II OSK 1559/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2731/14 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2731/14, oddalił skargę S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz z zatwierdzonym projektem budowlanym, na działce nr [...] położonej w G., będącej własnością K. i K. S.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję PINB w S.. S. Z. pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. wystąpił do [...] WINB z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. postępowania zakończonego powyższą decyzją ostateczną organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2013 r. Skarżący podniósł, że odnaleziono plan zagospodarowania działki nr [...] położonej w G. stanowiącej własność K. i K. S., który to dokument stanowi istotny dowód w sprawie umorzenia postępowania, a nie został uwzględniony przez organy pierwszej i drugiej instancji. [...] WINB postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1869/13 uchylił zaskarżoną decyzję GINB z dnia [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2013 r. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a., poprzez nie zbadanie nowego dowodu wskazanego przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując ponownie sprawę po wyroku Sądu, w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a., stwierdził że decyzja [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania S. Z. zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2014 r. Organ odwoławczy zauważył, że z uwagi na zaginięcie projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania było pismo Urzędu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 1998 r., nr [...] adresowane do S. Z., z którego wynikało, że budynek gospodarczy o wymiarach 5,55 m x 6,55 m został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 sierpnia 1985 r., jako segment obiektu dwuboksowego, usytuowanego w granicy z działką Pana D.. W trakcie realizacji inwestor zwiększył jednak jego wymiary o 50,0 cm oraz usytuował go w odległości 2,20 m od skraju istniejącej skarpy (zamiast 3,0 m). Na podstawie tego dokumentu organy nadzoru budowlanego oceniły, że jakkolwiek przy budowie ww. obiektu dokonano odstępstw od warunków pozwolenia, to jednak obiekt ten spełniał przepisy obowiązujące w czasie jego budowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego mając jednak na uwadze wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. stwierdził, że wydanie przez organy nadzoru budowlanego decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego wyłącznie w oparciu o informacje zawarte w piśmie dnia 21 grudnia 1998 r., które nie stanowiło rozstrzygnięcia organu, bez przeprowadzenia postępowania w omawianej sprawie, stanowiło naruszenie prawa. W związku z powyższym rozpoznając kolejny raz sprawę przeprowadzono ponowne postępowanie i na podstawie analizy zgromadzonych dokumentów ustalono, że sporny budynek gospodarczy został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 sierpnia 1985 r., znak: [...] udzielonego przez Urząd Miasta i Gminy w S.. Roboty zostały zakończone i obiekt jest użytkowany. Natomiast z przedłożonej przez skarżącego kopii planu zagospodarowania parceli w G. wynika, że projektowany budynek gospodarczy posiada wymiary 5,00 m x 6,00 m. Stanowi jeden z dwóch segmentów o takich samych wymiarach. Odległość od narożnika budynku po skosie w stronę działki nr [...] wynosi 3,00 m. Z kolei z ustaleń dokonanych podczas kolejnej kontroli w dniu 24 czerwca 2014 r. wynika, że budynek gospodarczy usytuowany na działce nr [...] w G. posiada wymiary 5,56 m x 6,59 m, a odległość budynku od północnej strony działki (skarpy) wynosi 2,37 m. Z powyższego wynika zatem, że inwestor w trakcie realizacji budynku gospodarczego zwiększył wymiary obiektu z projektowanych 5,0 m x 6,0 m, na wymiary wynoszące 5,56 m x 6,59 m, a ponadto zmienione zostało usytuowanie budynku w stosunku do zatwierdzonego planu zagospodarowania parceli w G.. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotowy budynek gospodarczy wybudowany został w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 sierpnia 1985 r., lecz z odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. W związku z tym postępowanie naprawcze powinno być prowadzone w trybie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Natomiast ocena dokonanych przez inwestora odstępstw, powinna być dokonana według obowiązującej w dacie budowy ustawy - Prawo budowlane oraz obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62). Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym, że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m (ust. 2). Z akt sprawy wynika jednak, że działka sąsiednia nr [...] w G. będąca własnością S. Z. granicząca z działką nr [...], jest działką niezabudowaną bez możliwości zabudowy, ponieważ teren tej działki stanowi stroma skarpa. W związku z tym w ocenie organu odstąpienie przez inwestora od warunków pozwolenia na budowę nie spowodowało naruszenia rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. A zatem w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z tym utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. Z. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na wydanie jej z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r. oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podniósł, że organy orzekające w niniejszej sprawie zastosowały się do wskazań i zaleceń co do dalszego postępowania określonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1869/13, którym były związane. Przede wszystkim przyjęły, że w sprawie wystąpiła podstawa wznowienia, albowiem okoliczności wynikające z dokumentu załączonego przez skarżącego do wniosku o wznowienie wypełniają dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z uwzględnieniem wskazanej podstawy wznowienia przeprowadzone zostało też postępowanie przed organami obu instancji, o czym świadczą uzasadnienia zapadłych decyzji, spełniające wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Sąd wskazał, że zarówno organ wojewódzki, jak i GINB orzekając na skutek odwołania skarżącego, nie tylko uwzględniły dowód złożony przez skarżącego wraz z podaniem o wznowienie i okoliczności z niego wynikające, ale też przystąpiły do ponownej merytorycznej oceny sprawy. W wyniku uzupełnionego postępowania dowodowego (w trakcie którego przeprowadzono rozprawę administracyjną oraz dokonano oględzin nieruchomości), ustalono m. in. sposób usytuowania przedmiotowego budynku, w tym względem nieruchomości skarżącego, jak i jego rzeczywiste parametry. Zdaniem Sądu nie sposób więc stwierdzić za skarżącym, aby w sprawie nie doszło do wznowienia postępowania i merytorycznej oceny sprawy. Ponadto Sąd wskazał też, że całkowicie niezasadne jest stanowisko skarżącego wskazujące na to, że organy orzekające odstąpiły od oceny powołując się na pismo Urzędu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 1998 r. Pismo to zostało bowiem potraktowane w sprawie tylko jako jeden z dowodów, a nie rozstrzygnięcie w zakresie objętym niniejszym postępowaniem. Sąd pierwszej instancji nie miał także zastrzeżeń co do oceny merytorycznej poczynionej w niniejszej sprawie. Stwierdził, że w oparciu o zgromadzone dowody prawidłowo ustalono, iż przedmiotowy budynek wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę z 1985 r., ale z odstępstwami. Powiększono wymiary tego obiektu o ok. 0,5 m oraz zbliżono go do granicy działki skarżącego (zamiast 3,00 m, odległość wynosi 2,37 m). Stąd też należało rozważyć, czy zachodzi podstawa do uruchomienia postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Sąd zauważył, że w okolicznościach sprawy znaczenie miały dwie z czterech przesłanek uregulowanych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a mianowicie należało wyjaśnić, czy roboty wykonano w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4 ww. przepisu). Przy czym ocena w ww. zakresie mogła być dokonana tylko w ramach stwierdzonej podstawy wznowienia i w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie realizacji obiektu. Stąd też Sąd uznał, że organy słusznie wskazały, iż skoro wówczas obowiązujące przepisy nie przewidywały żadnych sankcji z tytułu odstąpienia od pozwolenia na budowę (bo nie regulowały istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego), to tylko z tej przyczyny ww. postępowanie nie mogło być uruchomione na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Sąd zauważył także, że choć inwestor zmniejszył odległość do granicy z działką skarżącego nr [...] w G., to jednak należało wziąć pod uwagę, iż działka skarżącego jest działką niezabudowaną, bez możliwości zabudowy, ponieważ stanowi stromą skarpę. Odnosząc się z kolei do pierwszej z ww. przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego Sąd podniósł, że do akt sprawy włączono ocenę techniczną spornego obiektu wykonaną przez osobę z uprawnieniami budowlanymi, wskazującą na jego dobry stan techniczny. A zatem w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zachodziła podstawa do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S. Z.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. została wydana z naruszeniem prawa, o czym świadczy fakt, że organ ten nie zastosował się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1869/13. W oparciu o powyższy zarzut S. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, S. Z. podniósł, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym wyroku, organy orzekające w sprawie nie uwzględniły powołanego przez skarżącego dowodu jakim był plan zagospodarowania parceli w G. stanowiącej własność J. D. i K. S.. Dodatkowo, jak wskazał skarżący, Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania bowiem pismo Urzędu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 1998 r., nr [...] nie stanowi decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się również do zarzutu skarżącego, że organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłych sądowych, m. in. geodety i geologa, z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, których uchybienie zdaniem skarżącego kasacyjnie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. uzasadniał tym, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż organ ten nie zastosował się do wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1869/13. Odnosząc się do powyższego zarzutu za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organy orzekające w sprawie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., zgodnie z art. 153 P.p.s.a., zastosowały się do wskazań i zaleceń co do dalszego postępowania określonych w tym wyroku. Zauważyć należy, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] października 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym, na działce nr [...] w G., stanowiącej własność K. i K. S., zostało wznowione postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Na podstawie tego postanowienia, które nie zostało ani uchylone ani zmienione, przeprowadzone zostało ponowne postępowanie w rozpoznawanej sprawie. Załączony przez skarżącego do wniosku o wznowienie postępowania