II GSK 1191/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Zbigniew Czarnik sędzia del. NSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. I. G. E. i T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 204/15 w sprawie ze skargi K. I. G. E. i T. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją stwierdzającą wygaśnięcie decyzji regulacyjnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. I. G. E. i T. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego II GSK 1191/16 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z 6 sierpnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę K. I. G. E. i T. z siedzibą w W. (dalej: Izba), na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE), z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], wydanej w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: W dniu 23 października 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję z dnia [...] października 2014 r., nr [...] (dalej: decyzja z dnia [...] października 2014r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r.), stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] (dalej: decyzja z dnia [...] lutego 2007r)., wydanej w sprawie ustalenia, że na rynku świadczenia usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 2 pkt 4 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004r. w sprawie określenia rynków właściwych podlegających analizie przez Prezesa U Regulacji Telekomunikacji i Poczty ( Dz.U. nr 242 poz. 2420), nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczenia T. P. S.A. z siedzibą w W. (obecnie O. P. S.A.), jako przedsiębiorcy zajmującego znaczącą pozycję na rynku świadczenia usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 2 pkt 4 i 11 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz nałożenia na Telekomunikację Polską S.A. z siedzibą w Warszawie obowiązków regulacyjnych Wnioskiem z dnia 30 października 2014 r. Izba zwróciła się, o dopuszczenie jej na prawach strony, do udziału w postępowaniu, w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2007r. Jednocześnie Izba wniosła o ponowne rozpatrzenie ww. sprawy. W uzasadnieniu wskazała, że decyzja z dnia [...] października 2014r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r.. narusza przepisy: - art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.), przez jego nieprawidłowe zastosowanie i wygaszenie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., gdyż nie zaszła zmiana stanu faktycznego uniemożliwiająca jej wykonanie, - art. 163 k.p.a. w zw. z art. 22 ust 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 243, dalej: prawo telekomunikacyjne ), art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz art. 24 pkt 2 lit. c prawa telekomunikacyjnego, przez ich niezastosowanie i uchylenie obowiązków regulacyjnych określonych w decyzji z dnia [...] lutego 2007r., bez przeprowadzenia analizy rynku właściwego oraz bez przeprowadzenia procedury przewidzianej prawie telekomunikacyjnym - art. 7 i 77 § 1 k.p.a., przez brak wszechstronnej oceny i analizy stanu faktycznego w sprawie, co doprowadziło do zastosowania nieprawidłowego trybu uchylenia obowiązków regulacyjnych O. P. S.A. oraz stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] lutego 2007r., - art. 15 pkt 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego, przez zniesienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na O. P. S.A. w decyzji z dnia [...] lutego 2007r., bez przeprowadzenia obligatoryjnego postępowania konsultacyjnego w sprawie, - naruszenie art. 18 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego, przez zniesienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na O. P. S.A. w decyzji z dnia [...] lutego 2007r., bez przeprowadzenia obligatoryjnego postępowania konsolidacyjnego w sprawie. Pismem z dnia 21 listopada 2014 r. Izba podtrzymała, zawarty w piśmie z dnia 30 października 2014 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r., uchylenie decyzji z dnia 23 października 2014r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r.w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Prezes UKE odmówił dopuszczenia Izby do udziału w postępowaniu, dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r. Nadto, postanowieniem z dnia [...] listopada Prezes UKE, stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r. Uzasadniając powyższe postanowienie podkreślił, że Izba nie wnosiła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w toku jego trwania w I instancji, lecz dopiero po jego zakończeniu, wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdził, również, że Izba nie była stroną postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r., ani nie występowała w nim, w charakterze organizacji społecznej, działającej na prawach strony. Tym samym Izba nie jest uprawniona do złożenia wniosku, o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2014r., w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r. Zachodzi więc podmiotowa przyczyna niedopuszczalności odwołania w postaci braku uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia przez Izbę składającą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten więc uznała za niedopuszczalny, na podstawie art. 134 k.p.a. Izba wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 134 k.