I OZ 400/16

Dnia 29 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 marca 2016 r. o sygn. akt II SA/Ol 1250/14 odrzucającego skargę A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 8 września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Decyzją z dnia 8 września 2014 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A.M., Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Olsztynie utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Starosty Giżyckiego w dniu 20 listopada 2013 r. decyzję Naczelnika Wydziału Komunikacji w sprawie nałożenia na A.M. i M.D. obowiązku solidarnej zapłaty kwoty 21 667,00 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu. Skargę na powyższą decyzję złożyła A.M., która została odrzucona zaskarżonym postanowieniem przez Sąd pierwszej instancji. Wskazał on w uzasadnieniu orzeczenia, że stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie A.M. złożyła skargę po upływie trzydziestodniowego terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Decyzja z dnia 8 września 2014 r. została doręczone skarżącej w dniu 29 września 2014 r. (data i podpis skarżącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżącą w dniu 29 października 2014 r. (data stempla pocztowego), zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, mimo prawidłowego pouczenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., WSA w Olsztynie odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A.M. Podniosła ona naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez uznanie, że skarżąca wniosła skargę po upływie ustawowego terminu na jej wniesienie, podczas gdy skarżona decyzja SKO nie została skarżącej w sposób przewidziany w art. 40 § 1 k.p.a. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. w związku z art. 39 k.p.a. i art. 37 ust. 2 pkt b) ustawy – Prawo pocztowe przez wydanie awizowanej przesyłki osobie nieuprawnionej (nieposiadającej pełnomocnictwa do odbioru przesyłki) – mężowi skarżącej – w placówce pocztowej. Jak wskazała, o przesyłce dowiedziała się od męża w dniu 30 września 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Skarżąca powołuje się na art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy – Prawo pocztowe, zgodnie z którym przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego w placówce pocztowej. Wywodzi ona stąd, że przesyłkę może odebrać zatem tylko sam adresat albo jego przedstawiciel posiadający pełnomocnictwo pocztowe. Skarżąca pomija jednak, że w myśl art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b) ww. ustawy, przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem. Jak wynika z zebranych materiałów i samego zażalenia skarżącej, przesyłkę odebrał właśnie mieszkający z nią mąż. Skutków tego faktu nie uchylałoby nawet niezłożenie przez niego pisemnego oświadczenia o zamieszkaniu razem z adresatem przesyłki w dacie jej odbioru. Przy tym męża skarżącej należy uznać za dorosłego domownika, o którym mowa w art. 43 k.p.a. i przyjąć należy, że nie ma rodzajowej różnicy między odbiorem przez niego listu jako mąż skarżącej w placówce pocztowej a w miejscu jej zamieszkania. Stąd odbiór decyzji dokonany przez skarżącego w dniu 29 września 2014 r. rozpoczął bieg terminu do wniesienia skargi. Jak wskazuje A.M., o odbiorze decyzji dowiedziała się w dniu 30 września 2014 r. Stąd, wykazując należytą dbałość o swoje sprawy, powinna była ustalić z osobą, która odebrała decyzję, kiedy doszło do tego zdarzenia wywołującego skutki prawne. Nieustalenie daty odbioru decyzji, a co za tym idzie daty na wniesienie skargi – można poczytać za zaniedbanie skarżącej, którego nie może konwalidować nawet jej ówczesna trudna sytuacja rodzinna związana z opieką nad mężem. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że bieg termin do wniesienia skargi w sprawie biegł od 29 września 2014 r., wobec czego skarga wniesiona 30 października 2014 r. została wniesiona po terminie – i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny podzielając zapatrywanie Sądu pierwszej instancji oddalił zażalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.