II SA/Łd 377/15

Dnia 6 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego W. M. kwotę 517 (pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS II SA/Łd 377/15 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania W. M. i R. M. od decyzji Wójta Gminy D. znak: [...] z dnia [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej , na podstawie art.138 § 1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r. póz. 267 z późn. zmianami), art.59, art.61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 199 ) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że decyzją znak: [...] z dnia [...]. Wójt Gminy D., po ponownym rozpatrzeniu wniosku W. M., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo - transformatorową średniego napięcia, planowanej do realizacji na działce na fragmencie działki nr 164 we wsi S., gmina D.. Organ I instancji w szczególności przeprowadził analizę zabudowy w obszarze o promieniu 180 m wokół terenu planowanej inwestycji, na podstawie której wywnioskował, że w obszarze analizowanym nie istnieje żadna zabudowa w tym pozwalająca na ustalenie parametrów dla nowej wnioskowanej, lecz wyłącznie tereny rolnicze. Odwołanie od decyzji organu I instancji, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli W. M. i R. M., którzy zarzucili naruszenie prawa, a w szczególności art.10 § 1 i art. 81 k.p.a. oraz art.61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż Wójt Gminy D. naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się stron z zebranym materiałem dowodowym. Nabiera to szczególnego znaczenia wobec faktu, iż w decyzji uchylającej poprzednio wydaną decyzję Wójta Gminy D. w sprawie przedmiotowej inwestycji, Kolegium zwróciło uwagę na naruszenie przez organ I instancji tej właśnie zasady. Niezrozumiałe i pozbawione podstaw jest zdaniem odwołujących się także stanowisko organu I instancji, polegające na uznaniu, iż farma fotowoltaiczna nie stanowi obiektu infrastruktury technicznej. Wprawdzie w decyzji kasacyjnej, Kolegium powołało orzecznictwo przemawiające za takim stanowiskiem, ale nie narzuciło organowi I instancji konieczności jego przyjęcia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie stron, planowana inwestycja spełnia wszystkie z warunków określonych w treści art.61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje, iż decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy stanowi rażące i nieuzasadnione naruszenie prawa. Wspomnianą na wstępie decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium przypomniało, że sprawa inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na działce nr 164 we wsi S., gmina D. była już przedmiotem rozpoznawania przez organ II instancji. Decyzją nr SKO. [...] z dnia [...], wydaną w wyniku rozpoznania odwołania A. i Z.W., Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy D. nr [...] z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji kasacyjnej, Kolegium wskazało na wymóg ponownej oceny przez organ I instancji, zastosowania w przypadku planowanej inwestycji przepisu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyłączającego stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, konieczność wyjaśnienia wątpliwości, dotyczących powierzchni terenu zajętego pod planowaną inwestycję zarówno w celu doprowadzenia do zgodności w tym zakresie wniosku inwestora i decyzji, jak i dla poddania tej powierzchni konfrontacji z przedsięwzięciami dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także na potrzebę uzasadnienia prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania. Ponowne postępowanie organu I instancji ostatecznie wyjaśniło, iż inwestor planuje przeznaczyć pod inwestycję polegającą na budowie farmy fotowoltaicznej, fragment działki nr 164 o powierzchni 9200m². Powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji - mniejsza niż 1 ha, przewidzianej do realizacji na obszarze nie objętym formą ochrony przyrody, nie kwalifikuje jej zatem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, nr 213, póz. 1397 z późn. zm.). Tym samym ustalenie przez organ I instancji, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest – zdaniem SKO - prawidłowe. Za prawidłowe Kolegium uznało też ustalenie kręgu stron postępowania do, których organ zaliczył właścicieli działek graniczących z terenem inwestycji - nr 165, 163/1 i 215/2. W odniesieniu natomiast do zastosowania w przedmiotowej sprawie wyłączenia, o którym mowa w treści art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ uznał, iż planowane zamierzenie nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, ale jest obiektem realizującym funkcję przemysłową, W konsekwencji nie wyłącza to z oceny spełnienia w przypadku planowanej inwestycji przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W opinii Kolegium infrastrukturą techniczną są jedynie urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii. Nie są natomiast infrastrukturą techniczną urządzenia służące do jej wytworzenia. Dla uzasadnienia powyższego organ powołał się na treść § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, póz. 1397 ze zm.). Przepis ten odnosi się