II GSK 1330/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2752/13 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wobec rzeczoznawcy majątkowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r., działając na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę E. C. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec Skarżącej - rzeczoznawcy majątkowego E. C. w związku ze sprawą przedstawioną przez Ministerstwo Sprawiedliwości w piśmie z dnia 2 lutego 2012 r. Na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2012 r. orzekł o zastosowaniu wobec Skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy. Pismem z dnia 11 października 2012 r. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. została wydana z naruszeniem art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.). Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej dopuścił Polskie Towarzystwo Rzeczoznawców Majątkowych oraz Polską Izbę Rzeczoznawstwa Majątkowego na prawach stron do udziału w przedmiotowym postępowaniu. W związku z wnioskiem Skarżącej z dnia 11 października 2012 r., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia 9 listopada 2012 r., zwrócił się do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej o ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie z tytułu odpowiedzialności zawodowej Skarżącej. Następnie Skarżąca wniosła o zawieszenie prowadzonego wobec niej postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej do czasu wyjaśnienia zagadnień wstępnych przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w tym m.in. rozpatrzenia wniosku o uchylenie wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] września 2012 r. Również Polskie Towarzystwo Rzeczoznawców Majątkowych wniosło o zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia zagadnień wstępnych przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w zakresie dochowania procedury administracyjnej przy ponownym przekazaniu sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. oraz postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił zawieszenia postępowania. Skarżąca oraz Polskie Towarzystwo Rzeczoznawców Majątkowych wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie zawieszenia przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., natomiast postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, że Skarżąca wykonując czynności zawodowe podczas sporządzania, na zamówienie gminy Miasto G., operatu szacunkowego z dnia 30 grudnia 2011 r. dotyczącego określenia wartości nieruchomości zabudowanej położonej w G. przy ul. [...], dla potrzeb sprzedaży, naruszyła przepisy art. 151 ust. 1, art. 153 ust. 1 oraz art. 175 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm., dalej również jako: u.g.n.), oraz § 5 ust. 1 i § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm., dalej: rozporządzenie RM). W związku z powyższym wystąpiła o zastosowanie wobec Skarżącej kary dyscyplinarnej określonej w art. 178 ust. 2 pkt 3 u.g.n., tj. kary zawieszenia uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości na okres 6 miesięcy. Tym samym Komisja wnioskowała o podtrzymanie kary dyscyplinarnej orzeczonej w decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. Komisja wzięła pod uwagę przede wszystkim brak szczególnej staranności rzeczoznawcy majątkowego przy wykonywaniu czynności zawodowych oraz wagę popełnionych przez niego błędów przy wycenie nieruchomości. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia 17 maja 2013 r. zawiadomił m.in. Skarżącą, Polskie Towarzystwo Rzeczoznawców Majątkowych oraz Polską Izbę Rzeczoznawstwa Majątkowego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z 20 września 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, że czynności zawodowe wykonane przez Skarżącą znalazły swoje odzwierciedlenie w operacie szacunkowym z dnia 30 grudnia 2011 r. sporządzonym wspólnie z trzema innymi rzeczoznawcami majątkowymi, tj. H. C., S. L. oraz J. S. Przedmiotem wyceny była nieruchomość gruntowa zabudowana położona w G. przy ul. [...] obręb ewidencyjny nr 80, składająca się z działki o nr ewid. 272 o powierzchni 6132 m2, symb. użytków gruntowych: Bi (4916 m2) i dr (1216 m2), na której usytuowany jest zespół siedmiu budynków biurowych z garażami podziemnymi, tj. kompleks budynków oznaczonych A, B (budynki wyremontowane i dostosowane do potrzeb biurowych), C (stary obiekt z nową nadbudową) i D, E, F, G (budynki nowe). Łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosi 16.700,62 m2. Budynki posiadają pełne uzbrojenie w zakresie infrastruktury technicznej. Pod budynkami znajduje się dwupoziomowa hala garażowa o pow. 3401,19 m2. Miejsca postojowe zajmują 1600 m2, a na pozostałą (komunikacyjną) część hali garażowej