II SA/Wa 2080/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Iwona Maciejuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję Podsekretarza Stanu do Spraw Polityki Obronnej Nr [...] z dnia [...] października 2013 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., w przedmiocie przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w G. ([...]). Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] T. P. skierowany został, z jednoczesnym pozostawieniem na stanowisku służbowym ostatnio zajmowanym w kraju, do wykonywania zadań na stanowisku obserwatora wojskowego Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w G. ([...]). Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. przyznał T.P. należność zagraniczną z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w G., za dzień [...] kwietnia 2010 r. w wysokości 1/30 miesięcznej stawki należności zagranicznej, natomiast od dnia [...] kwietnia 2010 r. w wysokości mnożnika 2,2 najniższego uposażenia żołnierza zawodowego miesięcznie, tj. [...] PLN pomniejszoną o równowartość [...] EURO dziennie. T.P. pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wystąpił do Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych, o wypłatę zaległej części należności zagranicznej oświadczając, że całość wypłacanej mu diety, wraz z jej składnikiem pod nazwą "Hardship" przeznaczał wyłącznie na poprawę warunków zakwaterowania i wyżywienia. Jako podstawę wypłacania diety, określonej jako "per diem", wskazał wytyczne Rady Unii Europejskiej pt. "Guidelines for allowance for seconded staff participating in EU civilian crisis management missions" nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., ("Wytyczne dotyczące diet/dodatków dla oddelegowanego personelu uczestniczącego w cywilnej misji zarządzania kryzysowego Unii Europejskiej"). Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych pismem Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. odmówił wypłacenia wnioskodawcy potrąconej należności zagranicznej podkreślając, że decyzja Nr [...] została wydana na podstawie przepisów art. 102 ust. 4 i 8 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.). Ponadto, poinformował T.P. o tym, że składnik wypłacany przez Misję pod nazwą "Hardship Allowance" nie jest związany bezpośrednio z kosztami zakwaterowania i wyżywienia, tym samym zgodnie z art. 102 ust. 8 ustawy składnik ten potrąca się z wypłacanej należności zagranicznej. W odpowiedzi na powyższe pismo, T.P. w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. stwierdził, że jego pismo z dnia [...] lutego 2012 r. miało charakter wniosku o wznowienia postępowania w tej sprawie i wypłacenie mu zaległej należności zagranicznej. Jednocześnie złożył, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wniosek o wznowienie postępowania w celu uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...]. W treści uzasadnienia poinformował, że o treści wytycznych dowiedział się w dniu 16 lutego 2012 r., gdy otrzymał od Misji ten dokument. W ocenie T.P. należność zagraniczna w przypadku żołnierzy skierowanych do pełnienia służby poza granicami państwa stanowi formę dodatkowego wynagrodzenia za służbę pełnioną poza granicami kraju, a "per diem", wraz ze składnikiem "Hardship Allowance", stanowią środki przeznaczone na pokrycie kosztów utrzymania w rejonie Misji. Tym samym, w opinii T.P., składnik "Hardship Allowance" nie może być odejmowany od kwoty należności zagranicznej. Ponadto T.P. stwierdził, że Departament Wojskowych Spraw Zagranicznych nie znał wytycznych uznając, że składnik "Hardship Allowance" nie jest bezpośrednio związany z kosztami zakwaterowania i wyżywienia żołnierza skierowanego do Misji. Mając na uwadze ten fakt, T.P. wniósł o wznowienie postępowania. Ponadto ponownie oświadczył, że całość wypłacanej mu diety, wraz z jej składnikiem pod nazwą "Hardship Allowance", przeznaczał wyłącznie na poprawę warunków jego zakwaterowania i wyżywienia w Misji. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych pismem Nr [...] wezwał wnioskodawcę o wskazanie podstawy prawnej swojego żądania. W odpowiedzi na powyższe pismo, T.P. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformował, że domaga się wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] r. z dnia [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Departament Wojskowych Spraw Zagranicznych zwrócił się do żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową poza granicami państwa w Misji w charakterze obserwatora wojskowego, o wyrażenie zgody na zmianę treści obowiązujących decyzji w sprawie przyznania im należności zagranicznej w ten sposób, że od dnia [...] marca 2012 r. z kwoty należności zagranicznej nie będzie potrącana kwota [...] EUR dziennie. Powyższa zmiana dotycząca wysokości wypłacanej należności wynikała z zaprzestania wypłacania przez Misję składnika "Hardship Allowance". Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. T.P. wyraził zgodę na zmianę decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych wydał decyzję Nr [...], zmieniającą decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w ten sposób, że przyznał T.P., za okres od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] marca 2012 r. należność zagraniczną w wysokości mnożnika 2,2 najniższego uposażenia żołnierza zawodowego miesięcznie, tj. [...] zł, pomniejszoną o równowartość [...] EUR dziennie, natomiast od dnia [...] marca 2012 r. do dnia przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej w drodze powrotnej do kraju w wysokości mnożnika 2,2 najniższego uposażenia żołnierza zawodowego miesięcznie, tj. [...] zł, wraz z ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty. W dniu [...] lipca 2012 r. Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych decyzją Nr [...] odmówił uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Następnie T.P., pismem z dnia [...] lipca 2012 r. zwrócił się do Podsekretarza Stanu do Spraw Międzynarodowych (obecnie Podsekretarza Stanu do Spraw Polityki Obronnej), o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. W jego ocenie, decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W treści uzasadnienia T.P. ponowił argumenty przytoczone przez niego we wcześniejszych pismach oraz wskazał m.in., że decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, z powodu dysponowania przez niego pełną wiedzą o podstawach prawnych wypłacania obserwatorom Misji świadczeń. Ponadto [...] stwierdził, że należność zagraniczna stanowi formę dodatkowego wynagrodzenia - uposażenia za służbę pełnioną poza granicami Polski, mając tym samym charakter świadczenia pieniężnego, natomiast "per diem", wraz ze składnikiem "Hardship Allowance", posiada charakter świadczenia rzeczowego. Ze względu na to, ze oba składniki zawierały środki przeznaczone na pokrycie wydatków wynikających z uczestnictwa w Misji, które nie były pokrywane przez nasz kraj w formie rzeczowej (w postaci zakwaterowania i wyżywienia). W ocenie T.P., instytucja potrącenia dotyczy jedynie należności pieniężnych, a przysługujące mu świadczenie "w naturze" (poprawa warunków zakwaterowania i wyżywienia) nie mogło podlegać potrąceniu z należnością pieniężną. Podsekretarz Stanu do Spraw Polityki Obronnej decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...]. W dniu [...] listopada 2012 r. T.P. wniósł do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od decyzji Podsekretarza Stanu do Spraw Polityki Obronnej Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W jego uzasadnieniu podniósł, że całość środków wypłacanych przez organizację międzynarodową jest przeznaczona na zakwaterowanie i wyżywienie oraz poprawę warunków zakwaterowania i wyżywienia. Do powyższego odwołania dołączył dokumenty Rady Unii Europejskiej w języku angielskim. Minister Obrony Narodowej, rozpatrując sprawę pismem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w trybie art. 64 § 2 kpa w związku z art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 i Nr 84, poz. 455), wezwał T.P. o przesłanie dokumentów Rady Unii Europejskiej w języku polskim. Odpowiadając na powyższe pismo Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., T.P. przesłał tłumaczenie wytycznych na język polski opracowane przez tłumacza przysięgłego. Po rozparzeniu odwołania T.P. , Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał do sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Minister Obrony Narodowej stwierdził, że organ pierwszej instancji powinien wezwać stronę o sprecyzowanie wniosku, tym samym ustalając przedmiot postępowania. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych wezwał T.P. o sprecyzowanie swojego wniosku oraz o udzielenie odpowiedzi na zadane mu pytania. W pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. T.P. wyjaśnił, że przedmiotem jego wniosku było wypłacenie potrącanej części należności zagranicznej za okres od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] marca 2012 r. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, Podsekretarz Stanu do Spraw Polityki Obronnej MON, odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., zmienionej decyzją Nr [...] Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzja, o której stwierdzenie nieważności wniósł T.P. wydania została na podstawie art. 102 ust. 4 pow. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którą żołnierzowi zawodowemu skierowanemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, w czasie wykonywania zadań służbowych poza granicami państwa przysługuje, wypłacana w walucie polskiej lub obcej, należność zagraniczna, ustalona odpowiednio do rangi pełnionej funkcji i zakresu wykonywanych obowiązków służbowych, warunków zagrożenia utraty zdrowia lub życia występujących w miejscu pełnienia służby poza granicami państwa, a także uciążliwości wynikających z trudnych warunków klimatycznych lub zakwaterowania. W myśl ust. 8 tego artykułu, kwotę należności zagranicznej zmniejsza się o kwotę środków pieniężnych wypłacanych miesięcznie żołnierzowi zawodowemu na podstawie przepisów obowiązujących w organizacji międzynarodowej lub w siłach wielonarodowych. W przypadku, gdy wypłacane żołnierzowi zawodowemu środki pieniężne są wyższe od kwoty należności zagranicznej, należność ta nie przysługuje. Przy ustalaniu wysokości środków pieniężnych wypłacanych żołnierzowi zawodowemu nie uwzględnia się środków przeznaczonych na zakwaterowanie i wyżywienie. Organ uznał, że Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. prawidłowo ustalił stan faktyczny, właściwie przeanalizował treść zaświadczenia wydanego przez Misję w dniu [...] czerwca 2010 r., określającego powody wypłacania przez Misje należności "per diem" oraz "Hardship Allowance". Powyższe zaświadczenie zostało sporządzone w języku angielskim i zostało załączone do decyzji Nr [...]. Wynika z niego, że w związku ze służbą pełnioną w Misji T.P. przysługiwały środki pieniężne wymienione kwotowo w EUR. Według zaświadczenia środki te obejmują dwa składniki, które ujęto tabelarycznie. W okresie od [...] kwietnia 2010 r. do [...] marca 2012 r. składnikami tymi były: "per diem" w wysokości od [...] EUR dziennie (wrzesień 2010) do [...] EUR dziennie (marzec 2012) oraz "Hardship Allowance" w kwocie [...] EUR dziennie. Minister powołał się również na treść wytycznych w zakresie wyjaśnienia przeznaczenia składnika "Hardship Allowance", zgodnie z którym ze środków wypłacanych z tytułu trudnych warunków bytowych mogą być pokrywane dodatkowe koszty zdrowotne ponoszone w celu ochrony przed specyficznymi chorobami (malaria, itp.), koszty dodatkowe wynikające z trudnych warunków klimatycznych (instalacja klimatyzacji itp.), koszty dodatkowe związane z uzyskaniem produktów importowanych, które nie są dostępne w kraju odbywania misji (specjalne produkty żywnościowe pozwalające na zachowanie odpowiedniej diety itp.), koszty dodatkowe związane z osobistym bezpieczeństwem (instalacja systemu zabezpieczeń we własnym miejscu zakwaterowania itp.), dodatkowe koszty osobiste związane z przemieszczaniem się i łącznością podjęte w celu wyrównania trudnych warunków bytowych), trudności powstałe z tymczasowego - poniżej standardu - zakwaterowania. Natomiast składnik "per diem" był wypłacany przez Misję w celu pokrycia wydatków powstałych z zakwaterowania, wyżywienia, podróży lokalnych, innych wydatków (takich jak koszty łączności prywatnej). Organ stwierdził, że od dnia [...] marca 2012 r. do dnia przekroczenia granicy państwowej RP w drodze powrotnej do kraju T.P. otrzymywał należność zagraniczną w wysokości mnożnika 2,2 najniższego uposażenia żołnierza zawodowego miesięcznie, tj. [...] zł. Powyższa zmiana dotycząca wysokości wypłacanej należności spowodowana była zaprzestaniem wypłacania przez Misję składnika "Hardship Allowance", z dniem [...] marca 2012 r. i uznaniem, że składnik "per diem" pokrywa wydatki wynikające z zakwaterowania, wyżywienia, podróży lokalnych oraz innych wydatków ponoszonych w Misji. Treść zaświadczenia wystawionego przez Misję w dniu 2 kwietnia 2012 r., które stanowiło załącznik do decyzji Nr [...] Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. wskazuje, że definicja "per diem" nie zmieniła się. Organ uznał, że Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. słusznie uznał, że składnik "Hardship Allowance" nie był przeznaczony na zakwaterowanie i wyżywienie, a na pokrycie innych wydatków związanych z pobytem w Misji. W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie nie można było stwierdzić, że składnik "Hardship Allowance" należy zaliczyć do kosztów ponoszonych na zakwaterowanie i wyżywienie, tak jak wskazuje T.P. Ponadto organ wskazał, że T.P. i do dnia [...] lutego 2012 r., tj. przez okres 18 miesięcy, nie kwestionował zasadności pomniejszania wypłacanej mu należności zagranicznej o kwotę [...] EUR dziennie. W ocenie organu wątpliwości interpretacyjne, które mogą wynikać na tle stosowania art. 102 ust. 8 ustawy w związku z przeznaczeniem "Hardship Allowance", nie stanowiły przesłanki do przyjęcia, że decyzja Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] r. z dnia [...] czerwca 2010 r., zmieniona decyzją Nr [...] Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. naruszyła prawo w sposób kwalifikowany, "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie organ dokonał szczegółowej analizy pojęcia rażącego naruszenia prawa wskazując, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej - w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - nie mogą być błędy w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny lub gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu, kontrolowana decyzja nie została obciążona żadną z innych wad kwalifikowanych powodujących jej nieważność. Nie można jej bowiem zarzucić, że została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Od decyzji tej T.P. odwołał się podnosząc, że decyzja Dyrektora departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych z dnia [...] czerwca 2010 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności z naruszeniem przepisów art. 6, 7 8 i 9 k.p.a, jak również wskazał, że organ dokonał niewłaściwej wykładni treści zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2010 r., wydanego przez Misję Obserwacyjną Unii Europejskiej w G. Rozpoznając odwołanie, Minister Obrony Narodowej wydał powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w której uzasadnieniu stwierdził, że analiza przepisu art. 102 ust. 4 i 8 ustawy z dnia 11 września 2003 r., o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które m. in. określają zasady naliczania i wypłaty należności zagranicznej w czasie wykonywania zadań służbowych poza granicami RP. Organ odwoławczy zaznaczył, że w uzasadnieniu decyzji Podsekretarz Stanu do Spraw Polityki Obronnej Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., w przedmiocie przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w G. ([...]), przywołał postanowienia "Wytycznych dotyczących diet/dodatków dla oddelegowanego personelu uczestniczącego w cywilnej misji zarządzania kryzysowego Unii Europejskiej". Z treści przywołanego dokumentu wynika m.in., że ze środków wypłacanych z tytułu trudnych warunków bytowych - o kwotę których to środków pomniejszona została należność zagraniczna T.P. - mogą być pokrywane "dodatkowe koszty; zdrowotne ponoszone w celu ochrony przed specyficznymi chorobami (malaria, itp.), koszty, dodatkowe wynikające z trudnych warunków klimatycznych (instalacja klimatyzacji itp.), koszty dodatkowe związane z uzyskaniem produktów importowanych, które nie są dostępne w kraju odbywania misji (specjalne produkty żywnościowe pozwalające na zachowanie odpowiedniej diety itp.), koszty dodatkowe związane z osobistym bezpieczeństwem (instalacja systemu zabezpieczeń we własnym miejscu zakwaterowania itp.), dodatkowe koszty osobiste związane z przemieszczaniem się, łącznością podjęte w celu wyrównywania trudnych warunków bytowych)". Minister Obrony Narodowej wskazał, że Podsekretarz Stanu do Spraw Polityki Obronnej w zaskarżonej decyzji uznał, że stanowisko Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych zawarte w decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., jest słuszne i składnik "Hardship Allowance" nie był przeznaczony na zakwaterowanie i wyżywienie, a na pokrycie innych wydatków związanych z pobytem na Misji. Konsekwencją powyższego stanowiska było pomniejszenie należności zagraniczną T.P., z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa, w charakterze obserwatora wojskowego. Organ orzekający w sprawie do powyższego przekonania doszedł oceniając całokształt materiału dowodowego w sprawie stosownie do postanowień m.in. art. 80 k.p.a. Ocenie takiej podlegało również wydane przez Misję Obserwacyjną Unii Europejskiej w G. ([...]) zaświadczenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Minister wskazując na treść przepisu art. 156 § 1 k.p.a. wskazał, że