II OZ 1038/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 868/15 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 11 września 2015 r., sygnatura akt II SA/Kr 868/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącej R.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 260, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 1 i 3 p.p.s.a. stwierdził, że sytuacja materialna skarżącej nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca posiada stały miesięczny dochód osiągany z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Po odliczeniu kosztów utrzymania pozostaje jej kwota [...] zł. Jak wskazała sama skarżąca, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, z mężem pozostaje w rozdzielności majątkowej. Ponadto dysponuje oszczędnościami w kwocie [...] zł oraz jest współwłaścicielką (w udziale 3/4) domu o pow. 180 m². W ocenie Sądu, nie można przyjąć, że w tych okolicznościach konieczność uiszczenia kosztów sądowych spowoduje u skarżącej uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny. Skarżąca w zażaleniu podniosła, że jej sytuacja materialna jest bardzo trudna, działalność gospodarcza, którą prowadzi, jest nieopłacalna ekonomicznie, prawie nie ma nowych zleceń, a te które otrzymuje są niskiej wartości. Ponadto zleceniodawcy opóźniają się z zapłatą, przez co ma zaległości wobec ZUS i Urzędu Skarbowego. W związku z dumpingowymi cenami u konkurencji zamierza zawiesić prowadzoną działalność gospodarczą. Podkreśliła też, że nie posiada wystarczających środków koniecznych dla bieżącego utrzymania siebie i rodziny. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Oceniając sytuację finansową skarżącej, nie można odmówić racji Sądowi pierwszej instancji, gdy wskazuje na to, że skarżąca nie należy do osób ubogich, w stosunku do których powinno być realizowane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Istotne jest też, że skarżąca już zapewniła sobie własnym staraniem pomoc profesjonalnego pełnomocnika. Odpadają więc koszty związane z ustanowieniem adwokata lub radcy prawnego. Uwzględniając przy tym miesięczne zarobki skarżącej na poziomie [...] zł netto, jej oszczędności w kwocie [...] zł, fakt, że skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu oraz to, że jest współwłaścicielką domu o pow. 180 m², to przy deklarowanych wydatkach, które ponosi każdy obywatel, NSA uznał, że skarżąca nie należy do osób uprawnionych do otrzymania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie – tożsame w argumentacji ze złożonym w sprawie sprzeciwem – niezasadne. W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.