II GZ 1252/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia i. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2369/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi i. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 12 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2369/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie i. Spółki z o.o. w G. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2016 r. o ściągnięciu od spółki opłaty kancelaryjnej. Sąd I instancji stwierdził, że odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2016 r. o ściągnięciu od i. Sp. z o.o. w G. opłaty kancelaryjnej został doręczony spółce 12 września 2016 r. W dniu 19 września 2016 r. spółka nadała zażalenie na powyższe zarządzenie, adresując je do WSA w Gliwicach. Zażalenie to zostało przekazane zgodnie z właściwością do WSA w Warszawie 29 września 2016 r. WSA w Warszawie uznał, że skoro spółka skierowała zażalenie do niewłaściwego Sądu, to nie można uznać, że data jego nadania w placówce pocztowej jest datą wniesienia zażalenia. Za datę wniesienia tego pisma należy uznać dzień przekazania sprawy do właściwego Sądu, tj. 29 września 2016 r. Wobec tego zażalenie zostało wniesione po terminie i podlegało odrzuceniu na zasadzie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W ocenie NSA Sąd I instancji słusznie uznał, że zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie zostało złożone po terminie określonym w art. 194 § 2 p.p.s.a. Jak bowiem wynika z art. 177 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. zażalenie na zarządzenie przewodniczącego wydziału wnosi się do sądu, który je wydał w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. O zachowaniu tego terminu decyduje, przy wnoszeniu pism za pośrednictwem poczty, data nadania w urzędzie pocztowym zażalenia adresowanego do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli strona nadała środek odwoławczy do niewłaściwego sądu, za dzień jego wniesienia przyjmuje się dzień przekazania pisma do sądu właściwego. Wobec tego w rozpoznawanej sprawie za dzień złożenia zażalenia na zarządzenie z 24 sierpnia 2016 r. należało przyjąć 29 września 2016 r., czyli dzień, w którym WSA w Gliwicach przekazał zażalenie do WSA w Warszawie (por. k. 118 akt sądowych). Skoro zaś zarządzenie Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie zostało doręczone spółce 12 września 2016 r., to zażalenie wniesione 29 sierpnia 2016 r. jako spóźnione należało odrzucić, o czym słusznie orzekł Sąd I instancji. Z powołanych powyżej przyczyn na prawidłowość rozstrzygnięcia WSA nie ma zaś wpływu okoliczność, że skarżąca spółka zażalenie do WSA w Gliwicach nadała w ostatnim dniu terminu do dokonania tej czynności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.