do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ orzekający w sprawie skupił się w uzasadnieniu na przesłance "rażącego naruszenia prawa", ponieważ istnienie tej przesłanki zarzucił wnioskodawca, nie tracąc jednak z pola widzenia pozostałych postanowień, wymienionych w omawianym przepisie. Minister zauważył również, że rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji jest kwalifikowanym naruszeniem prawa - dochodzi do niego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Tak więc cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji zostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie każde jednak, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, jak również nie ma decydującego znaczenia to, jaki przepis został naruszony. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ona uznana za nieprawidłową. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące oceny pojęcia "rażące naruszenie prawa", Minister zauważył, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde nawet oczywiste naruszenie prawa, bowiem nie każde naruszenie dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że jest niezbędna jej eliminacja jak gdyby od początku nie została wydana. Dlatego stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko tych przypadków ewidentnego bezprawia, którego nie można tolerować i usprawiedliwiać. Mając na uwadze powyższe ustalenia Minister uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy (również w wyniku uchylenia decyzji I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia) i jego ocena dokonana w oparciu o zasady ustalone przez przepisy k.p.a., nie uzasadniają twierdzenia, że decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania dotknięta jest jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, a w szczególności, że podjęta została z rażącym naruszeniem prawa. Od decyzji tej T.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną następnie pismem z dnia [...] lipca 2015 r., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że zaświadczeniu nr [...], wydane przez Misję [...] w dniu [...] czerwca 2010 r., sporządzone w języku angielskim dołączone do decyzji Nr [...] zawierało błąd maszynowy powstały prawdopodobnie przy nieuważnym kopiowaniu fragmentu tekstu z innego dokumentu. Skarżący wyjaśnił, że z tego zapisu wynikało, że nie ma on prawa do wszystkich wymienionych w nim świadczeń dlatego uznał, że organ wydając decyzję [...] postąpił zgodnie z prawem. Sytuacja uległa zmianie, gdy [...] lutego 2012 r., przy okazji otrzymania kolejnego zaświadczenia o innej treści zrozumiał, że pierwsze zawierało błąd. Nowe zaświadczenie zawierało między innymi informację o podstawie prawnej na jakiej Misja [...] wypłacała mu dietę dzienną, tj. "Guidelines for allowance " Do tego dnia nie posiadał żadnej wiedzy dotyczącej rzeczywistej podstawy na jakiej to świadczenie jest wypłacane w dobrej wierze przyjmując, że taką wiedzę posiadają jego przełożeni z Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych. Z tego powodu do [...] lutego 2012 r. nie podejmował w tej sprawie żadnych kroków prawnych. Po zapoznaniu się z zapisami w podstawie prawnej natychmiast zwrócił się do DWSZ z wnioskiem o wypłatę zaległych świadczeń na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uznając, że w tej sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne uprawniające do ponownego wszczęcia postępowania. W wyniku wymiany korespondencji Dyrektor DWSZ wszczął takie postępowanie jednak w swojej decyzji Nr [...] z [...] lipca 2012 r., nie zgodził się z roszczeniem skarżącego podając między innymi argument, że od początku miał pełną świadomość istnienia "Guidelines for allowance". W związku z tym, że Dyrektor DWSZ wydał pierwszą decyzję, dysponując pełną wiedzą o podstawach prawnych wypłacania diet obserwatorom wojskowym w[...], a pomimo tego zdecydował o potrącaniu części świadczeń uznał, że w tym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji skłoniło go to do podjęcia dalszych kroków prawnych. Motywacja skarżącego było przekonanie, że dysponując "Guidelines for allowance" Dyrektor DWSZ nie powinien uznać, że wypłacony przez Misję tytułem zapewnienia również odpowiednich zdrowszych i bezpieczniejszych warunków zakwaterowania i wyżywienia składnik (diety) "Hardship" stanowił formę wynagrodzenia, który można było zakwalifikować jako "objęty należnością zagraniczną". Skarżący wskazał, że wbrew stanowisku organu bezsporne jest, że zaświadczenie sporządzone