III SA/Gd 461/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Wanda Antończyk, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. i Ł. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 15 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sygn. akt [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 18 października 2014 r. (nr [...]), którym organ odmówił wydania A. i Ł. S. zaświadczenia o samodzielności lokalu. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Postanowieniem z dnia 18 października 2014 r. (nr [...]) Prezydent Miasta [...] – działając na podstawie art. 123, art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903) oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592), odmówił A. S. i Ł. S. zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r. uchyliło pierwsze postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 2013 r. dotyczące wydania przedmiotowego zaświadczenia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ stwierdził, że po dokonaniu ponownej analizy akt, które nie zawierają jakichkolwiek nowych dowodów a stan lokalu nie uległ zmianie, nadal w pełni aktualna jest argumentacja faktyczna i prawna przytoczona w treści uzasadnienia postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 2013 r. W ocenie organu przedmiotowy lokal - składający się ze wszystkich pomieszczeń objętych umową najmu (tj. położonych na kondygnacji II - 3 pokoi, kuchni, łazienki z miską ustępową oraz przedpokoju; na kondygnacji III - 2 pokoi, łazienki z miską ustępową, 2 przedpokoi i 2 pomieszczeń gospodarczych; oraz części klatki schodowej o pow. 10,05 m² łączącej te kondygnacje) - nadal nie spełnia wymogów art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, gdyż nie jest wydzielony trwałymi ścianami. Przedmiotowy zespół izb tworząc samodzielny lokal mieszkalny musi być wydzielony trwałymi ścianami zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy natomiast sposób oddzielenia przynależnej do lokalu części klatki schodowej siatką ze stali ocynkowanej na konstrukcji ze stali ocynkowanej, nie spełnia warunku trwałości. W sytuacji bowiem, gdy część klatki schodowej włączona jest do lokalu zawartą umową najmu, konieczne jest oddzielenie tej części od klatki schodowej trwałą ścianą. A. i Ł. S. złożyli zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji podnosząc, że narusza ono art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wymóg wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku odnosi się do wszystkich pomieszczeń lokalu nr [...], w tym do części klatki schodowej o pow. 10,05 m2, służącej wyłącznie komunikacji pomiędzy izbami i pomieszczeniami przynależnymi do lokalu nr [...]. Wymóg ten – zgodnie z wykładnią dokonaną przez Kolegium w postanowieniu z dnia 14 lipca 2014 r. - odnosi się wyłącznie do izb albo ich zespołu, wchodzących w skład tego lokalu, którymi to izbami są jedynie pokoje i kuchnia, nie zaś do klatki schodowej, która też nie jest "pomieszczeniem pomocniczym". Zarzucili także naruszenie art. 219 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ponowne odmówienie wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sygn. akt [...]) – działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.144 k.p.a., art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy o własności lokali - utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek stron o wydanie zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu dotyczy lokalu położonego na dwóch kondygnacjach, składającego się z trzech pokoi, kuchni, łazienki z miską ustępową i przedpokoju na kondygnacji drugiej oraz dwóch pokoi, łazienki z miską ustępową, dwóch przedpokoi i dwóch pomieszczeń gospodarczych na kondygnacji trzeciej a także części klatki schodowej, o pow. 10,05 m2 łączącej obie kondygnacje. Wejście do lokalu odbywa się poprzez ogólnodostępną klatkę schodową na kondygnację drugą; natomiast na kondygnację trzecią - poprzez część klatki schodowej wydzieloną z klatki ogólnodostępnej wyłącznie do użytku wnioskodawców. Pomiędzy kondygnacjami drugą i trzecią brak jest innej komunikacji aniżeli poprzez wydzieloną część klatki schodowej, jak chociażby np. schody wewnątrz lokalu łączące oba poziomy. Chociaż klatki schodowej, jako części wspólnej do użytku wszystkich mieszkańców budynku, nie powinno się uwzględniać jako części lokalu mieszkalnego, to w niniejszej sprawie należy uznać, że wydzielona część klatki schodowej o pow. 10,05 m2 służąca wyłącznie komunikacji pomiędzy dwoma poziomami lokalu i stanowiąca jedyny łącznik pomiędzy obiema kondygnacjami, stanowi część lokalu, którego dotyczy wniosek stron, spełniającą funkcję korytarza (pomieszczenia