IV SA/Po 324/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Starosty S. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Szkół [...] w S. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Starosty S. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A kwotę 200 (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem przesłanym za pomocą poczty elektronicznej w dniu [...] października 2014 r. Stowarzyszenie A (dalej również jako "skarżące Stowarzyszenie") zwróciło się do Dyrektora Zespołu Szkół [...] (dalej również jako "dyrektor Zespołu Szkół") o udostępnienie informacji publicznej - umów cywilnoprawnych oraz faktur wystawionych przez podmioty gospodarcze na rzecz Zespołu Szkół [...], których właścicielem lub współwłaścicielem jest M.G. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Dyrektor Zespołu Szkół na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zmianami – zwanej dalej jako "u.d.i.p.") odmówił udostępnienia informacji żądanej przez skarżące Stowarzyszenie. W uzasadnieniu Dyrektor Zespołu Szkół wyjaśnił, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. doznaje ograniczeń m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Z kolei pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy zdefiniowane zostało w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U z 2003 Nr 153 poz.1503 zwanej dalej jako "u.z.n.k" – uwaga Sądu) i rozumie się przez nią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Dyrektor wyjaśnił, że w grudniu 2011 r. otrzymał od pełnomocnika przedsiębiorcy pismo z informacją, iż wszelka dokumentacja handlowa tj. umowy czy faktury dotyczące przedsiębiorstwa, którego współwłaścicielem jest M.G., objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa i pełnomocnik nie wyraża zgody na udostępniania żadnej dokumentacji osobom trzecim. Z tego też powodu oraz z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dyrektor Zespołu Szkół uznał, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i nie mogą zostać udostępnione. Zaznaczył również, że złożony przez skarżące Stowarzyszenie wniosek jest tożsamy z treścią wniosku złożonego przez właściciela firmy A J. A. w dniu [...] września 2014 r., który prowadzi konkurencyjne przedsiębiorstwo w stosunku do firmy M.G.. W ocenie Dyrektora Zespołu Szkół informacja o treści umów czy faktur ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i z uwagi na tę wartość mogła zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Treść dokumentacji została wygenerowana w drodze negocjacji i informacje te stanowią cenne źródło dla innych konkurencyjnych podmiotów działających na rynku lokalnym . Odwołanie od powyżej wskazanej decyzji Dyrektora Zespołu Szkół złożyło skarżące Stowarzyszenie kwestionując zasadność zastosowania w niniejszej sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia Dyrektor Zespołu Szkół nie wziął pod uwagę zasady jawności finansów publicznych. Z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 157 poz. 1240) wynika, że gospodarka finansami publicznymi jest jawna. Art. 33 ust. 2 tej ustawy nie zakłada, aby ograniczeniem tej zasady był art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 321/13 skarżące Stowarzyszenie wskazało, że warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności. Po rozpatrzeniu odwołania Starosta S. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] na podstawie art. 10, art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Starosta wskazał, że przepisy u.d.i.p. ograniczają jawność gospodarowania środkami publicznymi. Uregulowanie zwarte art. 33 ustawy i finansach publicznych nie jest kompleksowe i jedynie statuuje zasadę jawności i przejrzystości oraz sposoby jej realizacji na gruncie konkretnej ustawy. Starosta wyjaśnił, że w związku ze złożeniem wniosku przez skarżące Stowarzyszenie Dyrektor Zespołu Szkół otrzymał pismo od pełnomocnika przedsiębiorcy z informacją, iż wszelka dokumentacja handlowa przedsiębiorstwa, którego właścicielem jest M.G. objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa. Powołując się na treść art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Starosta wskazał, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy – materialny (np. szczegółowy sposób wykonywania usługi, jej koszt) oraz formalny (wola utajnienia danych informacji). W niniejszej sprawie przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania treści dokumentacji handlowej w tajemnicy w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., wobec czego, mimo że żądana przez skarżące Stowarzyszenie informacja ma charakter informacji publicznej, nie mogła zostać udostępniona z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Starosta