w języku angielskim, dołączone do decyzji Nr [...], zawierało błąd maszynowy zmieniający sens zdania, z którego po przetłumaczeniu na polski nie wynika jednoznacznie, który składnik diety mi się należał oraz jaki charakter nosi całe świadczenie. Wiedzę taka posiadał jednak organ dysponując podstawą prawną, tj. "Guidelines for allowance" od początku. Zdaniem skarżącego, kierując się konsekwentnie "logiką" organu, który wydał decyzję nr [...] wypłacanie mu świadczenia "per diem" powinno być również uznane za niezgodne z prawem ponieważ składnik ten obok "pokrycia wydatków powstałych z zakwaterowania i wyżywienia" mógł pokrywać również wydatki w postaci "podróży lokalnych i innych wydatków (takich jak koszty łączności prywatnej)". Zgodnie z "logiką" zastosowaną przez DWSZ do dodatku "Hardship Allowance" gdzie mowa jest również o innych możliwościach jego wydania poza zakwaterowaniem i wyżywieniem (na których organ się skoncentrował), byłoby to niezgodne z zapisem art. 102 ust. 4 ustawy. Skarżący uznał, że powyższe zapisy i ich "interpretacja" wskazują na intencjonalne interpretowanie prawa na niekorzyść obserwatorów przez DWSZ. Naturalne jest również to, że menu jest wzbogacane o produkty żywnościowe-importowane z kraju. Stało się tak, pomimo tego, że Misja przyznała również na ten cel odpowiednie środki pieniężne, a polskie prawo pozwalało na ich pobieranie. Skarżący uważa, że takie podejście potwierdza całkowicie tezę o zawłaszczaniu sobie przez DW5Z "prawa" o decydowaniu o wysokości świadczeń wypłacanych obserwatorom. W rzeczywistości o wysokości tych świadczeń decydują przepisy (w tym przypadku ustawa), które urzędnicy zobowiązani byli jedynie zastosować zgodnie z ich duchem i literą. Skarżący uznał, że przy podjęciu zaskarżonej decyzji organ nie oparł się na przepisie prawa lecz pozwolił sobie na jego dowolną interpretację zgodnie ze swoimi nieuprawnionymi ocenami co do wysokości należności zagranicznej, która byłaby odpowiednia. Skarżący stwierdził, że organ odebrał mu prawo do "Hardship Allowance" chociaż zgodnie z "Guidelines for allowance" środki te mogły być przeznaczone również na poprawę zakwaterowania i wyżywienia (jak między innymi instalację klimatyzacji, czy systemów zabezpieczeń w miejscu zakwaterowania czy dodatkowe wydatki związane z uzyskaniem produktów importowanych, które nie są dostępne w kraju (specjalne produkty żywnościowe pozwalające na zachowanie odpowiedniej diety). Skarżący podniósł, że w jego sprawie organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pominął zapisy "Guidelines for allowance" dotyczące kwestii zakwaterowania i wyżywienia przez co załatwił sprawę, nie mając na względzie słusznego interesu drugiej strony postępowania. Swoją postawą pozbawił skarżącego prawa do części diety, którą jako żołnierz pełniący służbę poza granicami kraju w rzeczywistości przeznaczał na poprawę warunków zakwaterowania i wyżywienia. Świadczenia "Per diem" i "Hardshipe Allowance" nosiły zaś charakter świadczenia rzeczowego, a nie wynagrodzenia więc po pierwsze nie powinny być potrącane od należności zagranicznej noszącej charakter świadczenia pieniężnego - dodatkowego wynagrodzenia. Po drugie należność zagraniczna została mi już przyznana i z tytułu wypłacania przez [...] równolegle określonej diety społeczeństwo nie ponosiło dodatkowo żadnego obciążenia. Skarżący podniósł, że w sprawie dwukrotnie występował do sądu administracyjnego ze skargami. Pierwszy raz skarga dotyczyła bezczynności Dyrektora DWSZ poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Sąd w sentencji wyroku z dnia 21 marca 2014 roku (sygn. Akt III SAB/Wa 635/13) zgodził się, że organ procedował sprawę w sposób opieszały, nie zgodził się natomiast z oceną, że terminy zostały przekroczone w sposób rażący. Wskazał też, że wszczęcie procedury spowodowało przyspieszenie prac organów MON nad jego sprawą. Ich konsekwencją było min. postanowienie Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Ministra Obrony Narodowej wskazujące jednoznacznie, który organ MON i do jakiego terminu ma wydać decyzję w sprawie. Z kolei drugie postępowanie wszczęte wiosną tego roku zostało umorzone w związku z uwzględnieniem przez MON argumentów i zmianę wadliwego postanowienia Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ powtórzył ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, wyjaśniając dlaczego przyjął stanowisko, iż koniczne było pomniejszenie należności zagranicznej T.P., z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego. Minister zaznaczył, że istniejące rozbieżności w ocenie i interpretacji przepisów art. 102 ust. 8 ustawy w związku z przeznaczeniem "Hardship Allowance", nie mogły stanowić przesłanki do przyjęcia, że decyzja Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., naruszyła prawo w sposób kwalifikowany, to jest rażący w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 k.p.a. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., będącym ripostą skarżącego na odpowiedź na skargę, zarzucił on organowi, że decyzja, która objęta była wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie zawierała w swej podstawie prawnej "Wytycznych dotyczących diet/dodatków dla oddelegowanego personelu uczestniczącego w cywilnej misji zarządzania kryzysowego Unii Europejskiej", ani też nie było do niej odwołania się przez organ w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga T.P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zaskarżona decyzja/decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym przez organ na wniosek skarżącego, o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., w przedmiocie przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w G. ([...]). Wskazać należy, że instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., a następnie decyzji Ministra Obrony Narodowej, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 k.p.a., a ponadto zarzucił, że organ dokonał niewłaściwej wykładni treści zaświadczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., wydanego przez Misję Obserwacyjną Unii Europejskiej w G. W piśmie zaś uzupełniającym skargę zarzucił, że organ nie umieścił w podstawie prawnej decyzji, która objęta była wnioskiem o stwierdzenie nieważności "Wytycznych dotyczących diet/dodatków dla oddelegowanego personelu uczestniczącego w cywilnej misji zarządzania kryzysowego Unii Europejskiej", ani też nie było do niej odwołania się w jej uzasadnieniu Wskazać należy, decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, wydana została na podstawie art. 102 ust. 2, 4, 8 i 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 102 ust. 4 pow. ustawy, żołnierzowi zawodowemu skierowanemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, w czasie wykonywania zadań służbowych poza granicami państwa przysługuje, wypłacana w walucie polskiej lub obcej, należność zagraniczna, ustalona odpowiednio do rangi pełnionej funkcji i zakresu wykonywanych obowiązków służbowych, warunków zagrożenia utraty zdrowia lub życia występujących w miejscu pełnienia służby poza granicami państwa, a także uciążliwości wynikających z trudnych warunków klimatycznych lub zakwaterowania. Natomiast zgodnie z ust. 8 tego artykułu, powyższą kwotę należności zagranicznej zmniejsza się o kwotę środków pieniężnych wypłacanych miesięcznie żołnierzowi zawodowemu na podstawie przepisów obowiązujących w organizacji międzynarodowej lub w siłach wielonarodowych. W przypadku, gdy wypłacane żołnierzowi zawodowemu środki pieniężne są wyższe od kwoty należności zagranicznej, należność ta nie przysługuje. Przy ustalaniu wysokości środków pieniężnych wypłacanych żołnierzowi zawodowemu nie uwzględnia się środków przeznaczonych na. Wskazać należy, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest właśnie kwota [...] EUR, odliczana przez organ na zakwaterowanie i wyżywienie Jak wynika z dokumentów organ, wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oparł się nie tylko na ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ale również na przedstawionym przez skarżącego zaświadczeniu wydanym przez Misję z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] [...]. Z zaświadczenia tego wynikało, że w związku ze służbą pełnioną w Misji przysługiwały skarżącemu środki pieniężne wymienione kwotowo w EUR. Środki te obejmowały 2 składniki, które ujęte zostały tabelarycznie. W okresie od [...] kwietnia 2010 r. do [...] marca 2012 r. składnikami tymi były "per diem" w wysokości od [...] EUR dziennie (od września 2010 r.) do [...] EUR dziennie (marzec 2012 r.) oraz "Hardship Allowance" w kwocie [...] EUR dziennie. Zgodzić się należy ze skarżącym, że istotnie w decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., organ nie powołał w podstawie prawnej Wytycznych Rady Unii Europejskiej z dnia [...] marca 2009 r., dotyczących diet/ dodatków dla oddelegowanego personelu. Nie oznacza to jednak, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej, bowiem przepisy