przypada 1801,19 m2. Analizując całokształt przedmiotowej sprawy, tj. dokumenty zebrane w trakcie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji, a w szczególności uzyskane szczegółowe wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego w trakcie ponownie prowadzonego postępowania, stwierdzono, iż przy sporządzaniu operatu szacunkowego wykonanego w celu określenia wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb sprzedaży, nastąpiło w sposób rażący naruszenie przepisów regulujących proces wyceny nieruchomości. Dotyczy to zwłaszcza określenia wartości rynkowej nieruchomości z uwzględnieniem cen transakcyjnych z umów, których treść powoduje uzasadnione wątpliwości co do niezależności stron umowy oraz upływu czasu niezbędnego do wyeksponowania nieruchomości na rynku, porównywania nieruchomości wycenianej z nieruchomościami do niej niepodobnymi, wykorzystania w wycenie informacji o transakcjach, w których wystąpiły szczególne warunki zawarcia transakcji, powodujące ustalenie ceny w sposób rażąco odbiegający od przeciętnych cen uzyskiwanych na rynku nieruchomości, pomijania wskazania uwarunkowań dokonanych czynności i przedstawiania toku obliczeń oraz naruszenia w znacznym stopniu zasady szczególnej staranności czynności rzeczoznawcy majątkowego. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy, Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie uznała, żeby opinia Komisji Arbitrażowej była niezbędna do rozpatrzenia sprawy, a tym samym sprawa wniosku o przeprowadzenie tego dowodu została rozstrzygnięta. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej dokonuje bowiem wyłącznie oceny czynności szacowania rzeczoznawcy majątkowego w kontekście obowiązków, wynikających z art. 175 ustawy, a nie oceny operatu. Zdaniem organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób bezsporny, że Skarżąca, wykonując czynności szacowania zawarte w operacie szacunkowym sporządzonym w dniu 30 grudnia 2011 r., dotyczącym określenia wartości rynkowej nieruchomości zabudowanej położonej w G. przy ul. [...] dla potrzeb sprzedaży na rzecz jej najemcy, nie wypełniła obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 u.g.n. Stwierdził, że kara dyscyplinarna uwzględnia całość wykazanych naruszeń przepisów prawa, bez jej formalnego podziału na części kary przypisane poszczególnym uchybieniom. W ponownie przeprowadzonym wobec Skarżącej postępowaniu wyjaśniającym została podtrzymana ocena co do naruszeń przepisów prawa w zakresie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, zawarta w decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Nieruchomości z dnia [...] września 2012 r. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie są zasadne zarzuty skargi odnośnie do naruszenia skarżoną decyzją przepisu art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z przepisem art. 127 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję oraz niezastosowanie ww. przepisów. W ocenie Sądu, organ w skarżonej decyzji słusznie uznał, że nie było żadnych podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r. o zastosowaniu wobec Skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy, bowiem nie stwierdzono okoliczności, które mogłyby skutkować zmianą przedmiotowego rozstrzygnięcia. W związku z czym organ w przedmiotowej sprawie prawidłowo nie zastosował przepisu ujętego w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że wszystkie ustalenia Komisji Odpowiedzialności Zawodowej dokonane w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto organ w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. szczegółowo odniósł się do wszelkich zarzutów i uwag przedstawionych przez Skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz złożonych w trakcie postępowania wyjaśniającego przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej. Całkowicie niezasadny jest również zarzut dotyczący wydania decyzji nieznajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej oraz postępowanie wyjaśniające regulują przepisy ustawy o gospodarce nieruchomości oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego bada, czy rzeczoznawca majątkowy wykonując czynności zawodowe naruszył obowiązki ujęte w art. 175 u.g.n. W ocenie Sądu całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzono zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów w zakresie szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego z tytułu odpowiedzialności zawodowej oraz stosowania kar dyscyplinarnych z tego tytułu, a organ uzasadnił swoją decyzję. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia obowiązku wnikliwego wyjaśnienia sprawy i naruszenia art. 107 k.p.a. przez brak należytego ustosunkowania się do podnoszonych zarzutów. Sąd uznał, że na podstawie zebranego w aktach materiału dowodowego organ prawidłowo przyjął, że błędy popełnione przez Skarżącą przy sporządzaniu operatu szacunkowego dotyczącego nieruchomości zabudowanej położonej w G. przy ul. [...] a, które są opisane szczegółowo w skarżonej decyzji, spowodowały zasadność pociągnięcia Skarżącej do odpowiedzialności z tytułu naruszenia standardów zawodowych. Sąd podziela ocenę organu, że istotnym błędem Skarżącej było m.in. zaniżenie o 1146,75 m2 wielkości powierzchni użytkowej budynku, które spowodowało znaczne zawyżenie ceny jednostkowej tej transakcji. Przyjęcie do dalszych obliczeń ww. kwoty w wysokości 6825,58 zł/m2 p.u. zamiast 4435 zł/m2 p.u. stanowiło rażące naruszenie zasady szczególnej staranności czynności rzeczoznawcy majątkowego, o której mowa w art. 175 ust. 1 u.g.n. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej w postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego nie bada operatu szacunkowego pod kątem czy ustalona nim wartość nieruchomości odzwierciedla lub nie rynkową wartość tej nieruchomości, ale bada czy przy sporządzaniu tego operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 175 u.g.n. Powyższe naruszenie jest szczegółowo opisane na s. 6 skarżonej decyzji i Sąd podziela prawidłowość powyższych ustaleń. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi odnośnie orzeczonego wymiaru kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych rzeczoznawcy majątkowego na okres 6 miesięcy, Sąd uznał wymierzona Skarżącej kara nie narusza przepisów prawa. Zdaniem Sądu, organ w decyzji szczegółowo wyjaśnił jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę w tym zakresie, akcentując rażące naruszenie przepisów zarówno rozporządzenia Rady Ministrów i sporządzania operatu szacunkowego ustawy o gospodarce. Wina rzeczoznawcy majątkowego w przedmiotowej sprawie nie ulegała wątpliwości i wymagała orzeczenia stosownej kary dyscyplinarnej. Wobec powyższego oraz biorąc pod uwagę rodzaj i zakres stwierdzonych naruszeń prawa, organ zasadnie przychylił się do wniosku Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i orzekł wobec Skarżącej karę zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy wymienioną w art. 178 ust. 2 pkt 3 ww. u.g.n. W ocenie Sądu kara zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy jest karą współmierną do zaistniałych przewinień, jakich rzeczoznawca majątkowy dopuścił się wykonując swój zawód. Dokonując oceny działań Skarżącej organ słusznie uznał, że wiele kwestii, tj. np. dobór nieruchomości porównawczych, mających wpływ na wycenę przedmiotowej nieruchomości, nie zostało rzetelnie zbadanych przez rzeczoznawcę majątkowego. Zarówno łagodniejsza kara, jak i orzeczenie kary bardziej dolegliwej nie byłoby adekwatne do zaistniałej sytuacji i nie spełniłoby celu, jaki kara dyscyplinarna powinna osiągnąć. E. C. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ogólnikowe i sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym uzasadnienie przez Sąd wyroku oddalającego skargę, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, 2) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej i niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a., pomimo że zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r., naruszają prawo; 3) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.) w zw. z przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo że zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. naruszają prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. skargę oddalił; 4) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, mimo nieistnienia podstaw ku temu, ażeby skargę oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. naruszają prawo; 5) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Organ administracji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 6) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 178 ust. 2 pkt 3 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuprawnionym uznaniu, że wymierzona Skarżącej kara dyscyplina jest w realiach sprawy karą adekwatną i słuszną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a to oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutki w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się przez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Pierwszy z zarzutów zawartych w petitum skargi kasacyjnej zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ogólnikowe i sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym uzasadnienie przez Sąd wyroku oddalającego skargę, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Wobec tak sformułowanego zarzutu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Z kolei § 2 pkt 1 art. 