podkreślił, że warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą, należących do przedsiębiorcy informacji, które mają korzystać z poufności. W niniejszej sprawie Dyrektor Zespołu Szkół uzyskał oświadczenie , co do kwalifikacji danych zawartych w dokumentacji handlowej jako stanowiących tajemnicę handlową, co zdaniem Starosty jest równoznaczne z tajemnicą przedsiębiorcy. Starosta zaznaczył również, że wniosek złożony przez skarżące Stowarzyszenie jest tożsamy z treścią wniosku konkurencyjnego przedsiębiorcy i wysoce prawdopodobne jest, że udostępniona informacja mogłaby być wykorzystana przez konkurencyjne podmioty w działalności gospodarczej. Skargę na wskazaną powyżej decyzję Starosty złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Stowarzyszenie A wnosząc o uchylenie decyzji Starosty jak również poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zespołu Szkół oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nadmierne ograniczenie prawa do informacji publicznej i odmowę udostępnienia faktur i umów zawieranych w sferze finansów publicznych. Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że art. 33 i art. 35 ustawy o finansach publicznych przesądzają, iż wnioskowane informację są jawne. Nawet gdyby w dokumentach były dane związane z tajemnicą przedsiębiorcy, to nie można uznać, że dotyczy to całości wnioskowanych dokumentów. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia Starosta nieprawidłowo stwierdził, że wnioskowana informacja podlega ochronie wyrażonej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Starosty S. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zespołu Szkół [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej w postaci umów cywilnoprawnych oraz faktur wystawionych na rzecz Zespołu Szkół [...] przez podmioty gospodarcze, których właścicielem lub współwłaścicielem jest M.G.. Zasadniczym powodem dla którego organy uznały, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu, była w ich ocenie konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej statuuje prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że Dyrektor Zespołu Szkół jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej co wynika z art. 4 ust 1 pkt 4 u.d.i.p. Zauważyć również należy, że z uwagi na treść art. 6 ust. 1 pkt 3 pkt b u.d.i.p. żądana przez skarżące Stowarzyszenie informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych za ugruntowany należy uznać pogląd, w myśl którego informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku (por. np. wyrok NSA z 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 903/12, wyroki WSA w Kielcach z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Ke 14/08, wyrok WSA w Opolu z 30 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Op 12/10, WSA w Poznaniu z 11 października 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 65/12 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Fakt, iż konkretna informacja stanowi informację publiczną, nie oznacza jeszcze, że winna ona być w ogóle udostępniona wnioskodawcy. Choć bowiem zasadą jest, że informacja publiczna podlega udostępnieniu, to jednak zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Legalną definicję pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa zawiera art. 11 ust. 4 u.z.n.k, wskazując iż przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tym samym ustawodawca pozostawił uznaniu przedsiębiorcy ocenę czy z uwagi na charakter informacji podejmie on działania w celu zachowania ich w poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Jak wynika z powyższego na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny – sprowadzający się posiadania przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji (wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 192/13, oraz z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto jak wspomniano wyżej musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2112/13 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie zaznaczyć, że z art. 33 ustawy z dnia z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.z 2013 r. poz. 885) wynika zasada jawności gospodarowania środkami publicznymi. Ponadto z art. 35 tej ustawy wynika zasada domniemania niezastrzeżenia klauzuli dotyczącej wyłączenia jawności w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych. Przepis ten przewiduje bowiem, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Powyższe oznacza, że zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 września 2013 r. ,sygn. akt II SA/Gd 321/13, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 50/14 dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu przepis art. 35 ustawy o finansach publicznych znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem stroną żądanych umów była jednostka sektora finansów publicznych, a nadto faktury oraz umowy cywilnoprawne, o udostępnienie których zwróciła się strona skarżąca dotyczyły gospodarowania środkami publicznymi. Tym samym skoro organ dysponował żądaną informacją publiczną i przyjął zastrzeżenie przedsiębiorcy o objęciu żądanych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, to też jego obowiązkiem pozostawało samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa. Tymczasem Starosta ograniczył się do oceny zasadności stanowiska Dyrektora Szkoły wskazując jedynie, iż ten dokonał oceny zasadności wyłączenia jawności żądanych informacji bowiem uzyskał oświadczenie co do kwalifikacji danych zawartych w dokumentacji handlowej jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Z kolei Dyrektor Szkoły wskazał, że informację nie mogą podlegać udostępnieniu bowiem mogą stanowić cenne źródło informacji dla innych konkurencyjnych podmiotów działających na rynku lokalnym. Zaznaczył również, że umowy zawarte zostały w drodze negocjacji, gdyż wartość udzielonych zleceń nie przekroczyła progu kwotowego, dla którego przewidziane byłoby stosowanie przepisów o zamówieniach publicznych. Stanowisko to w ocenie Sądu jest całkowicie bezzasadne. Po pierwsze wskazać należy, że bez znaczenia dla zasady jawności gospodarowania środkami publicznymi pozostaje fakt, iż zamówienie zostało udzielone w formie negocjacji i w przypadku jego udzielenia nie znajdowały zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych. Niewątpliwie wyłączenie takie nie wynika z art. 35 ustawy o finansach publicznych. Faktury za wykonane usługi na rzecz jednostki sektora finansów publicznych, potwierdzające wysokość kwot wydawanych z budżetu tej jednostki w ocenie Sądu nie mogą zostać uznane za informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne posiadające wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tak samo umowy cywilnoprawne będące podstawą wydatkowania środków publicznych nie mogą stanowić tajemnicy przedsiębiorcy, o ile w sprawie nie zostaną wykazane konkretne wartości przemawiąjące za utajnieniem tej informacji. W konsekwencji informacje dotyczące faktur wystawionych na rzecz Zespołu Szkół oraz umów cywilnoprawnych których stroną był Zespół Szkół, co do których przedsiębiorca złożył zastrzeżenie objęcia ich tajemnicą przedsiębiorstwa, uznać należało za niezastrzeżone. Warunkiem uznania żądanych informacji za tajemnicę przedsiębiorcy było wykazanie przez organ konkretnych posiadających wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy informacji, czego ani Starosta ani też Dyrektor Zespołu szkół nie uczynili. Za takie nie można bowiem uznać wysokości kwot wydawanych z budżetu jednostki sektora publicznego. Tym samym uznać należało, że organy w niniejszej sprawie w sposób całkowicie nieuprawniony ograniczyły prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej w zakresie gospodarowania środkami publicznymi. W ocenie Sądu możliwość uzyskania przez inne konkurencyjne podmioty informacji w zakresie ustalonego przez jednostkę sektora finansów publicznych sposobu wynagradzania za wykonaną usługę nie może stanowić podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Istnienie konkurencji jest jednym z istotnych elementów społecznej gospodarki rynkowej, stanowiącej, w świetle art. 20 Konstytucji, podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji za cenione przez ustrojo- i ustawodawcę należy uznać wszelkie działania służące wspieraniu i rozwojowi konkurencji – czego dowodzi choćby obowiązywanie w polskim systemie prawa odrębnej ustawy poświęconej tej problematyce (obecnie: ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów; Dz. U. z 2015 r. poz. 184) – a za niepożądane: działania zmierzające do blokowania lub ograniczania konkurencji (vide: wyrok WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r. IV SA/Po 80/15). Reasumując, Sąd uznał, że żądane przez skarżące Stowarzyszenie informacje stanowiły informacje publiczną, a w świetle art. 35 ustawy o finansach publicznych za nieskuteczne uznać należało zastrzeżenie przedsiębiorcy dotyczące objęcia ich tajemnicą przedsiębiorcy. Odmawiając udostępnienia tych informacji organy nie wykazały w sposób przekonujący, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zastosowanie powinien znaleźć art. 35 ustawy o finansach publicznych, a żądana informacja powinna podlegać udostępnieniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) zapadło na podstawie art. 200 P.p.s.a.