te istnieją, a co najwyżej nie wskazano ich w podstawie prawnej decyzji. Zgodzić się należy z organem, że analiza "Wytycznych dotyczących diet/dodatków dla oddelegowanego personelu uczestniczącego w cywilnej misji zarządzania kryzysowego Unii Europejskiej", wskazuje, że ze środków wypłacanych z tytułu trudnych warunków bytowych - o kwotę których to środków pomniejszona została należność zagraniczna T.P. - mogą być pokrywane "dodatkowe koszty takie jak: koszty zdrowotne ponoszone w celu ochrony przed specyficznymi chorobami (malaria, itp.), koszty dodatkowe wynikające z trudnych warunków klimatycznych (instalacja klimatyzacji itp.), koszty dodatkowe związane z uzyskaniem produktów importowanych, które nie są dostępne w kraju odbywania misji (specjalne produkty żywnościowe pozwalające na zachowanie odpowiedniej diety itp.), koszty dodatkowe związane z osobistym bezpieczeństwem (instalacja systemu zabezpieczeń we własnym miejscu zakwaterowania itp.), dodatkowe koszty osobiste związane z przemieszczaniem się, łącznością podjęte w celu wyrównywania trudnych warunków bytowych)", a to oznacza, że składnik "Hardship Allowance" nie był przeznaczony na zakwaterowanie i wyżywienie, a na pokrycie innych wydatków związanych z pobytem na Misji. A zatem organ prawidłowo pomniejszył należność zagraniczną T.P, z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa, w charakterze obserwatora wojskowego. Należy również uwzględnić fakt, że organ w momencie wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. dysponował również wydanym przez Misję Obserwacyjną Unii Europejskiej w G. ([...]) zaświadczenie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., które również potwierdzało ten fakt. Nawet jeżeli zatem skarżący twierdzi, że zaświadczenie to zawierało błąd, to organ w momencie je wydawania takiej wiedzy nie posiadał. Podkreślić należy również, że analiza przepisów "Wytycznych dotyczących diet/dodatków dla oddelegowanego personelu uczestniczącego w cywilnej misji zarządzania kryzysowego Unii Europejskiej", istotnie nie jest jednoznaczna co do znaczenia pojęciowego określeń "Hardship Allowance" oraz "per diem", zarówno w języku angielskim, jak również w przedstawionym jego tłumaczeniu na język polski. Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że dokonana przez organy wojskowe niewłaściwa wykładnia przepisu nie może świadczyć o jego rażącym naruszeniu. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść bowiem wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji jest kwalifikowanym naruszeniem prawa - dochodzi do niego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Tak więc cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji zostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie każde jednak, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ona uznana za nieprawidłową. Trzeba zauważyć przy tym, że w judykaturze podkreśla się, iż przy kwalifikowaniu naruszenia jako rażące nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Lex nr 50195). Stąd też mając na względzie poglądy orzecznictwa, nie sposób uznać, by decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2010 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zgodzić się należy także z Ministrem Obrony Narodowej, że w sprawie nie występuje również żadna z pozostałych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przesłanek stwierdzenia nieważności tej decyzji. Nieuzasadniony jest także podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ odmawiający stwierdzenia nieważności przepisów procedury administracyjnej, w tym przepisu art. 6, art. 7 oraz art. 9 k.p.a. Organ poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiódł z nich prawidłowe wnioski, przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówił ich treść, jak również ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie ma podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób stronniczy, przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, bądź prowadziły postępowanie mając na celu wydanie orzeczenia o ustalonej z góry treści. Zasady wynikające z art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. nie zostały zatem naruszone. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 k.p.a. Brak jest również podstaw do uznania, aby naruszone zostały zasady ogólne postępowania administracyjnego wynikające z art. 6, art. 7, art. 8, czy art. 9 k.p.a. Z uwagi na brak naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.