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje; 2) postanowienia; (...). Przywołana treść powyższych przepisów wyraźnie wskazuje, że na ich podstawie nie można formułować zarzutu, iż uzasadnienie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Dodać należy, że Sąd I instancji mógłby naruszyć art. 3 § 1 p.p.s.a., gdyby uchylił się od skontrolowania decyzji albo zastosował środki nieznane ustawie. Brak satysfakcjonującego stronę skarżącą rozstrzygnięcia sądu administracyjnego nie może być utożsamiany z naruszeniem art. 3 ust. 1 p.p.s.a. wyznaczającego zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Drugi zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej i niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 135 p.p.s.a., pomimo że zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] września 2012 r. narusza prawo. Konstrukcja tego zarzutu jest wadliwa. Poza art. 3 ust. 1 p.p.s.a., którego znaczenie zostało omówione wyżej, pozostałe wymienione przepisy należą do grupy przepisów (zawartych w art. 145 - 151 p.p.s.a.), których zadaniem jest wyznaczenie uprawnień sądu administracyjnego w zakresie orzekania w danej sprawie wszczętej na skutek skargi. Kształtują one zakres orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) oraz postanowień (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). W zarzucie tym wymieniony został również art. 135 p.p.s.a., stanowiący, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie tylko w razie uwzględnienie skargi. Podstawą do jego zastosowania jest stwierdzenie przez sąd, że akt lub czynność poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego. Wadliwość powyższego zarzutu powoduje, że niemożliwa jest jego kontrola przez sąd kasacyjny. Powyższe uwagi odnoszą się również do zarzutu trzeciego wymienionego w petitum skargi kasacyjnej. Kolejny czwarty zarzut oparty został na art. 151 p.p.s.a., którego naruszenie strona skarżąca upatruje w tym, że Sąd I instancji oddalił skargę, mimo że, jak twierdzi strona, zaskarżone decyzje organu I i II instancji naruszają prawo. Zarzut ten również należy ocenić jako wadliwy, gdy przepis art. 151 p.p.s.a. jako wyznaczający zakres orzekania przez sąd administracyjny samodzielnie nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego. Zarzut piąty skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ administracji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zarzut ten podobnie jak poprzedni nie został prawidłowo skonstruowany, a dodatkowo taka konstrukcja zarzutu nie została uzasadniona. Na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. postawiony został zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 178 ust. 2 pkt 3 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuprawnionym uznaniu, że wymierzona skarżącej kara dyscyplinarna w realiach tej sprawy jest karą adekwatną i słuszną. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, że w myśl art. 178 ust. 1 u.g.n. istnieje obowiązek nałożenia kary w przypadku stwierdzenia niewypełnienia przez rzeczoznawcę obowiązków, o których mowa w art. 158 oraz w art. 175 tej ustawy. Natomiast rodzaj kary dyscyplinarnej, która zostanie orzeczona, należy już do organu, zgodnie z art. 178 ust. 2 u.g.n. Oczywiście wybór rodzaju kary z art. 178 ust. 2 powołanej wyżej ustawy nie może być dowolny. Gradacja kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 178 ust. 2 u.g.n. od upomnienia do pozbawienia uprawnień zawodowych wskazuje, że podstawowym kryterium zastosowania odpowiedniej kary do rozmiaru niewypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 175 u.g.n., jest właśnie ciężar gatunkowy naruszeń obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego i ewentualne skutki tych naruszeń dla podmiotu, na rzecz którego wykonywane były czynności szacowania nieruchomości oraz skutki dla interesu społecznego polegającego między innymi na utrzymaniu wysokiego stopnia zaufania publicznego do tego zawodu. W rozpoznawanej sprawie organ wskazał, że skarżąca wielokrotnie naruszyła przepisy prawa w zakresie wyceny nieruchomości, o czym świadczą opisane w decyzji wadliwe działania skarżącej jako rzeczoznawcy majątkowego. Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu uzasadniające wymierzoną karę i mimo że w uzasadnieniu wyroku użyte zostało słowo "wina", to jednak nie może budzić wątpliwości, że akceptacja wymiaru orzeczonej kary była wynikiem również akceptacji co do dokonanych ustaleń organu w zakresie naruszenia obowiązków zawodowych skarżącej. Końcowo dodać należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało uzupełnione pismem z dnia 15 maja 2015 r. Jednakże w piśmie tym nie wskazano, do których zarzutów odnoszą się podniesione w nim kwestie. Z tych powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji.