownie wiatrowe zostaną przyłączone liniami kablowymi średniego napięcia (SN) do istniejącego głównego punktu zasilania (GPZ 110/15 kV Sędziszów). Linie kablowe SN przebiegać będą przez działki geodezyjne o wskazanych numerach w wymienionych obrębach geodezyjnych przez teren gminy Sędziszów i miasta Sędziszów. Linie kablowe SN przebiegać mają głównie wzdłuż dróg utwardzonych i nieutwardzonych oraz przez tereny użytkowane rolniczo. Na odcinku przejścia przez M. linie te zostaną przeprowadzone metodą przewiertu sterowanego pod dnem rzeki. Jak z kolei wynika z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. jeśli mowa o przedsięwzięciu to jako takie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu; przedsięwzięcie powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Jak słusznie podnosi skarżący przepis ten definiuje pojęcie przedsięwzięcia ukierunkowywując je na pewną spójną całość w ujęciu funkcjonalnym, gdzie może ono działać jako jeden powiązany ze sobą system w określonym celu. Tutaj takim celem jest wytwarzanie energii elektrycznej oraz jej przekazywanie do głównego punktu zasilania ([...]). Jako zatem przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. należy traktować wszystkie jego elementy, które zapewniają i umożliwiają osiągnięcie zamierzonego rezultatu jakim jest po pierwsze uzyskanie energii z odnawialnego źródła, a następnie jej transfer do odbiorców. W tej sytuacji realizacja dyspozycji art. 82 ust. 1 pkt 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. powinna polegać na wskazaniu lokalizacji wszystkich elementów przedsięwzięcia. Tymczasem zarówno w osnowie decyzji, jak i w jej uzasadnieniu organ nie wskazał dokładnej lokalizacji takich elementów jak drogi wewnętrzne, place manewrowe, a przede wszystkim z decyzji nie wynika przebieg linii SN 15kV (dotyczy to zwłaszcza lokalizacji tej linii na odcinku od terenu usytuowania elektrowni do głównego punktu zasilania ([...]). Raport natomiast dostarcza w tym zakresie informacje, które po zweryfikowaniu przez organy administracji, winny być wprowadzone do decyzji administracyjnej ustalającej środowiskowe uwarunkowania w wykonaniu normy art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. Osoby ewentualnie zainteresowane, strony postępowania z omawianego zapisu decyzji byłyby w stanie wywieść i zidentyfikować czy planowana inwestycja może dotyczyć ich interesu prawnego. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi zasadniczy, lecz jedynie dowód w sprawie. Ma on charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Nie stanowi on natomiast załącznika do decyzji środowiskowej, w przeciwieństwie do charakterystyki przedsięwzięcia. Oznacza, że ustalenia wynikające z raportu, aby miały walor rozstrzygnięcia administracyjnego muszą zostać zawarte w decyzji środowiskowej. Prawidłowa realizacja wskazanej wyżej normy prawa materialnego tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. może mieć także skutek następczy, jeśli chodzi o ustalenia faktyczne istotne w sprawie. Skoro pewien element przedsięwzięcia tj. kabel SN łączący farmę wiatrową ze stacją zasilania GPZ przebiega przez obszar chroniony prawem unijnym, mianowicie obszar Natura 2000 Dolina Mierzawy konieczne jest rozważenie czy lokalizacja planowanego kabla SN może oddziaływać na ten obszar. O ile w decyzji organu I instancji, co zostało powtórzone przez GDOŚ, obszernie i wyczerpująco zidentyfikowane zostały zagrożenia dla ornitofauny oraz chiropterofauny, o tyle nie przeanalizowano zagrożeń planowanego przedsięwzięcia jeśli chodzi o herpetofaunę. Jeżeli zatem, jak wynika z raportu, przebieg kabli SN doprowadzających energię elektryczną do stacji zasilania [...] obejmuje dolinę rzeki Mierzawy, a przy wodzie koncentrują się siedliska gadów i płazów, co należy uznać za wiedzę notoryjną, konieczne byłoby zidentyfikowanie zagrożeń, które niesie ta inwestycja wobec osobników tej kategorii. W pierwszej jednak kolejności organ ma obowiązek dokonać ustaleń faktycznych w zakresie zlokalizowania tej inwestycji w sposób wyczerpujący wszystkie jej elementy. Wówczas możliwe będzie następcze ustalenie, czy jej oddziaływanie obejmie także herpetofaunę. Jako częściowo zasadny Sąd uznał zarzut co do niezgodności z zapisami planów miejscowych jeśli chodzi o powierzchnię planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Faktem jest, że plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr XXXII/231/2013 Rady Miejskiej w Sędziszowie z 27 marca 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sędziszów dla części wsi Pawłowice, Łowinia, Sosnowiec i Wojciechowice przewiduje powierzchnię dla jednej elektrowni wiatrowej dokładnie wskazaną, ale należy podkreślić, że decyzja środowiskowa posługuje się przewidywaną powierzchnią ok. 1,5 ha. Tymczasem dokładne obliczenie powierzchni pięciu turbin wiatrowych od EW1 do EW5 po zsumowaniu daje liczbę niższą od wynikającej z decyzji środowiskowej powierzchni inwestycji ok. 1,5 ha. Budzi wątpliwości Sądu wykorzystanie klauzuli pozbawiającej ustaloną wielkość precyzji (około). Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę będzie miał obowiązek wyjaśnić powyższą nieścisłość. Odnosząc się do usytuowania turbiny w kontekście zapisów planu miejscowego Sąd podniósł, że na etapie decyzji środowiskowej jako wystarczające należy uznać zlokalizowanie turbiny poprzez opis numeru ewidencyjnego działki. Nie ma potrzeby dokładnej lokalizacji turbiny na działce. Dopiero na etapie występowania o pozwolenie na budowę konieczne będzie wskazanie dokładnej lokalizacji. Z tego względu fakt, że plan przyjęty uchwałą Nr XXXII/231/2013 Rady Miejskiej w Sędziszowie z 27 marca 2013r. przewiduje lokalizację turbiny jedynie na części działki nr ew. [...] nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Usytuowanie jej w północnej części działki nr ew. [...] tj. zgodnie z zapisami planu miejscowego nastąpi na etapie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego organy nie przeprowadziły oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem stacji GPZ Sędziszów, która ma zostać zmodernizowana. Sąd nie podzielił tego zarzutu, gdyż przedmiotem oceny oddziaływania może być jedynie planowane przedsięwzięcie. Jakie elementy obejmują owe przedsięwzięcie zostało omówiono na wstępie rozważań. Nie ma zatem przesłanek, aby stację GPZ Sędziszów włączyć jako element planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Nie można przy tym postawić inwestorowi zarzutu dzielenia inwestycji na części (tzw. Salami slicing) celem obejścia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Jednak dzielenie przedsięwzięcia na mniejsze etapy, tzw. salami slicing, ma na celu uniknięcie oceny oddziaływania na środowisko dla wydzielonych przedsięwzięć cząstkowych w przypadku, gdy oceny takiej wymagałoby przedsięwzięcie jako całość. Taki stan rzeczy w sprawie nie zachodzi, gdyż organ pierwszej instancji uznał, że przeprowadzenie wspomnianej oceny jest konieczne, i nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W konsekwencji nie doszło do obejścia procedury oceny oddziaływania na środowisko i do wypaczenia jej wyników. Dokonano oceny oddziaływania całego przedsięwzięcia, natomiast nie wydaje się aby powiązanie planowanej farmy wiatrowej ze stacją GPZ miało takie powiązania funkcjonalne, aby uznać, że łącznie stanowią jedno przedsięwzięcie. Zarzut naruszenia art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ma wtórne znaczenie wobec uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając organ odwoławczy dopełni wszystkich czynności procesowych gwarantujących udział społeczeństwa. Wskazany przepis art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. stanowi, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w każdej sytuacji społeczeństwo było zawiadamiane o postępowaniu poprzez obwieszczenia o czynnościach organu oraz o wpłynięciu do akt dowodów. Mało tego z zachowaniem zasady szybkości, bowiem już w dniu 6 lutego 2014r. dokonano obwieszczenia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a uzupełnienie raportu nastąpiło w dniach 23 i 28 stycznia 2014 r. Taka sama uwaga dotyczy złożenia dodatkowych wyjaśnień przez inwestora w pismach z dnia 13 i 28 października 2014r. Obwieszczeniem z dnia 19 listopada 2014r. zawiadomiono o możliwości składania wniosków i uwag. Z tych względów zarzut ten jest zupełnie niezrozumiały. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. uzupełniającego dowodu ze wskazanych dokumentów. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez: błędną wykładnię przepisu art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. a) ustawy 3 października 2008 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia, wymaga każdorazowo wskazania numerów działek ewidencyjnych, na których terenie przedsięwzięcie ma być realizowane, nie jest zaś wystarczające odmienne wskazanie miejsca realizacji przedsięwzięcia, w tym poprzez wskazanie obrębów ewidencyjnych, w których przedsięwzięcie będzie realizowane, co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd I instancji, że miejsce realizacji Przedsięwzięcia (zdefiniowanego poniżej) wymaga podania numerów działek ewidencyjnych, zaś nie jest wystarczające wskazanie obrębów ewidencyjnych, w których położona jest inwestycja, w części obejmującej podziemną linię kablową SN, błędną wykładnię przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. polegającą na przyjęciu, że brak jest: możliwości wskazania w decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko parametrów przedsięwzięcia w "przybliżeniu", w zakresie w jakim parametry te określone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, z którym przedsięwzięcie ma być zgodne, a w konsekwencji przyjęciu, iż zaskarżona decyzja organu II instancji jest niezgodna z MPZP, z uwagi na fakt, iż w decyzji organu II instancji wskazuje przewidywaną powierzchnię zajmowaną pod elektrownie wiatrowe (poprzez użycie określenia "około"), gdy MPZP przewiduje konkretną powierzchnię pod każdą z elektrowni wiatrowych wchodzących w skład przedsięwzięcia; 2. na podstawie przepisu art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie naruszenie: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez braki uzasadnienia polegające na: braku wskazania stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego wyroku, czy też odniesienia się do okoliczności faktycznych ustalonych przez organ II instancji w Decyzji tego organu, która była przedmiotem orzekania, poczynieniu własnego ustalenia faktycznego - obejmującego przyjęcie, że Przedsięwzięcie ma być realizowane w obszarze ochronnym Natura 2000 - Dolina Mierzawy, bez wskazania z czego ustalenie takie wynika (gdy ustalenie takie nigdy nie zostało poczynione przez żaden z organów prowadzących postępowanie), braku wszechstronnej analizy stanowisk stron postępowania, jak i organów je prowadzących, w zakresie zgodności przedsięwzięcia z MPZP, mimo tego, iż stanowisko Inwestora zostało w tym zakresie w sposób jednoznaczny wyrażone w pismach procesowych złożonych w toku postępowania przed organem II instancji – na wezwanie tego organu, a następnie zaakceptowane przez ten organ, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu II instancji w związku z uznaniem, że organ II instancji, w sposób niepełny dokonał ustaleń faktycznych, poprzez pominięcie okoliczności, iż element przedsięwzięcia obejmujący linię kablową SN przebiega przez obszar Natura 2000 - Dolina Mierzawy, co miało skutkować brakiem analizy wpływu Przedsięwzięcia na tenże obszar chroniony, gdy organ II instancji nie naruszył w/w przepisów i w sposób prawidłowy nie poczynił w/w ustalenia, z uwagi na fakt, iż rzeczywiście linia kablowa stanowiąca część Przedsięwzięcia, nie przechodzi przez obszar chroniony Natura 2000, w szczególności przez ten obszar nazwany Doliną Mierzawy, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt. 7 lit. a) ustawy 3 października 2008 r. poprzez przyjęcie, że organ I, jak i II instancji nie przeprowadziły analizy wpływu przedsięwzięcia na herpetofaunę, w szczególności w obszarze chronionym Natura 2000, co miało doprowadzić do wydania decyzji, potencjalnie zagrażającej herpetofaunie na terenie oddziaływania przedsięwzięcia, mimo tego, iż analiza taka została przeprowadzona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Niezasadny okazał się zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 3 października 2008 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia wymaga podania w decyzji numerów działek ewidencyjnych objętych planowaną inwestycją, a w konsekwencji nie było wystarczające wskazanie tylko obrębów ewidencyjnych, w których przewidziano budowę podziemnej linii kablowej "SN". Nie ulega wątpliwości, że tylko posłużenie się numeracją ewidencyjną działek, a nie obrębów gwarantuje prawidłowe określenie zakresu oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalenie kręgu stron postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań określanych przez właściwy organ. Wskazać trzeba, że obligatoryjnym elementem każdej decyzji administracyjnej jest, zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a., rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, której przedmiotem w niniejszym postępowaniu jest określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy parku elektrowni wiatrowych, składającego się z 5 elektrowni wiatrowych wraz ze stacjami rozdzielczo - transformatorowymi oraz z placami manewrowymi i zatokami postojowymi. Ustanowionym w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy elementem rozstrzygnięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest określenie rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia. Art. 82 ust. 1 cyt. ustawy wskazuje zarówno obligatoryjne, jak i fakultatywne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a element wskazany w pkt 1 ust. 1 lit. a tego artykułu, dotyczący określenia rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia – jest elementem obligatoryjnym, co oznacza, że organ wydając decyzję nie ma w tym zakresie pełnej swobody i powinien w sposób precyzyjny określić nie tylko rodzaj przedsięwzięcia, ale również dokładnie wskazać miejsce jego realizacji. Art. 3 ust. 1 pkt 13 w/w ustawy wiąże pojęcie przedsięwzięcia z zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Użyte w tym przepisie określenie "zamierzenie budowlane" interpretować należy poprzez odesłanie do przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Przykładowo art. 33 tej ustawy wskazuje, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Samo zamierzenie budowlane w literaturze kwalifikuje się jako zamiar budowy obiektu budowlanego. Ten zaś ustawa – Prawo budowlane określa jako budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt malej architektury. Wykładnia systemowa w obrębie przepisów wskazanych ustaw nie pozostawia wątpliwości, że pojęcie przedsięwzięcia, którym posługuje się m.in. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, należy rozumieć funkcjonalnie, z uwzględnieniem wszystkich elementów technicznych zapewniających działanie głównej instalacji. Realizacja przedsięwzięcia jakim jest budowa parku elektrowni wiatrowych, zakłada nie tylko posadowienie samych turbin wiatrowych, ale także linii elektroenergetycznych i ich przyłączenie do sieci, stacji transformatorowych, czy placów manewrowych, składających się na całość użytkową urządzenia wytwórczego energii elektrycznej. Istotą tego przedsięwzięcia jest bowiem nie tylko wytworzenie energii elektrycznej, ale również jej przetwarzanie i rozdział. Tym samym wymóg wskazania miejsca realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, odnosi się do usytuowania wszystkich elementów zamierzenia inwestycyjnego, w tym podziemnej linii kablowej, której budowa jest wymieniona w decyzji z 13 marca 2014 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymóg wskazania miejsca realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, obejmuje podanie nazwy miejscowości oraz numerów ewidencyjnych działek, na których mają być usytuowane wszystkie elementy składające się na przedmiotowe przedsięwzięcie. Na etapie postępowania w przedmiocie wydania środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, wymóg określenia miejsca przedsięwzięcia nie obejmuje natomiast określenia dokładnej lokalizacji inwestycji w ramach działki ewidencyjnej, gdyż jest to dokonywane na etapie uzyskiwania kolejnych decyzji administracyjnych procesu inwestycyjnego. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, wymienienie w treści decyzji numerów działek objętych elementami planowanej inwestycji determinuje prawidłowe określenie zakresu oddziaływania przedsięwzięcia, który z kolei ma wpływ na ustalenie kręgu stron prowadzonego postępowania. Interes prawny tych podmiotów wynika bowiem z prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego działek gruntów, znajdujących się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Przyjęcie tego interesu prawnego jako podstawy uznania za stronę postępowania powinno więc nastąpić w odniesieniu do jednostki ewidencyjnej o węższym zasięgu niż obręb geodezyjny. Brak wymienienia w decyzji numerów działek ewidencyjnych, w obrębie których zlokalizowane będą elementy przedsięwzięcia, stwarza wątpliwość co do objęcia tych jednostek terenu oceną oddziaływania inwestycji na środowisko. Ocenie takiej powinny zostać poddane wszystkie elementy zamierzenia budowlanego, brak takiej oceny w stosunku do jednostki terenu objętego inwestycją uniemożliwia zaś weryfikację, czy lokalizacja tego fragmentu inwestycji może oddziaływać na środowisko. W sytuacji, w której zakres podawanego do publicznej wiadomości obwieszczenia o wydaniu decyzji środowiskowej odpowiada rozstrzygnięciu zawartemu w decyzji, to tylko wskazanie dokładnej lokalizacji przedsięwzięcia umożliwia następczo wywiązanie się organu administracji publicznej z nałożonego w dziale III ustawy z 3 października 2008 r. obowiązku należytego informowania zarówno stron, jak i społeczeństwa o postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań i decyzjach wydanych w jego toku. Skoro raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dostarcza informacji o lokalizacji wskazanych elementów przedsięwzięcia, brak wprowadzenia tych treści do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi ewidentne uchybienie organu prowadzącego postępowanie, uzasadniające zastosowanie przez Sąd I instancji środka prawnego w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Ani treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który nie stanowi załącznika do decyzji środowiskowej, ani treść umów dotyczących udostępnienia działek, przez które przebiega linia kablowa, ani