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że Izba nie była uprawniona do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, natomiast Izba złożyła wniosek o dopuszczenie do postępowania oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie umożliwiającym jego rozpatrzenie przez Prezesa UKE, 2. naruszenie art. 31 § 1 k.p.a., przez faktyczne dopuszczenie Izby do postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., przez doręczenie Izbie tej decyzji, a pomimo to stwierdzenie w zaskarżonym postanowieniu, że nie jest ona podmiotem występującym na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i stwierdzenie braku jej legitymacji, do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 3. naruszenie art. 31 § 4 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., przez nie poinformowanie Izby o wszczęciu postępowania, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r., podczas gdy Izba od wielu lat aktywnie uczestniczy w postępowaniach regulacyjnych prowadzonych przez Prezesa UKE, członkowie Izby są bezpośrednio zainteresowani rozstrzygnięciami Prezesa UKE na Rynku 5, a Prezes UKE powinien był uznać, że Izba może być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe oraz stwierdzić, że przemawia za tym interes społeczny, a także ze względu na stanowisko prezentowane przez Izbę, w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2007r. oraz postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. 4. naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [dalej dyrektywa ramowa"] przez pozbawienie Izby, możliwości zaskarżenia do niezależnego sądu rozstrzygnięcia Prezesa UKE. Sąd I instancji wyrokiem z 6 sierpnia 2015 r. oddalił powyższą skargę W motywach rozstrzygnięcia podkreślił, że przedmiotem rozpoznania była skarga na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2014 r. stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w zw. ze złożeniem przez Izbę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] października 2014r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., a nie kwestia dopuszczenia Izby do postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r. W ocenie Sądu I instancji stwierdzenie zaskarżonym postanowieniem, niedopuszczalności wniosku Izby o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., było odrębną sprawą administracyjną. Z tego też względu Izba nie może traktować kwestii rozstrzygniętej w wydanej przez Prezesa UKE, decyzją z dnia [...] października 2914r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., a także w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014r. odmawiającej Izbie dopuszczenia do udziału w/w postępowaniu, jak również kwestii rozstrzygniętej w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] listopada 2014r. co do stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jako jednego zagadnienia materialnego. Z tego też względu Prezes UKE zasadnie ocenił wniosek jako niedopuszczalny, przez pryzmat zastosowania przesłanek wynikających z art. 134 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 31 § 4 w zw. z art. 7 k.p.a., przez niepoinformowanie Izby o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r., Sąd I instancji zauważył, że na mocy art. 31 § 4 k.p.a. na organie administracji publicznej nie spoczywa bezwzględny obowiązek zawiadomienia organizacji społecznych o prowadzonych przez niego postępowaniach administracyjnych. Wskazał, że Prezes UKE był zobowiązany do zachowania szczególnej ostrożności w sprawach związanych z udziałem Izby w prowadzonym postępowaniu, a organizacja społeczna winna wykazać zasadność jej udziału w sprawie, ponieważ jej udział, nie jest obojętny dla stron. Odnosząc się natomiast do zarzutu doręczenia Izbie, decyzji z dnia [...] października 2o14r. (stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r.), argumentował, że Izbie nie została doręczona decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., a jedynie jej kserokopia, która nie była opatrzona własnoręcznym podpisem piastuna organu, bądź osoby działającej z jego upoważnienia, a doręczenie Izbie tej kserokopii, nie miało charakteru doręczenia, o którym mowa w art. 109 § 1 k.p.a. Dręczenie Izbie kserokopii decyzji z dnia [...] października 2014r., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., ze względu na zainteresowanie Izby problemami stanowiącymi przedmiot działań Izby, którego też dotyczyła wspomniana decyzja, w trybie udostępnienia informacji publicznej, nie powoduje automatycznego dopuszczenia Izby do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Dodał również przy tym, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie wymagają powoływania podstawy prawnej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że nastąpiło faktyczne dopuszczenie Izby do udziału w postępowaniu administracyjnym. Sąd I instancji podkreślił również, że warunkiem dopuszczenia Izby do udziału w postępowaniu, jest zawisłość takiego postępowania. Aby organizacja społeczna mogła skutecznie żądać dopuszczenia do postępowania administracyjnego, postępowanie takie musi być wszczęte i się toczyć, natomiast postępowanie co do którego Izba wniosła o dopuszczenie do udziału nie toczy się. Jest to przesłanka do odmowy dopuszczenia jej do udziału w sprawie. Izba nie występowała w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r., jak też nie występowała w nim w charakterze organizacji społecznej działającej na prawach strony. Izbie nie może więc przysługiwać prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Za bezpodstawny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) przez pozbawienie Izby możliwości zaskarżenia do niezależnego sądu rozstrzygnięcia Prezesa UKE . Sąd I instancji podzielił w całości argumentację organu w tych kwestiach i zwrócił uwagę, że niniejszy wyrok realizuje prawo Izby do Sądu. Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniosła Izba, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Nadto, Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz, zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenia przepisów prawa postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: . 1. naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 31 § 4 k.p.a., poprzez oddalenie skargi Izby, podczas gdy Prezes UKE nie zawiadomił Izby o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r. . 2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 109 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie skargi Izby podczas gdy Prezes UKE doręczył Izbie decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., a tym samym dopuścił Izbę do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym; . 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez: a. nieprzedstawienie własnego szczegółowego uzasadnienia, w zakresie zarzutu naruszenia, przez postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., art. 45 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2001 r., w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, ale ogólne i lakoniczne powołanie się na stanowisko Prezesa UKE, b. nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu zgłoszonego przez pełnomocnika Izby na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r., iż w analogicznych postępowaniach prowadzonych w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP, w szczególności w postępowaniu [...] zakończonym wydaniem decyzji nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] (Decyzja [...]) Prezes UKE z urzędu - na podstawie art. 31 § 4 kpa zawiadamiał Izbę (zawiadomienie z dnia [...] października 2014 nr [...] o wszczęciu postępowania a więc z urzędu uznawał, że może ona być zainteresowana udziałem w tego rodzaju postępowaniach ze względu na swoje cele statutowe, i ponieważ przemawia za tym interes społeczny, c. niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, czy Izba we wniosku z dnia 30 października 2014 r. o dopuszczenie na prawach strony do postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Stwierdzającej nie wykazała na czym polega interes społeczny broniony przez nią w tej sprawie. Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym przytoczenie podstaw kasacyjnych winno odnosić się do sprawy będącej przedmiotem postępowania. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem i na czym naruszenie to polega (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie). Przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Sąd ten nie jest więc uprawniony do formułowania za stronę przyczyn, z jakich kwestionuje zaskarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc powyższe uwagi, do zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że Izba wskazując na naruszenia określonych przepisów postępowania, nie przyporządkowała ich do konkretnej podstawy skargi kasacyjnej, wskazując iż "na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Sądowi I instancji zarzuca". Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej, jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia nie odpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie. Zauważyć należy, że Izba zarzuciła nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku, do zarzutu zgłoszonego przez pełnomocnika Izby na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r. Wskazała przy tym, iż w analogicznych postępowaniach prowadzonych w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP, w szczególności w postępowaniu [...] zakończonym wydaniem decyzji nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] (Decyzja [...]) Prezes UKE z urzędu - na podstawie art. 31 § 4 kpa zawiadamiał Izbę (zawiadomienie z dnia [...] października 2014 nr [...] o wszczęciu postępowania, a więc z urzędu uznawał, że może ona być zainteresowana udziałem w tego rodzaju postępowaniach, ze względu na swoje cele statutowe, ponieważ przemawia za tym interes społeczny. Nadto, Izb zarzuciła niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, czy Izba we wniosku z dnia 30 października 2014 r. o dopuszczenie na prawach strony do postępowania zakończonego wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r. nie wykazała na czym polega interes społeczny broniony przez nią w tej sprawie. Skarżący powołując się na analogiczne, jej zdaniem postępowania, co do których Izba była zawiadamiana o wszczęciu postępowania, nie określił bliżej wskazanych postępowań. Zauważyć należy także, że zarzuty powyższe nie dotyczą przedmiotu rozstrzygnięcia Sądu I instancji i organu, jakim jest postanowienie o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Jak wynika z ich treści, odnoszą się one do postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., oraz postanowienia z dnia [...] listopada 2014r., odmawiającego dopuszczenia Izby do udziału w sprawie dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r. Dodać przy tym należy, iż skarga złożona na powyższe postanowienie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 kwietnia 2015r. w sprawie VI SA/Wa 2351/16, co jest Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znane z urzędu. Izba zarzuciła również w ramach naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nieprzedstawienie własnego szczegółowego uzasadnienia w zakresie zarzutu naruszenia art. 45 ust 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2001 r., w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, oraz ogólne i lakoniczne powołanie się na stanowisko Prezesa UKE. Należy więc wskazać, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, opartego o art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji natomiast odniósł się do tego zarzutu, w uzasadnieniu wskazując, iż wydany wyrok realizuje prawo Izby do sądu, podzielając w tej kwestii stanowisko organu. Nie jest więc tak, iż uzasadnienie wyroku nie zawiera odniesienia się do powyższego zarzutu i uniemożliwia sformułowania w tym zakresie zarzutów przez Skarżącego, a jednocześnie kontrolę wyroku w tym zakresie. Podkreślić również należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a., który jest przepisem prawa procesowego, formułowany jest w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Formułując zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący winien nie tylko przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, ale również wskazać wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, a więc jest zobowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Skarżący natomiast w skardze kasacyjnej nie uzasadnił tej przesłanki. Z tych też względów zarzut oparty o naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za nie uzasadniony. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 31 § 4 k.p.a. w którym Izba wskazała, że Prezes UKE nie zawiadomił Izby o wszczęciu postępowania, w sprawie zakończonej wydaną decyzją z dnia [...] października 2014r., a więc decyzją stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r. stwierdzić należy, iż zarzuty powyższe są również niezasadne. Jak wskazuje treść tych zarzutów, oraz ich uzasadnienie, zarzut odnosi się do postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2007r., zakończonego decyzją z dnia [...] października 2014r., jak również kwestii dopuszczenia Izby do udziału w postępowaniu, która została rozstrzygnięta już postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r. Natomiast przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2014r. stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Za nie uzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 109 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie skargi Izby, podczas gdy Prezes UKE doręczył Izbie decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r., a tym samym dopuścił Izbę do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Wskazać w odniesieniu do powyższego zarzutu należy, że decyzja z dnia [...] października 2014r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r. została w tym też dniu doręczona O. P. S.A. Natomiast czternastodniowy termin na złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez O. P. upływał w dniu 6 listopada 2014r. Doręczenie Skarżącej kopii decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r. nastąpiło w dniu [...] listopada 2014r., a więc w okresie gdy decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] lutego 2007r. była już ostateczna. Tym samym brak jest podstaw do osądu na tej podstawie, iż poprzez doręczenie powyższej decyzji Izba została dopuszczona do udziału w sprawie poprzez doręczenie jej, na podstawie art. 109 § 1 k.p.a., jako stronie, kopii decyzji. Nie można również abstrahować od tego, iż w dniu [...] listopada 2014r. zostało wydane postanowienie o odmowie dopuszczenia Izby do udziału w sprawie. Postanowienie to stwierdzało brak podstaw do dopuszczenia Izby do udziału w sprawie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Skarżącej na rzecz Prezesa UKE zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 120,0 zł.