I OZ 1424/15

Dnia 5 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Wa 309/15 odrzucające sprzeciw M.S. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2015 r. o sygn. akt I SA/Wa 309/15 odmawiającego przyznania M.S. prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 309/15, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu M.S. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Odpis powyższego postanowienia wraz z pismem z dnia 24 czerwca 2015 r., zawierającym pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony skarżącemu w dniu 14 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 24 akt sądowych). W dniu 24 lipca 2015 r., skarżący złożył bezpośrednio na biurze podawczym Sądu sprzeciw na postanowienie z dnia 23 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Wa 309/15 odrzucił wskazany sprzeciw. W uzasadnieniu wskazał, że odpis postanowienia referendarza sądowego został doręczony skarżącemu w dniu 14 lipca 2015 r., a zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał 21 lipca 2015 r. Tymczasem sprzeciw złożony został przez skarżącego osobiście w biurze podawczym Sądu w dniu 24 lipca 2015 r., a więc już po ustawowym siedmiodniowym terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie wywiódł M.S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 194 § 3 w zw. z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia lub zarządzenia przewodniczącego i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Uzasadnienie to jest elementem koniecznym zażalenia, a zatem pozbawione go pismo określone jako "zażalenie" podlega odrzuceniu. Analiza pisma skarżącego sformułowanego w dniu 14 września 2014 r. wskazuje, że brak jest w nim uzasadnienia odnoszącego się do postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Wa 309/15. Pismo M.S. z dnia 14 września 2015 r. zawiera tymczasem jedynie niezindywidualizowane względem tego orzeczenia subiektywne odczucia i oceny skarżącego. Brak jest jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego odniesienia się do przyczyny wydania skarżonego postanowienia, tj. kwestii uchybienia przez M.S. terminowi na wniesienie sprzeciwu. Tymczasem podkreślić należy że uzasadnienie każdego zażalenia, aby odpowiadało dyspozycji art. 194 § 3 p.p.s.a., musi być zindywidualizowane i konkretne (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2015 r., I OZ 178/15). Tych wymogów materialnych nie spełnia zatem wniesione przez M.S. pismo z dnia 14 września 2015 r. zatytułowane jako "zażalenie". Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 180 p.p.s.a.