I GZ 461/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1727/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1727/15, działając na podstawie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił L. L. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd wskazał, że po złożeniu skargi, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia przewodniczącego została odebrana przez skarżącego w dniu 30 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. skarżący wniósł "o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi.", z uwagi na konieczność wyjazdu służbowego w dniu w którym otrzymał wezwanie. Odmawiając przywrócenia terminu Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez swojej winy. W niniejszej sprawie skarżący odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego osobiście. Z wniosku skarżącego nie wynika, aby kilkudniowy wyjazd, choćby nawet niespodziewany i obowiązkowy, stanowił przeszkodę, której nie można było przezwyciężyć, aby uzupełnić wymagany brak formalny skargi. Przebywanie poza miejscem zamieszkania skarżącego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi, bowiem skarżący nie wykazał, że uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej opłacenie, lub złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie mogło zostać dokonane podczas wyjazdu, np. poprzez zwrócenie się do kogoś o dokonanie tej czynności. Skarżący mógł poprosić o wysłanie do Sądu stosownego pisma osobę wskazaną w piśmie jako "zlecającą" mu wyjazd. Jednocześnie skarżący nie wskazał we wniosku, kiedy powrócił z wyjazdu, natomiast z nadesłanych przez niego tłumaczeń wiadomości e-mail wynika, że w Estonii miał przebywać w dniu 5 maja 2015 r. Zatem brak jest jednoznacznego uprawdopodobnienia przez skarżącego wyjątkowych okoliczności uchybienia terminowi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do dokonania czynności. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uchybił terminowi tylko 1 dzień i to nie z własnej winy. Wyjazd do E. był związany z wykonywaniem usług na rzecz Spółki w zamian za możliwość nieodpłatnego mieszkania w mieszkaniu należącym do Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył ,co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Strona, która nie dokonała czynności procesowej w terminie musi wykazać dołożenie należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniony z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na względzie, a w szczególności obowiązek, jaki na stronę domagającą się przywrócenia terminu nakłada art. 87 § 2 p.p.s.a., za prawidłową należy uznać ocenę wniosku skarżącej jakiej dokonał WSA. Skarżący wbrew zarzutom zażalenia w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu. Również zażalenie nie zawiera tego rodzaju argumentów. Podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że przebywanie poza miejscem zamieszkania skarżącego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.