II OSK 3008/15

Dnia 31 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych [...] oraz [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 222/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. prostuje z urzędu zaskarżony wyrok w ten sposób, że w komparycji wyroku i w punkcie 2. wyroku oraz w uzasadnieniu wyroku w miejsce słów: "z siedzibą w Rybniku" wpisuje "z siedzibą w Rzeszowie", 2. oddala skargi kasacyjne, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 222/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu w sprawie ze skargi [...] (Stowarzyszenie), określając siedzibę tego podmiotu jako Rybnik, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w Koninie z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Słupca z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w pkt II. zasądził od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: [...] (Spółka, inwestor) wnioskiem z dnia 1 marca 2014 r. wystąpiła o wydanie decyzji o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na działce nr ewid. [...] w [...]. Do wniosku inwestor dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, kwalifikację przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) w Poznaniu umorzył postępowanie w sprawie wyrażenia opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko inwestycji, albowiem uznał, że przedmiotowego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wielkopolski Państwowy Inspektor Sanitarny poinformował o odstąpieniu od zajęcia stanowiska w sprawie. Stowarzyszenie zwróciło się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, uwzględniając ten wniosek postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Wójt Gminy Słupca dopuścił Stowarzyszenie do udziału w sprawie Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Wójt przekazał inwestorowi uwagi Stowarzyszenia odnoszące się do dokumentacji dołączonej do wniosku, na które inwestor udzielił odpowiedzi. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Wójt Gminy Słupca umorzył postępowanie. Odwołanie od tej decyzji wniosło Stowarzyszenie domagając się jej uchylenia. SKO w Koninie po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia decyzją z dnia [...] września 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na fakt, że wydana decyzja winna odnosić się do zarzutów wskazanych w odwołaniu Stowarzyszenia, a mianowicie zawierać ustalenia w zakresie czy zespoły anten planowane do realizacji wchodzą w tzw. superpozycję i tym samym należy uwzględnić ich wspólne EIRP; sprecyzowania co jest przedmiotem analiz, podania jakie są maksymalne możliwe do uzyskania tilty elektryczne dla danej anteny, jaka jest dopuszczalna możliwa budowa obiektów na danym terenie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak to dalej przywołano w wyroku, Wójt Gminy Słupca kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji uznając, że nie wymaga ona wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ mając na uwadze orzeczenie SKO w Koninie wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w zakresie wskazanym przez Stowarzyszenie, a zasadność umorzenia uzasadniał zebranymi dowodami oraz ustaleniami z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie domagając się jej uchylenia. Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie, SKO w Koninie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Słupca z dnia [...] listopada 2014 r. Kolegium stwierdziło, że w sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., Uioś). Organ przytoczył treść art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy, a także § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, rozporządzenie z 2010). Kolegium podkreśliło, że z przedłożonej przez wnioskodawcę karty informacyjnej przedsięwzięcia, a także z pozostałej dokumentacji wynika, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Na wieży pracować będzie 11 anten sektorowych tworzących 7 sektorów skierowanych na azymuty 20, 40, 90, 160, 190, 270, 280 stopni. Modernizacja stacji obejmuje rekonfigurację systemu antenowego. Stacja będzie pracowała w systemie 450 i 900 MHz, a równoważna moc promieniowania izotropowo pojedynczych anten sektorowych skierowanych na azymuty 20, 90, 190, 270 stopni wynosi 3000 W. Analizą zatem objęto odległość w osi głównej wiązki promieniowania do 150 m od środka elektrycznego anten. Moc pojedynczych anten sektorowych skierowanych na azymuty 40, 160, 280 stopni (3 sztuki) wynosi 949 W. Analiza obejmuje odległość w osi głównej wiązki promieniowania do 40 m od środka elektrycznego anten. W zasięgu 40 m od środka anteny na azymucie 40, 160, 280 stopni oraz w zasięgu 150 m od środka anteny na azymucie 20, 90, 190, 270 stopni brak jest zabudowy. Uwzględniając nawet potencjalną