I OZ 806/16

1 2 3 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. P., S. P. i P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 745/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi B. P., S. P. i P. P. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie. 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania sprecyzowanej w sentencji decyzji Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach. Jak podał w jego uzasadnieniu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili, iż zachodzi po ich stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Za takie nie można uznać, zdaniem Sądu I instancji, oświadczenia że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżących lokalu mieszkalnego. Niewątpliwie tego rodzaju sytuacja wpływa na położenie skarżących i oznacza konieczność poszukiwania nowego lokalu, jednakże nie jest równoznaczna z wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Skoro więc przepis art. 61 § 3 P.p.s.a., zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinni te okoliczności wykazać, czego zdaniem Sądu meriti nie uczynili. Z uwagi na powyższe Sąd ten, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji tegoż postanowienia. Zażalenie nań wnieśli B. P., S. P. i P. P. postulując jego uchylenie i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazali przede wszystkim, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji zmuszeni będą do opuszczenia zajmowanego przez siebie lokalu, a co za tym idzie będą musieli również wypowiedzieć umowę najmu łączącą ich z właścicielem mieszkania, który nawet po pozytywnym dla nich rozstrzygnięciu, może nie być zainteresowany ponownym zawarciem umowy ze skarżącymi. Nadto zmuszeni będą wydatkować środki pieniężne na wynajem innego lokalu, pomimo iż okoliczności niniejszej sprawy wyraźnie, ich zdaniem wskazują, że przysługuje im prawo do obecnie zajmowanego lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w tym świetle zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W stanie faktycznym tej sprawy dokonaną przez Sąd I instancji ocenę wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, należało uznać za prawidłową. Trzeba bowiem stwierdzić, że skarżący nie wskazali, ani nie udokumentowali w dostateczny sposób okoliczności, które pozwoliłyby na wnioskowanie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po ich stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za taką nie można bowiem uznać oświadczenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżących lokalu mieszkalnego. Należy wprawdzie stwierdzić, że po pierwsze z pewnością taki skutek nastąpi, po wtóre tego rodzaju sytuacja niezaprzeczalnie wpływa na położenie skarżących i wiąże się z koniecznością poszukiwania przez nich nowego lokalu mieszkalnego, to jednak samo w sobie nie jest to równoznaczne z wystąpieniem określonych w ww. przepisie przesłanek. W przeciwnym wypadku wykonanie wszystkich zaskarżonych do sądów administracyjnych decyzji musiałoby zostać wstrzymane, podczas gdy ta instytucja należy do wyjątków. Opisane zdarzenie musi być bowiem związane z wystąpieniem innych okoliczności, jak chociażby z brakiem możliwości zapewnienia nowego lokalu mieszkalnego, czy niemożnością ewentualnego powrotu do poprzedniego, czy wreszcie bezpowrotną utratą dużej sumy pieniężnej. Skarżący jednak w złożonym przez siebie wniosku wystąpienia tego rodzaju przesłanek nie podnieśli. Należy podkreślić, że możliwość powstania szkody, tak jak trudnych do odwrócenia skutków, musi mieć realny wymiar. Skarżący winni byli zatem wykazać, w jaki sposób fakt pozbawienia ich miejsca zamieszkania, w którym od wielu lat przebywają, wpłynie na ich sytuację. Wyłączne zaś ograniczenie się do lakonicznego twierdzenia w tym zakresie nie może stanowić dostatecznego uzasadnienia zgłoszonego wniosku. Z tego samego powodu powoływanie się na ewentualny brak chęci zawarcia z nimi ponownej umowy najmu przez właściciela mieszkania, w razie pozytywnego dla nich rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszej sprawie, również nie mogło odnieść zamierzonego skutku, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący mają przecież świadomość, że lokal ten nie jest ich własnością, a przy zaistnieniu konkretnych zdarzeń faktycznych i prawnych mogą zostać pozbawieni prawa do przebywania w nim. Taki jest wszak charakter umowy najmu, która nie tworzy stanu trwałego. Powyższe powoduje, że dokonana przez Sąd I instancji ocena wniosku skarżących była prawidłowa, zaś zarzuty zażalenia nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia. ----------------------- 2