pomocniczego). Organ zacytował art. 2 ust. 1 – 4 ustawy o własności lokali wskazując, że nie ulega wątpliwości, iż lokal może być uznany za samodzielny, jeżeli stanowi zespół izb wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku. Tymczasem zespół izb tworzący lokal objęty wnioskiem, nie jest wydzielony trwałymi ścianami, gdyż część klatki schodowej stanowiąca pomieszczenie pomocnicze lokalu, oddzielona została siatką ocynkowaną na konstrukcji ze stali ocynkowanej, która nie stanowi trwałej ściany. Lokal nie posiada innej komunikacji, aniżeli poprzez klatkę schodową oddzieloną od pozostałej części klatki schodowej ścianą w postaci siatki ocynkowanej. Wprawdzie jako część składową lokalu uznano wydzieloną część klatki schodowej, jednak Kolegium podzieliło stanowisko, że należało tę część klatki schodowej uznać za część lokalu położonego na dwóch kondygnacjach, bo tylko za pośrednictwem tej części klatki schodowej istnieje aktualnie możliwość komunikacji pomiędzy tymi kondygnacjami. W przypadku nieuznania części klatki schodowej jako części lokalu nr [...], w sytuacji braku innej komunikacji pomiędzy obiema kondygnacjami, lokali położonych na każdej z kondygnacji nie można by uznać za jeden lokal. Każdy z tych lokali składa się bowiem z określonej ilości izb i jest wydzielony trwałymi ścianami. Dostęp do każdego z lokali z ogólnodostępnej klatki schodowej wykluczałby zatem możliwość uznania ich za jeden lokal. A. i Ł. S. zaskarżyli opisane wyżej postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali przez całkowity brak wyjaśnienia przyczyn, dla których organ drugiej instancji: - odstąpił od swojej wcześniejszej oceny, że lokal spełnia wymogi samodzielności, o jakich mowa w art. 2 ust. 2 o własności lokali, wyrażonej uprzednio w jego postanowieniu z dnia 14 lipca 2014 r. (sygn. akt [...]) uchylającym pierwotną odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, - podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o rzekomym braku samodzielności tego lokalu, oparte na wywodach nie tylko sprzecznych z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, ale także z jego własnym stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu z dnia 14 lipca 2014 r. i to przy ustaleniach, że nie zmienił się stan prawny i faktyczny lokalu od czasu uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pierwszej odmowy wydania zaświadczenia o jego samodzielności. Tym bardziej, że w sprawie nie zostały przeprowadzone jakiekolwiek nowe dowody, a stan tego lokalu nie uległ zmianie od dnia 28 marca 2008 r., gdyż obejmuje te same izby i pomieszczenia, na tych samych kondygnacjach budynku (na pierwszym piętrze i na poddaszu), czyli od daty wydania przez Prezydenta Miasta [...] zaświadczenia o jego samodzielności i prowadzenia postępowania - obecnie zawieszonego, o ustanowienie odrębnej własności lokalu nr [...] i jego zbycia na rzecz skarżących, jako najemców tego lokalu; 2. naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali przez jego błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że wymóg wydzielenia w obrębie budynku trwałymi ścianami izb lub zespołu izb, stanowiący przesłankę samodzielności lokalu, o jakim mowa w tym przepisie prawa rangi ustawowej, dotyczy także pomieszczenia pomocniczego, jakim jest część klatki schodowej, włączonej do lokalu nr [...] w 2007 r. w celu jego usamodzielnienia i stanowiącej komunikację wewnętrzną wyłącznie pomiędzy izbami i pomieszczeniami tego lokalu, położonymi na pierwszym piętrze i na poddaszu budynku, czyli służącą wyłącznie do użytków mieszkańców tego lokalu, obejmującego wszystkie izby i pomieszczenia na obu tych kondygnacjach budynku, co przesądza, że korzystanie z lokalu nr [...] nie wymaga korzystania z innego lokalu w tym budynku. W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., że w utrwalonym stanowisku judykatury i doktryny przyjęto, że przesłanka ustawowa wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku (art. 2 ust. 2 ww. ustawy) odnosi się wyłącznie do izby lub zespołu izb, a nie do pomieszczeń pomocniczych. Ustawa nie rozróżnia również lokali w zależności od ich posadowienia na jednej lub więcej kondygnacjach. Nie ulega wątpliwości, że włączona w 2007 r. do lokalu nr [...] cześć klatki schodowej o pow. 10,05 m2, stanowiąca pomieszczenie pomocnicze (korytarz) służy wyłącznie do komunikacji wewnętrznej pomiędzy izbami i pomieszczeniami tego jednego lokalu nr [...]. Korzystanie z tego lokalu nie wymaga korzystania z innego lokalu. Zdaniem skarżących sporny lokal spełnia wymogi samodzielności i spełniał je już od daty włączenia do tego lokalu w roku 2007 - jako jego części składowych - pomieszczeń strychowych i części klatki schodowej (z pierwszego piętra na poddasze). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (pkt 2). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność postanowienia lub wydania go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych postanowień Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością ich eliminacji z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi są wydane przez organy obu instancji postanowienia o odmowie wydania A. i Ł. S. zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. [...] w G. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z zm.), zwanej dalej "ustawą", która określa m.in. sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, samodzielny lokal mieszkalny może stanowić odrębną nieruchomość. W myśl natomiast art. 2 ust. 2 ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ustawy). Zaświadczenie - w myśl przepisów art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." – to przewidziane w przepisach prawnych, urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego przez właściwy organ administracji publicznej, na żądanie zainteresowanej osoby. Należy zatem stwierdzić, że dla wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego konieczne jest stwierdzenie, że lokal ten – stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy - łącznie spełnia trzy przesłanki: 1) stanowi izbę lub zespół izb wydzielonych trwałymi ścianami w obrębie budynku; 2) został przeznaczony na trwały pobyt ludzi; 3) wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służy zaspokajaniu potrzeb mieszkańców tego lokalu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wyodrębnienia był lokal mieszkalny znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w G. przy ul. H [...], zlokalizowany na dwóch kondygnacjach, składający się z: trzech pokoi, kuchni, łazienki z miską ustępową i przedpokoju (na I piętrze) oraz dwóch pokoi, łazienki z miską ustępową, dwóch przedpokoi i dwóch pomieszczeń gospodarczych (na poddaszu), a także z części klatki schodowej (o pow. 10,05 m²), łączącej obie ww. kondygnacje. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że pomiędzy izbami (oraz pomieszczeniami pomocniczymi) znajdującymi się na obu kondygnacjach brak jest innego skomunikowania aniżeli tylko poprzez - wydzieloną z ogólnodostępnej klatki schodowej – część tej klatki, przeznaczoną do wyłącznego użytku skarżących (na podstawie zawartej z nimi umowy najmu). Mając to na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy – skoro skarżący wnioskowali o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego położonego na dwóch poziomach, gdzie jedyną formą komunikacji między nimi jest wydzielona część ogólnodostępnej klatki schodowej – to należało przyjąć, że ta wydzielona (przeznaczona do ich użytku) część klatki stanowi w istocie część lokalu mieszkalnego pełniącą funkcję komunikacyjną pomiędzy izbami (oraz pomieszczeniami pomocniczymi) zlokalizowanymi na obu kondygnacjach. Z tego też powodu należy stwierdzić, że organy słusznie uznały, iż w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy wynajmowana przez skarżących część klatki schodowej stanowi w istocie (wewnętrzny) korytarz łączący ze sobą pomieszczenia na dwóch piętrach kamienicy, a zatem korytarz ten należy traktować jako "pomieszczenie pomocnicze" służące do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wynajmowanego przez skarżących, dwukondygnacyjnego lokalu mieszkalnego. Dla stwierdzenia zatem podstawy do uznania opisanego powyżej zespołu izb i pomieszczeń pomocniczych za samodzielny lokal mieszkalny konieczne było ustalenie, że przestrzeń obejmująca wszystkie te pomieszczenia została trwale (tj. trwałymi ścianami) wydzielona od reszty pomieszczeń znajdujących się w budynku. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wskazana powyżej część ogólnodostępnej klatki schodowej o pow. 10,05 m², stanowiąca korytarz pomiędzy izbami (pomieszczeniami pomocniczymi) znajdującymi się na dwu różnych kondygnacjach, została oddzielona od pozostałej części klatki schodowej siatką ocynkowaną na konstrukcji ze stali ocynkowanej (ścianką ażurową). Wobec powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że istniejące wydzielenie lokalu nie wypełnia przesłanki "wydzielenia trwałymi ścianami", a zatem tak wydzielony lokal jako całość nie spełnia wymogu samodzielności lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy. Należy przyjąć, że samodzielność lokalu mieszkalnego determinuje jego realne wydzielenie w obrębie danego budynku ścianami trwałymi, przy czym muszą być to ściany wykonane z trwałych, solidnych materiałów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 213/08, LEX nr 477247). W ocenie Sądu wykonana przez skarżących "przegroda" w formie ażurowej ścianki w istocie nie daje podstawy do uznania spełnienia przesłanki "wydzielenia trwałymi ścianami" przestrzeni korytarza (czyli części klatki schodowej przekazanej do wyłącznego użytku skarżących) od klatki schodowej (czyli pozostałej, ogólnodostępnej części klatki schodowej). W rozpoznawanej sprawie podnoszone przez skarżących zarzuty nie mogły mieć znaczenia dla zakwestionowania legalności zaskarżonych rozstrzygnięć organów obu instancji. W odniesieniu do zarzutu nie uwzględnienia i odstąpienia od oceny wyrażonej w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2014 r. (sygn. akt [...]), w którym wyrażony został pogląd, iż "klatka schodowa nie stanowi izby ani pomieszczenia pomocniczego lokalu, a zatem nie istnieje konieczność wydzielenia jej trwałymi ścianami" należy stwierdzić, że orzeczenie kasacyjne organu odwoławczego z przekazaniem do ponownego rozpoznania, jakkolwiek zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. (tutaj w zw. z art. 144 k.p.a.) winno wskazywać, jakie okoliczności organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, to jednak realizacja tych wskazań i związanie nimi przez organ I instancji nie jest tak kategoryczne, jak w przypadku związania wskazaniami Sądu, na podstawie art. 153 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, tak organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, a następnie organ odwoławczy ponownie rozpoznając tę sprawę na skutek wniesionego zażalenia, doszły do przekonania, że w świetle istniejących okoliczności sprawy – pomimo niezmienności stanu faktycznego i prawnego po wydaniu postanowienia z dnia 14 lipca 2014 r. - nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w zakresie wnioskowanym przez skarżących bez uprzedniego oddzielenia trwałą ścianą pomieszczenia stanowiącego część samodzielnego lokalu (korytarza) na linii oddzielającej ten lokal od reszty budynku (tj. trwałego wydzielenia części klatki schodowej pełniącej funkcję wewnętrznego korytarza od ogólnodostępnej części klatki schodowej). Organy słusznie przyjęły, że część klatki schodowej w rozpoznawanej sprawie należy uznać za część lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na dwóch kondygnacjach. Odmienne stanowisko i nie uznanie klatki schodowej jako części przedmiotowego lokalu – w sytuacji braku alternatywnego skomunikowania między kondygnacjami – prowadzić musiałoby do wniosku, że izby i pomieszczenia pomocnicze znajdujące się na odrębnych kondygnacjach, nie mogłyby stanowić jednego lokalu mieszkalnego, gdyż istniejący, niezależny dostęp z ogólnodostępnej klatki schodowej do każdego zespołu izb i pomieszczeń na każdej z kondygnacji, wykluczałby możliwość uznania ich za jeden (samodzielny) lokal. Także fakt wydania przez organ w 2008 r. zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu mieszkalnego wraz z korytarzem i klatką schodową nie mógł mieć znaczenia dla oceny legalności kontrolowanych postanowień. Należy wskazać, że zaświadczenie nie posiada wagi wiążącego rozstrzygnięcia, kształtującego określone prawa lub obowiązki stron, tak jak czyni to decyzja administracyjna. W doktrynie podnosi się, że to co różni zaświadczenie od decyzji, to ich odmienny charakter prawny. Decyzja jest aktem stosowania prawa, aktem woli, czynnością prawną, która zmierza bezpośrednio do wywołania skutków prawnych, natomiast zaświadczenie jest tylko czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywoływać skutki prawne, ale nie jest to jego główny cel. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, lecz nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (zob. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 1070). Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonych postanowień zostało zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 14 października 2013 r. i organy dokonując rozpoznania tego wniosku nie były związane uprzednio wydanym w 2008 r. zaświadczeniem, lecz musiały orzec o wydaniu zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu mieszkalnego mając na uwadze stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu ich wydania. Biorąc pod uwagę opisany wyżej stan faktyczny organy – w ocenie Sądu - dokonały prawidłowej wykładni art. 2 ust. 2 ustawy orzekając o odmowie wydania skarżącym zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. [...] w G. Z tego powodu fakt wydania zaświadczenia o samodzielności tego lokalu w 2008 r. nie mógł mieć znaczenia przy ocenie legalności wydanych w 2014 i 2015 r. w niniejszej sprawie postanowień. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.