możliwą zabudowę określoną w planie miejscowym gminy Słupca, oś głównej wiązki promieniowania żadnej z anten nie przetnie przestrzeni znajdującej się do 2 m nad powierzchnią dachów budynków. Organ podkreślił, że planowane przedsięwzięcie ze względu na parametry nie należy także do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to jest nie należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010. SKO w Koninie argumentowało dalej, że RDOŚ w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. umorzył postępowanie w sprawie wyrażenia opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla niniejszego przedsięwzięcia, ponadto planowana inwestycja położona jest poza granicami obszarów chronionych Natura 2000. W konsekwencji stwierdzono zatem, że inwestycji przedstawionej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto organ odwoławczy wskazał, że pojęcie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) odnosi się do pojedynczej anteny. W konkluzji zdaniem organu II instancji wobec powyższego postępowanie w sprawie, jak to uczynił organ I instancji, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w myśl art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.). Skargę na powyższą decyzję SKO w Koninie do WSA w Poznaniu wniosło [...] w [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów art. 7, 8, 9, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania, albowiem brak jest logicznego wyjaśnienia na czym polega istota kwalifikacji przedsięwzięcia oraz metodyki, którą organ kierował się dochodząc do przekonania, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto organ nie ustalił maksymalnych tiltów dla danych anten oraz ich maksymalnej mocy. Nadto skarżący zarzucił naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 poprzez nie podanie ilości mocy wszystkich anten znajdujących się na obiekcie oraz nie udowodnienie, że żadna z anten nie wchodzi w tzw. superpozycję i tym samym przepis § 3 cyt. rozporządzenia nie ma zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem IV SA/Po 222/15 skargę uwzględniając WSA w Poznaniu uchylił decyzje obu instancji. Sąd wojewódzki stwierdził, że organy w niniejszej sprawie nie przeprowadziły postępowania w sposób umożliwiający dokonanie koniecznego w nim ustalenia okoliczności faktycznych, zgodnie z wymaganiami procedury administracyjnej. Wobec powyższego przedwczesne jest stwierdzenie, że wnioskowane przez [...] do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretne przedsięwzięcie, w istocie nie wymaga wydania takiej decyzji. Eksponując wymogi, jakie w świetle przepisów prawa winna zawierać Karta informacyjna przedsięwzięcia, sąd wojewódzki wywodził, że nie stanowi ona jedynego źródła materiału faktycznego sprawy w celu ustalenia prawdy obiektywnej. Wprawdzie parametry inwestycji podaje inwestor, jednakże organ we własnym zakresie powinien ustalić, czy wokół planowanego przedsięwzięcia znajdują się miejsce dostępne dla ludności. Nie ustalono jednak, z uwzględnieniem brzmienia § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010, charakterystycznych parametrów inwestycji, pozwalających na jej prawidłowe zakwalifikowanie, co – zdaniem tegoż sądu – czyni wydane w sprawie decyzje wadliwymi. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: [...]oraz [...]. W skardze kasacyjnej [...] zaskarżono w całości ww. orzeczenie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji, gdy [...] przedstawiła dokument, z którego wynika, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją, o której mowa w § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., aktualnie: t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że organy obu instancji nie przeprowadziły dostatecznie wszechstronnego postępowania dowodowego, podczas gdy Spółka przedstawiła w toku postępowania Kwalifikację przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (Przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]), na podstawie której organy ustaliły charakterystyczne parametry inwestycji (z uwzględnieniem § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010). Z uwagi na powyższe Spółka wnosi o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie na rzecz [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik [...] podnosi, że jego mocodawca w toku postępowania w niniejszej sprawie – przedstawił dokumentację, z której wynika jaką moc będą miały poszczególne anteny oraz w jaki sposób planowana inwestycja będzie oddziaływać na środowisko z uwzględnieniem treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010. Jednocześnie wskazuje, że dokumentacja, o której mowa powyżej zawiera dane dotyczące wszystkich docelowych anten, a zatem brak jest podstaw do uznania, jak uczynił to sąd pierwszej instancji, że organy zaniechały badania parametrów inwestycji pod kątem wymogów określonych w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010. W skardze kasacyjnej zaś [...] zaskarżono powyższy wyrok w całości i zarzucono mu naruszenie przepisów prawa: 1. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 Ppsa poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli sądowej z uwagi na "przyjęcie ustalenie organów w zakresie badania pojedynczej mocy anten w sytuacji, w której ustawodawca uzależnia kwalifikację przedsięwzięcia do mocy EIRP, która w przypadku anten na tym samym sektorze lub zbliżonym podlega sumowaniu, a tym samym niedokonanie kontroli obu decyzji pod kątem podniesionym powyżej, co ma ogromne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie", 2. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 Ppsa poprzez zaakceptowanie ustaleń organów odnośnie kwalifikacji każdej anten z osobna, pomimo że ich EIRP jest wspólna dla nich, czyli niedokonanie analizy wpływu przedsięwzięcia, lecz jego pojedynczego elementu. Wobec powyższego Stowarzyszenie wnosi o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie zmianę oceny prawnej zaskarżonego wyroku, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik Stowarzyszenia podnosi, że obowiązkiem inwestora oraz organów było wytłumaczenie, dlaczego i w jaki sposób rozdzielono moc EIRP systemów antenowych na danym sektorze. Zdaniem tejże strony ma to ogromne znaczenie, albowiem ustawodawca nie wskazał, że kwalifikacji inwestycji należy dokonywać nie dla przedsięwzięcia, lecz dla jego poszczególnych elementów, tym bardziej, iż w przepisach nie wskazano, że w ramach tej samej instalacji nie należy sumować mocy paneli antenowych. W piśmie procesowym [...], które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 28 sierpnia 2017 r. wskazano, że w niniejszej sprawie organizacja wnosi tylko o doprecyzowanie treści wyroku. Wywody swe wspierano poprzez przywoływanie argumentacji zawartej w kilku orzeczeniach sądów administracyjnych. Zdaniem tegoż Stowarzyszenia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (i przeprowadzona ewentualnie w jej ramach ocena oddziaływania na środowisko) dotyczy przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów. Podczas rozprawy Prezes Stowarzyszenia podtrzymał wniesioną przez tę stronę skargę kasacyjnej i jej zarzuty, wyjaśniając jednocześnie, że siedziba strony znajduje się w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów wniesionych skarg kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W niniejszej sprawie zostały wniesione dwie skargi kasacyjne: [...] oraz [...]. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej Stowarzyszenia wynika, że mimo, iż skarży ono wyrok korzystny dla niego (uwzględniający skargę Stowarzyszenia), jednakże nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, w czym upatruje swój interes prawny we wniesieniu środka zaskarżenia. A. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] stwierdzić należy, że nie jest oparty na usprawiedliwionej podstawie zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż organy obu instancji nie przeprowadziły dostatecznie wszechstronnego postępowania dowodowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA w Poznaniu w sposób prawidłowy wyjaśnił dlaczego uznał, że zgromadzony materiał dowodowy okazał się być niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy wskazując, iż organy nie dokonały dokładnych ustaleń co do ustalenia stanu faktycznego, gdy idzie o kwalifikację przedsięwzięcia. W szczególności nie ustalono, z uwzględnieniem brzmienia § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010, charakterystycznych parametrów inwestycji, pozwalających na jej prawidłowe zakwalifikowanie, co czyni wydane w sprawie decyzje wadliwymi. Z akt sprawy wynika, że organy nie ustaliły tzw. maksymalnych tiltów dla danych anten. Nadto zasadnie przyjęto, iż jakkolwiek faktem jest, iż nie obowiązuje już § 4 poprzedniego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), formułujący zasadę, iż parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju i położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych sumuje się, nie oznacza to, że obecnie parametry charakteryzujące przedsięwzięcie nie podlegają sumowaniu, przy jego kwalifikacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 wprost przewiduje bowiem taki obowiązek. Skoro za parametry realizowanego przedsięwzięcia uznać równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny, to parametry te pozwalają na zaliczenie przedsięwzięcia do potencjalnie znacząco negatywnie oddziałującego na środowisko, jeżeli po ich zsumowaniu, osiągną progi określone w § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2010. Trafnie sąd wojewódzki wywodzi, że odmienna wykładnia powołanego przepisu pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 248), implementowanej do krajowego porządku prawnego powołaną wyżej Uioś, który przewiduje obowiązek poddania ocenie skutków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne m. in. z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji. Sprzeczne i zawężające w stosunku do tego podejścia byłoby uwzględnianie w zakresie oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez przedsięwzięcie jedynie poszczególnych jego elementów (pojedynczych anten) bez względu na łączny rozmiar ich oddziaływania. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji okoliczność wspomnianą organy obu instancji pominęły, stosownych danych w powyższym zakresie brak również w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny powyższą ocenę sądu wojewódzkiego podziela. Ponadto wskazać należy, że obowiązkiem organów jest dokonanie jednoznacznej oceny czy wykonane roboty budowlane można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy Uioś w związku z przepisami rozporządzenia z 2010. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się – na co zresztą zwrócił uwagę organ II instancji – w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Należy przy tym wskazać, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2010 prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., II OSK 1839/16, LEX nr 2314062 oraz z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14, LEX nr 1987019). Jeżeli chodzi o dotychczasowe ustalenia organów w tym zakresie, to opierały się one przede wszystkim na złożonym do akt sprawy przez inwestora piśmie zatytułowanym jako "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Jak słusznie zauważył sąd wojewódzki, dokonując koniecznych w sprawie ustaleń, należy mieć na względzie, że to inwestor określa takie parametry przedsięwzięcia jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, promieniowaną izotropowo równoważną moc pojedynczej anteny oraz ich zsumowane wartości, umieszczenie środka elektrycznego i przebieg głównej osi wiązki promieniowania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy bowiem zamierzenia – planowanej inwestycji. Wskazane parametry należy więc ustalać na podstawie danych, określonych przez inwestora. Jednakże we własnym zakresie organ administracji winien prawidłowo ustalić czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległość i kierunki, zależne od wielkości wskazanych przez inwestora parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności, z powołaniem się na źródła tych ustaleń. B. Przedwczesny okazał się zarzut naruszenia przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd pierwszej instancji nie dokonał błędnej wykładni § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010, albowiem wobec wskazanych wyżej braków w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, nie mogło dojść do zakwalifikowania inwestycji jako mogącej potencjalnie oddziaływać na środowisko. Sąd wojewódzki nie przesądził o tym, wskazując bowiem jedynie na konieczność przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego. C. Przechodząc zaś do rozpoznania zarzutów wymienionych w skardze kasacyjnej [...], zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 oraz 3 § 1 Ppsa poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli sądowej z uwagi na "przyjęcie ustalenie organów w zakresie badania pojedynczej mocy anten w sytuacji, w której ustawodawca uzależnia kwalifikację przedsięwzięcia do mocy EIRP, która w przypadku anten na tym samym sektorze lub zbliżonym podlega sumowaniu". Zgodnie z art. 3 § 1 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie ww. przepisu ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji. Tak się w niniejszej sprawie nie stało, bowiem zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na decyzję administracyjną SKO w Koninie. WSA w Poznaniu przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie zgadza się w pełni z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu. W myśl natomiast art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis art. 141 § 4 Ppsa można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 Ppsa tylko w sytuacji, gdyby taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Ponadto przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty przez sąd, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 Ppsa nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Skoro skarga kasacyjna Stowarzyszenia nie zawiera zarzutu błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa), nieskuteczne będzie zwalczanie stanowiska sądu a quo w tym aspekcie, poprzez podniesienie zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej Stowarzyszenia w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał na przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 i kryteria kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Słusznie uznał, że kwalifikacji stacji bazowych dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. A regulacja ta przesądza, że na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie podlega sumowaniu moc anten sektorowych i radiolinii, a także nie uwzględnia się tzw. kumulacji pola. Ponadto sąd wojewódzki podkreślił, że zgodnie z brzmieniem kluczowych z punktu widzenia stawianych zarzutów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, będącą istotnym parametrem w kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oblicza się w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie zaś, jak to miało miejsce we wcześniej obowiązującym stanie prawnym "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny". Sąd pierwszej instancji zawarł także w wyroku kasacyjnym, czym wypełnił dyspozycję z art. 141 § 4 Ppsa, wskazania co do dalszego postępowania. D. Co się tyczy wywodów zawartych w skardze kasacyjnej Stowarzyszenia odnośnie konieczności badania sumarycznej mocy EIRP całego zespołu antenowego, to nie powiązano ich z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym zarzutami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do zastępowania strony i rekonstruowania zarzutów kasacyjnych. Wyklucza to zarazem możliwość ustosunkowania się do stanowiska strony skarżącej kasacyjnie. E. W konsekwencji nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 7, 9, 9, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 Ppsa, przy czym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest w istocie uzasadnienia tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena postępowania dokonana przez sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie narusza powołanych przez Stowarzyszenie wyżej przepisów. Oczekiwanie przez skarżącego kasacyjnie, że organy administracji dokonując kwalifikacji inwestycji, a sąd pierwszej instancji dokonując oceny postępowania orzekających w postępowaniu administracyjnym organów, przeprowadzą ocenę faktycznej mocy EIRP na danym sektorze, nie znajduje podstawy prawnej. Sąd pierwszej instancji w sposób jednoznaczny wskazał, że "moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny". Sąd ten wskazał również na przepisy, w oparciu o które dokonał takiej konstatacji. Argumentacja skarżącego kasacyjnie w tym zakresie nie kwestionuje wykładni przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i bazuje na przekonaniu, że dokonując kwalifikacji inwestycji organy winny wziąć pod uwagę wpływ całego przedsięwzięcia, czyli wszystkich wchodzących w jego skład urządzeń, a nie pojedynczych anten. Raz jeszcze zauważyć należy, że w rozporządzeniu z 9 listopada 2010 r. prawodawca doprecyzował wcześniej obowiązujące przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości, w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 przesądzając, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". E. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa należało skargi kasacyjne oddalić. F. W ocenie Sądu zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 207 § 2 Ppsa, co nakazywało odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W sprawie wniesione zostały dwie skargi kasacyjne, zarówno przez stronę uprzednio skarżącą, jak i przez uczestnika postępowania, których interesy w postępowaniu sądowoadministracyjnym są przeciwne. W przypadku skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia fakt oddalenia jego skargi kasacyjnej nie uzasadnia zasądzenia kosztów. Skoro Stowarzyszenie kwestionowało skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający jego skargę, to – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – zachodzą także podstawy do odstąpienia od zasądzenia na jego rzecz kosztów od Spółki, również skarżącej kasacyjnie wyrok IV SA/Po 222/15. Stanowisko to znajduje oparcie w tej także okoliczności, że Stowarzyszenie w piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2017 r. w istocie zgodziło się z tym, że kwestionowany wyrok odpowiada prawu, jednak skargi kasacyjnej nie cofnęło. G. Jednocześnie, z uwagi na to, że w zaskarżonym wyroku zaistniała oczywista omyłka, gdyż wpisano jako siedzibę [...], podany w pieczęci [...] jako adres dla doręczeń, zamiast [...] - zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym - Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 Ppsa sprostował urzędu oczywistą omyłkę. Stosownie bowiem do art. 156 § 3 Ppsa, jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok sądu pierwszej instancji.