też treść decyzji zezwalających na lokalizację linii kablowej, nie może zastępować treści decyzji środowiskowej o ustalenia w nich zawarte. Jako nietrafny należało również uznać zarzut naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza zbadanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uchwale nr XXXII/231/2013 Rady Miejskiej w Sędziszowie z 27 marca 2013 r. określono dokładnie powierzchnię każdej planowanej elektrowni wiatrowej przyjmując zmienne parametry. Ustalenie zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami w/w planu obejmowało zatem weryfikację, czy powierzchnia każdej z elektrowni, jak również ich powierzchnia łączna, odpowiada powierzchni elektrowni przewidzianych planem. W sytuacji, w której plan miejscowy określa precyzyjnie powierzchnię każdej planowanej elektrowni, art. 80 ust. 2 ustawy nakłada na organ wydający decyzję środowiskową bezwzględny obowiązek dokonania oceny zgodności planu z założeniami inwestycji na poziomie szczegółowości przyjętym w planie i odzwierciedlenia stanowiska w tej kwestii w treści decyzji. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, obowiązek oceny, czy określone przez inwestora w treści raportu oraz złożonych w toku postępowania administracyjnego pismach procesowych parametry elektrowni odpowiadają założeniom przyjętym przez plan, spoczywa na organach administracji publicznej prowadzących postępowanie środowiskowe, nie zaś sądzie administracyjnym, zadaniem którego nie jest ustalanie stanu faktycznego sprawy. Tymczasem ustalenia organów administracji odnośnie powierzchni inwestycji są nie tylko nieprecyzyjne, bowiem organ posługuje się jedynie wartościami podawanymi w przybliżeniu, ale wręcz sprzeczne. Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przewidywana powierzchnia przeznaczona pod teren elektrowni wiatrowych wyniesie ok. 1,5 ha, łącznie zaś na potrzeby realizacji parku elektrowni wiatrowych wraz z budową dróg wewnętrznych, placów manewrowych, zatok postojowych przeznaczony zostanie teren o powierzchni ok. 3,4 ha. Tymczasem w decyzji środowiskowej organ z jednej strony wskazuje na powierzchnię 3,4 ha jako powierzchnię całej inwestycji, z uwzględnieniem posadowienia elektrowni, budowy dróg wewnętrznych, placów manewrowych i zatok postojowych, z drugiej zaś przywołuje powierzchnię 1,5 ha, przy czym nie ogranicza jej, tak jak wynika to z raportu, do powierzchni posadowienia elektrowni wiatrowych, ale uwzględnia w niej również powierzchnię placów manewrowych oraz dróg wewnętrznych. W tym wypadku ocena zawarta w decyzji, że realizacja inwestycji nie narusza postanowień planu, jest oceną dowolną, nie popartą należytymi ustaleniami stanu faktycznego sprawy, w tym ustaleniami podstawowymi dotyczącymi powierzchni planowanej inwestycji. Podstawą przyjęcia, że inwestycja nie narusza postanowień planu nie może być wyłącznie ogólne stwierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji o zgodności inwestycji z planem miejscowym. Stwierdzenie takiej zgodności wymaga analizy konkretnych przepisów zawartych w planie, w tym również dotyczących dopuszczalnej powierzchni planowanych elektrowni wiatrowych, czemu organ uchybił. Ponownej weryfikacji wymaga też kwestia niezgodności w zakresie ustalonej w decyzji wysokości wieży poszczególnych turbin wiatrowych określonej maksymalnie do 180 m n.p.t. w konfrontacji z postanowieniami planu miejscowego (160 m) oraz danymi przyjętymi w raporcie. Przyjąć bowiem należy, że również ten parametr inwestycji ma istotne znaczenie przy określaniu środowiskowych uwarunkowań realizacji danego przedsięwzięcia. Chybione okazały się także wszystkie zarzuty sformułowane na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przede wszystkim niezasadne podniesiony został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, obowiązkiem sądu administracyjnego ustanowionym tym przepisem jest zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, obejmujące przywołanie ustaleń faktycznych organów administracji publicznej w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia sprawy, nie zaś powtarzanie całokształtu ustaleń stanu faktycznego zawartych w zaskarżonej decyzji. Skarżąca kasacyjnie myli się w zakresie, w jakim wskazuje, że ustalenia faktyczne dotyczące lokalizacji inwestycji w granicach obszaru ochronnego Natura 2000 – Dolina Mierzawy stanowią ustalenia własne Sądu I instancji. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku uwagi Sądu o przebiegu inwestycji przez tereny Doliny Mierzawy wynikają wprost z treści kontrolowanych decyzji. Mianowicie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji postanowienia z punktu II-9 i punktu III-2 nawiązują do usytuowania przedsięwzięcia względem doliny Mierzawy. Również w uzasadnieniu (str. 22) wskazano, że budowa linii kablowej wiązać się będzie z przekroczeniem rzeki Mierzawy, przy czym podano, iż na odcinkachprzylegających do fragmentów cennych przyrodniczo w dolinie Mierzawy wykorzystane zostaną odpowiednie urządzenia budowlane. Ponadto w analizie zawartej w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji (str. 11) odnotowano brak przeciwwskazań do realizacji inwestycji w związku z "przejściem linii kablowej przez dolinę rzeki Mierzawy". Wobec braku precyzyjnych ustaleń w tym zakresie Sąd Wojewódzki nie mógł dokonać wiążącej oceny i dlatego zasadnie nakazał organowi odwoławczemu zbadanie czy lokalizacja planowanego kabla SN może oddziaływać na obszar Natura 2000 Dolina Mierzawy. Zawarta zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja wskazująca na to, że część linii kablowej przebiegającej pod rzeką Mierzawą nie dotyczy tych fragmentów rzeki objętych obszarem Natura 2000 - potwierdza potrzebę ponownego, precyzyjnego wyjaśnienia tych okoliczności przez organ odwoławczy. Nie jest również zasadna argumentacja skarżącej kasacyjnie w zakresie, w jakim upatruje naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak analizy przez Sąd I instancji stanowisk stron odnośnie zgodności inwestycji z planem miejscowym. Ustalenie takiej zgodności nie jest zadaniem sądu administracyjnego, lecz organów administracji publicznej orzekających w sprawie. Brak należytych ustaleń w tym zakresie był właśnie powodem uchylenia zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że kwestia zgodności inwestycji z planem będzie badana w toku ponownie prowadzonego postępowania. Za niezasadny należało uznać ponadto zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające w procesie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach co do zasady odpowiada regułom przewidzianym w K.p.a. Polega zatem na wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Jeżeli więc w ramach wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, konieczne jest dokonanie dodatkowych ustaleń, które pozwolą ustalić wielkość i zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z brzmienia art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. wynika jednoznacznie, że przedmiotem postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań, jest realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem łączy się z daleko idącą ingerencją człowieka w ekosystem danego regionu. Dlatego też, w toku postępowania, organ ocenia potencjalne ryzyko środowiskowe przedsięwzięcia oraz zakres jego oddziaływania, bada rozwiązania alternatywne dotyczące m.in. lokalizacji przedsięwzięcia, mając na celu zapobieganie, minimalizowanie, łagodzenie i kompensację negatywnych skutków oddziaływania na środowisko. Postępowanie zatem oparte jest na przeprowadzaniu badań, analizie danych, zaś rozstrzygnięcie uzależnione jest od wyników oceny. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem na celu dostarczenie organowi administracji wiedzy, która pozwoli wydać rozstrzygnięcie, którego treść może znacząco wpłynąć na stan środowiska naturalnego danego terenu. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ jest zobowiązany ustalić stan faktyczny sprawy tak, aby rozstrzygnięcie odpowiadało zasadzie prawdy obiektywnej, która w tym wypadku oznacza weryfikację, czy lokalizacja przedsięwzięcia na danym terenie nie spowoduje nieodwracalnych zmian w stanie środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji dotyczącą uchybień w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organy administracji publicznej orzekające w sprawie, które stały się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Waga informacji, których ustalenia organ zaniechał, zadecydowała o konieczności wyeliminowania decyzji z obrotu. Tak jak zostało to wskazane, zarówno w osnowie decyzji, jak i jej uzasadnieniu, brak dokładnych informacji odnośnie przebiegu linii kablowej SN, które uwzględniałyby wskazanie numerów ewidencyjnych działek objętych tym fragmentem inwestycji. Dlatego słusznie w uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że dopiero po rzetelnym zweryfikowaniu lokalizacji całej inwestycji możliwe będzie m.in. ustalenie, czy jej oddziaływanie obejmuje także herpetofaunę. Zgodzić się należało z oceną Sądu, że o ile organy obu instancji wyczerpująco zidentyfikowały zagrożenia dla ornitofauny oraz chiropterofauny, o tyle niewystarczająca była analiza wpływu planowanej inwestycji na herpetofaunę. W konsekwencji nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z 3 października 2008 r. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.