do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa "systemami fotowoltaicznymi" stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Skoro zatem systemy fotowoltaiczne w obecnym stanie prawnym zostały wprost zaliczone do zabudowy przemysłowej, nie może być żadnej wątpliwości, że nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji zatem, systemy fotowoltaiczne, kwalifikowane jako instalacje przemysłowe, nie są zwolnione z obowiązku spełnienia warunków, o których jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powstanie takiej instalacji może bowiem naruszyć zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z sąsiadującą zabudową. Następnie Kolegium podniosło, iż w celu oceny przesłanek z art.61 ust. 1 ustawy, organ I instancji wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ustawowych warunków. Granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości stanowiącej ponad trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (front terenu inwestycji wynosi bowiem 58m, zatem jego trzykrotność to 174m, natomiast obszar analizowany wyznaczony został w pasie 180m). W aktach sprawy znajduje się mapa w skali 1:1000, na której pokazane zostały granice terenu objętego analizą urbanistyczno-architektoniczną. Ten załącznik graficzny do analizy potwierdza, iż granice obszaru poddanego ocenie zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia i w ocenie Kolegium, są prawidłowe dla oceny dopuszczalności zabudowy przedmiotowego terenu. Kolegium stanęło na stanowisku, iż analiza ta wykazała, iż objęta wnioskiem inwestycja nie spełnia warunku określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do wyrażonej w tym przepisie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, przynajmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być zabudowana w taki sposób, by można było ustalić wymagania dla nowej zabudowy. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) zabudowy już istniejącej. Organ ustalił, że sąsiedztwo działki objętej wnioskiem jest niezurbanizowane, stanowią je tereny rolne. Żadna z tych działek nie jest zabudowana. Zdaniem Kolegium więc planowana inwestycja nie spełnia warunku z art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nowa zabudowa nie mieści się bowiem w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, jej funkcja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Kolegium zaakcentowało, że tereny rolne obejmują znacznie szerszy obszar niż trzykrotność terenu inwestycji. SKO wyjaśniono równie, iż mimo istnienia prawnej dopuszczalności rozszerzenia obszaru analizowanego, działanie takie wymaga uprzedniego wykazania, że wielkość tego obszaru służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze, nie zaś jedynie poszukiwaniu takich funkcji, cech i parametrów zabudowy, aby uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy o cechach i parametrach wnioskowanych przez inwestora. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie, a rozszerzenia obszaru analizy nie przyniosłoby innej oceny spełnienia warunku z art.61 ust. 1pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej Kolegium wskazało, że załączone do akt przedmiotowej sprawy dokumenty potwierdzają zarzut odwołania, dotyczący braku skierowania do stron przez Wójta Gminy D., zawiadomienia informującego o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy uznał jednak, że to naruszenie nie miało wpływu na wynik postępowania, zaś strona nie wskazała jakie konkretnie czynności procesowe istotne z punktu widzenia prowadzonego postępowania zamierzała jeszcze przeprowadzić, a naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. uniemożliwiło jej to. Powyższą decyzję zaskarżył W. M., który podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Skarżący podkreślił, że we wniesionym odwołaniu wykazano, że działką dostępną z tej samej drogi publicznej jest działka oznaczona numerem 58/1, na której znajduje się część budowli stanowiącej infrastrukturę autostrady A2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do tego argumentu w żaden sposób. Zapewne brak odniesienia się do przedstawionego w odwołaniu skarżącego argumentu wynika z tego, że przyznając rację skarżącemu, przyznałoby jednocześnie, że ustawowe warunki dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały spełnione, a mianowicie: działka 164 ma dostęp do drogi publicznej, jaką jest działka nr 1150E poprzez drogi wewnętrzne; niezbędne uzbrojenie terenu zostanie wykonane przy realizacji inwestycji, a więc wymóg ten jest spełniony; teren nie wymaga zmiany przeznaczenia; w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano sprzeczności z przepisami odrębnymi. W ocenie skarżącego wszelkie warunki ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 164, wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały łącznie spełnione, a więc odmowa ustalenia tych warunków stanowi rażące i niczym nieuzasadnione naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] złożył R. M., jednak z uwagi na braki formalne skargę tę odrzucono. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach art. 145 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.). Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Co do zasady, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czyli gdy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1, oraz 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Powołane rozporządzenie, co wynika z przepisu § 1, określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Odmowa ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie znajduje oparcie w ocenie organów w analizie przeprowadzonej w ramach wyznaczonego w wyżej opisany sposób obszaru analizowanego. Organ I instancji stwierdził, że nie zostały spełnione warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w obszarze analizowanym brak zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym brak jest bowiem działki sąsiedniej o funkcji i rodzaju zabudowy tożsamej z projektowaną zabudową, tj. brak jest zabudowy produkcyjnej czy też zespołu obiektów infrastruktury technicznej o skali zbliżonej do inwestycji objętej wnioskiem. Projektowana zabudowa nie ma służyć bezpośrednio istniejącemu zagospodarowaniu terenu rolnego, czy też uzupełniać istniejącą zabudowę i zagospodarowanie terenu. Trudno zgodzić się z twierdzeniami organu o prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym dla potrzeb przeprowadzenia w sprawie koniecznej analizy. Podstawowy błąd organu to niezgodne z przepisami wyznaczenie obszaru analizowanego, bowiem obszar powinien być wyznaczony wokół działki budowlanej. Działka budowlana nr 164 jest wyjątkowo długa, ma dostęp do dróg od północy i południa. Inwestor deklaruje w sprawie, że dojazd do farmy będzie poprzez drogę wewnętrzną – dz. 215/2, czyli od południa. Tymczasem analizowano obszar w promieniu 180m wokół terenu przeznaczonego pod inwestycję zlokalizowaną w skrajnie południowym fragmencie działki, a nie wokół działki nr 164. Doprowadziło to nie tylko do pominięcia na północy działek sąsiednich względem działki 164, które są zabudowane, lecz nawet zabudowy na działce 164. Już powyższe stanowi naruszenie prawa materialnego wystarczające do uchylenia decyzji zarówno I i II instancji. Z mapy wynika też, że działka nr 164 jest zabudowana w północnej części i w jej sąsiedztwie jest kilka zabudowanych innych działek. Zatem twierdzenia organu o braku zabudowy w obszarze analizowanym są błędne, co wynikło z błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego. Zasadny jest zatem w pełni zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Takim postępowaniem organy ponadto naruszyły zasady postępowania opisane w art. 7 kpa, art. 77 §1 kpa i art. 80 kpa, co do obowiązku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jako wyniku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W tym miejscu warto się jeszcze odnieść do twierdzeń organu, iż nowa zabudowa nie mieści się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, jej funkcja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Trudno podzielić ten pogląd w pierwszym rzędzie z uwagi na źle wyznaczony obszar analizowany, ale może co ważniejsze należałoby się zastanowić czy faktycznie koniecznym jest poszukiwanie w obszarze analizowanym innej farmy fotowoltaicznej, a może wiatrowej, bądź innego urządzenia służącego do przesyłu i magazynowania prądu, chyba że uznałoby się, że taka farma stanowi nieodzowny element uzupełniający funkcję mieszkaniową i zagrodową stanowiąc sama w sobie zgodnie z przepisami zabudowę przemysłową, bez której funkcjonowanie pozostałych funkcji może się okazać bardzo utrudnione. Farmy fotowoltaiczne jako nowe technologie wytwarzające prąd zagościły w polskim krajobrazie stosunkowo niedawno i w chwili obecnej trudno jest znaleźć w ramach obszaru analizowanego podobne inwestycje dla określenia dobrego sąsiedztwa. Problem przypomina początki zaistnienia farm wiatrowych w polskim systemie energetycznym i realiach. Odnośnie pozostałych zarzutów to istotnie doszło do naruszenia art. 10 kpa, lecz jak słusznie wskazało SKO strona nie wykazała wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, tak więc zarzut należy uznać za taki, który nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd w składzie niniejszym podziela również poglądy organu odnoszące się do stwierdzenia, że farma fotowoltaiczna nie jest infrastrukturą techniczną , lecz zabudową przemysłową, więc nie ma zastosowania wyjątek z art. 61 ust.3 oraz prawidłową ocenę, że skoro inwestor planuje zająć tylko 0.89 ha pod farmę fotowoltaiczną, to przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest więc wymagana decyzja środowiskowa co wynika z § 3. ust. 1 pkt 52 lit. b) przywołanego przez organ w uzasadnieniu decyzji Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z dnia 12 listopada 2010 r. Nr 213 poz. 1397 z późniejszym zmianami ). W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku. O kosztach [postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji uwzględni wskazania wynikające z uzasadnienia niniejszego wyroku, a w szczególności dokona prawidłowego ustalenia obszaru analizowanego i ponownej wykładni pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dla oceny spełnienia przez inwestora zasady "dobrego sąsiedztwa". IB