nowy dokument stanowiący plan zagospodarowania parceli w G., zatwierdzony decyzją z dnia [...] sierpnia 1985 r. wypełniał bowiem dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku słusznie zauważył, że kwestia usytuowania budynku gospodarczego (w planie zagospodarowania parceli, zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę), oraz jego parametry nie były znane w dacie wydania decyzji ostatecznej, ale istniały w tej dacie i są istotne w sprawie dotyczącej realizacji budynku zgodnie z pozwoleniem na budowę. Tak więc wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ponadto z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji wynika, że orzekające w niniejszej sprawie organy przeprowadziły ponownie postępowanie w trybie wznowienia z uwzględnieniem wskazanej podstawy wznowienia biorąc pod uwagę nie tylko dowód złożony przez skarżącego wraz z podaniem o wznowienie jakim był plan zagospodarowania parceli w G. stanowiącej własność J. D. i K. S. i okoliczności z niego wynikające, ale też ocenę Sądu dotyczącą pisma Urzędu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 1998 r., traktując to pismo tylko jako jeden z dowodów w sprawie. Dodatkowo w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzono w dniu 24 czerwca 2014 r. rozprawę administracyjną z udziałem zainteresowanych stron oraz dokonano ponownie oględzin nieruchomości. Na podstawie całego zebranego w sprawie materiału ustalono rzeczywiste parametry przedmiotowego budynku, a także sposób jego usytuowania, w tym także względem nieruchomości skarżącego. Dokonane ponownie ustalenia były z kolei podstawą do wydania w świetle powyższej przesłanki wznowieniowej przez organ nadzoru rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę. Zauważyć należy, że organy obu instancji, a także Sąd pierwszej instancji, słusznie stwierdzili, iż zgromadzone w ramach ponownie przeprowadzonego postępowania dowody wskazują, że przedmiotowy budynek wybudowano w trakcie obowiązywania ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. na podstawie pozwolenia na budowę z 1985 r., ale z odstępstwami, gdyż powiększono wymiary obiektu o ok. 0,5 m oraz zbliżono go do granicy działki skarżącego (zamiast 3,00 m, odległość wynosi 2,37 m). Tak więc mając na uwadze istniejące odstępstwa od pozwolenia na budowę w zakresie usytuowania i wymiarów obiektu, należało ustalić, czy zachodzi podstawa do zastosowania trybu naprawczego uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego. Przy czym słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, jak i Sąd pierwszej instancji, że analiza odstępstw dokonanych przez inwestora powinna być dokonana w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie realizacji obiektu, tj. ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. i obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając z kolei na uwadze fakt, że ustawa - Prawo budowlane z 1974 r. nie definiowała istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a także okoliczność, że działka skarżącego nr [...] jest działką niezabudowaną, bez możliwości zabudowy, ponieważ stanowi stromą skarpę, słuszne było stanowisko organów oraz Sądu pierwszej instancji, że odstąpienie przez inwestora od warunków pozwolenia na budowę, w tym zmniejszenie odległości do granicy z ww. działką skarżącego nie spowodowało naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zwłaszcza § 12 tego rozporządzenia. Brak było zatem podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie, jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, nie było również podstaw do uruchomienia trybu naprawczego w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż ze znajdującej się w aktach sprawy oceny technicznej spornego budynku gospodarczego z grudnia 2002 r. wykonanej przez osobę z uprawnieniami budowlanymi wynikało, że budynek gospodarczy znajduje się w dobrym stanie technicznym. Z powyższego wynika, że organy orzekające w niniejszej sprawie, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., dokonały ponownej merytorycznej oceny sprawy i w świetle zgromadzonych dowodów uznały, że brak jest podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 Prawa budowlanego. Tym samym w sprawie prowadzonej w przedmiocie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę mogłaby zapaść wyłącznie decyzja umarzająca to postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Za prawidłowe uznać należy zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie prowadzonej w trybie wznowieniowym zachodziła podstawa do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Wskazać należy bowiem, że pomimo wydania przez [...] WINB decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. z naruszeniem prawa (decyzję wydano jedynie w oparciu o pismo Urzędu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 1998 r. bez przeprowadzenia postępowania), to w wyniku wznowienia postępowania, jak wykazano powyżej, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. umarzająca postępowanie w sprawie zgodności zrealizowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego kwestii dopuszczenia dowodu z opinii biegłych sądowych, m.in. geodety i geologa, z uwagi na okoliczności sprawy, wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, a przedkładane przez skarżącego pisma i dokumenty dotyczyły naruszenia posiadania i przebiegu granic działek skarżącego, a zatem okoliczności, które nie miały wpływu na niniejsze postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego. W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.