II SA/Po 471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2015r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę J. G. wnioskiem z dnia 30 października 2014 r., wniosła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: Inspektor Powiatowy) o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 lutego 2002 r., nr [...] dotyczącego obowiązku dokonania rozbiórki obiektu budowlanego - kurnika wybudowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w S. nr 86, nałożonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] 1999 r. nr [...]. Jako podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego J. G. wskazała art. 59 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. J. G. wskazała, że zbyła na podstawie umowy sprzedaży - aktu notarialnego z dnia 21 października 2014 r., rep. A nr [...] nieruchomość, na której jest posadowiony wyżej opisany kurnik objęty obowiązkiem rozbiórki. Zdaniem wnioskodawczyni od momentu zbycia kurnika na rzecz innej osoby nie jest już osobą zobowiązaną i nie ciąży na niej obowiązek rozbiórki przedmiotowego kurnika i zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, ponieważ w tytule wykonawczym nadal jest ona wskazana jako osoba, na której ciąży obowiązek rozbiórki. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. odmówił umorzenia postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. W tej sytuacji w prowadzonej sprawie nie będą stosowane nowe środki egzekucyjne a egzekucja będzie prowadzona na podstawie tytułu egzekucyjnego z dnia 20 lutego 2002 r., nr [...] przeciwko nabywcy przedmiotowego budynku. Wraz z nabyciem nieruchomości, na której jest posadowiony kurnik objęty obowiązkiem rozbiórki określonym w tytule wykonawczym obowiązek rozbiórki przeszedł na nabywcę. W związku z powyższym czynności egzekucyjne nie będą prowadzone wobec J. G.. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. G. zarzucając naruszenie: 1) art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Joannie G., w sytuacji gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej, gdyż w tytule wykonawczym z dnia 20 lutego 2002 r. dotyczącym obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - kurnika to skarżąca występuje w roli zobowiązanej do wypełnienia obowiązku wynikającego z wyżej wskazanego tytułu, gdy tymczasem chwili obecnej przedmiotowy obowiązek obciąża nabywcę kurnika; 2) art. 28a w zw. z art. 124 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne przyjęcie, iż w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanej, postępowanie egzekucyjne winno być kontynuowane bez wydawania jakichkolwiek rozstrzygnięć względem samej zobowiązanej, podczas gdy sprzedaż kurnika objętego tytułem wykonawczym spowodowała konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego względem J. G., co najmniej w zakresie obowiązku uiszczenia nałożonych grzywien w celu przymuszenia Strona powołała także, art. 124 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który wskazuje, że obowiązek uiszczenia nałożonych grzywien nie przechodzi na spadkobierców lub prawonabywców zobowiązanego. Tym samym odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego względem J. G., co najmniej, w zakresie obowiązku uiszczenia nałożonych grzywien w celu przymuszenia jest sprzeczna z cytowanym powyżej przepisem. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor Wojewódzki) postanowieniem z [...] 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie egzekucyjne umarza się gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie popełnił błędu co do osoby zobowiązanej. W momencie wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 20 lutego 2002 r., nr PINB.3300/1/02 oraz w momencie wydania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...]2009 r. ([...]) osobą zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] 1999 r. ([...]) była J. G. (aktualnie J. G.). Zatem w momencie wystawienia tytułu wykonawczego oraz nałożenia grzywny w celu przymuszenia PINB prawidłowo wskazał skarżącą jako osobę zobowiązaną do wykonania obowiązku. Zmiana w tym przedmiocie (tj. zbycie działki nr [...] na rzecz B. G.) nastąpiła dopiero po wniesieniu przez J. G. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2014 r., nr [...] . Z powyższego wynika, że niezgodność osoby aktualnie zobowiązanej do wykonania egzekwowanego obowiązku oraz osoby, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne nie wynika z błędnego wskazania osoby zobowiązanej ale z późniejszych działań J. G.. Tym samym w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Inspektora Powiatowego. Uzupełniająco organ odwoławczy wyjaśnił, iż w przypadku zmiany zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego, gdy wcześniej postępowanie było prowadzone w stosunku do właściwego podmiotu, zastosowanie znajduje art. 28a u.p.e.a., zgodnie z którym w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Skargę na powyższe postanowienie wniosła J. G. zarzucając naruszenie: 1) art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Joannie G., w sytuacji gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej, gdyż w tytule wykonawczym z dnia 20 lutego 2002 r. dotyczącym obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - kurnika to skarżąca występuje w roli zobowiązanej do wypełnienia obowiązku wynikającego z tego tytułu, gdy tymczasem chwili obecnej przedmiotowy obowiązek obciąża nabywcę kurnika; 2) art. 28a w zw. z art. 124 § 2 ustawy r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne przyjęcie, iż w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanej, postępowanie egzekucyjne winno być kontynuowane bez wydawania jakichkolwiek rozstrzygnięć względem samej zobowiązanej, podczas gdy sprzedaż kurnika objętego tytułem wykonawczym spowodowała konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego względem J. G., co najmniej, w zakresie obowiązku uiszczenia nałożonych grzywien w celu przymuszenia. Skarżąca podniosła, iż w związku ze zbyciem przedmiotowego kurnika nie jest w stanie uczynić zadość obowiązkowi, wynikającemu z tytułu wykonawczego dnia 20 lutego 2002 r., gdyż utraciła własność nieruchomości, na której znajduje się ten obiekt budowlany, a zatem utraciła również formalny i realny wpływ na wykonanie jakichkolwiek czynności związanych z samowolnie wybudowanym kurnikiem. Dodatkowo podniosła, że od dłuższego czasu nie sprawuje faktycznego władztwa nad przedmiotową nieruchomością, gdyż część nieruchomości odpowiadająca obszarowi obecnej działki gruntu [...] jest przedmiotem umowy dzierżawy. Skarżąca wskazała także, iż odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego względem jej osoby, co najmniej, w zakresie obowiązku uiszczenia nałożonych grzywien w celu przymuszenia jest sprzeczna z treścią art. 124 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem służącym zmuszeniu zobowiązanego przez spowodowanie dolegliwości finansowej, a więc nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. W chwili obecnej, skarżąca nie może jednak uczynić zadość obowiązkowi, wynikającemu z tytułu wykonawczego dnia 20 lutego 2002 r., a więc utrzymywanie względem niej grzywny w celu przymuszenia - jest pozbawione podstawy, zarówno faktycznej, jak i prawnej. Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Po kontroli zaskarżonego aktu w tak zakreślonej kognicji Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zauważyć bowiem należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie nie zaistniały przesłanki dla umorzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania ostatecznej i prawomocnej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia [...] 1999 r., nr [...] utrzymującej mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: PINB w R.) z dnia [...] 1999 r., nr [...]nakładającą na D. i B. G. obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego – kurnika posadowionego na działce [...] w S. (przy granicy z działką [...]). Decyzja ta, której skarżąca była jednym z adresatów nie została bowiem do chwili obecnej wykonana, przy czym skarżąca podejmowała przez cały ten okres działania zmierzające do uniemożliwienia jej wykonania. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazane zostały w art. 59 ust. 1 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdzie wskazano, iż postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Sposób sformułowania przez ustawodawcę powyższego przepisu wskazuje, iż zawiera on wyczerpujące wyliczenie przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, a jednocześnie zaistnienie którejkolwiek z nich obliguje organ do umorzenia postępowania. Żadna z powyższych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zaistniała w kontrolowanej sprawie. W szczególności nie zaistniało zdarzenie wskazane w hipotezie powoływanego przez skarżącą art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem w sprawie nie zaistniał błąd co do osoby zobowiązanego, jak również egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym nie okazał się niewykonalny (art. 59 § 1 pkt 5 tej samej ustawy). W pierwszym rzędzie zauważyć bowiem należy, iż to skarżąca była adresatem decyzji ostatecznej WINB z dnia [...] 1999 r., nr [...] nakazującej jej i B. G. rozbiórkę przedmiotowego budynku kurnika. Co za tym idzie z samego faktu zbycia własności przedmiotowej nieruchomości, co nastąpiło już po wydaniu przez WINB postanowienia z dnia 4 sierpnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia celem wyegzekwowania obowiązku rozbiórki nie wynika, by zachodził błąd co do osoby zobowiązanego, jak też niemożność wykonania przez skarżącą obowiązku rozbiórki. Analogicznie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego nie może stanowić ewentualne wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości prze skarżąca innemu podmiotowi. Pamiętać bowiem trzeba, iż błąd co do osoby zobowiązanego dotyczy zarówno sytuacji, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Żadna z powyższych sytuacji nie zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem jak wskazano powyżej obowiązek rozbiórki wskazany w tytule wykonawczym niewątpliwie ciążył i ciąży między innymi na skarżącej, wobec której prawidłowo podjęte zostały czynności egzekucyjne. Późniejsze, już po podjęciu tychże czynności zbycie przez skarżącą nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowa samowola nie powoduje zaś powstania błędu co do osoby zobowiązanego po stronie organów egzekucyjnych. Podkreślenia wymaga, iż podnoszenie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego nie może zmierzać w kierunku ustalenia, kto z adresatów decyzji rozbiórkowej jest obowiązany do dokonania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej, albowiem, byłoby to badanie zasadności i wymagalności egzekwowanych obowiązków. Tego rodzaju merytoryczna kontrola przez organ egzekucyjny jest niedopuszczalna z mocy art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Reasumując zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję i jak trafnie wskazały organy w tym zakresie jakikolwiek błąd w sprawie w tym zakresie nie zaistniał. Inaczej rzecz ujmując, gdy zarówno decyzja nakazująca rozbiórkę, jak i wystawiony tytuł wykonawczy skierowane zostały do tego samego podmiotu, to nie można mówić o jakimkolwiek błędzie dotyczącym osoby zobowiązanego. Błąd taki zachodziłby tylko wówczas, gdyby w tytule wykonawczym jako zobowiązanego określono by osobę, na której nie ciążył obowiązek, co skutkowałoby faktycznym skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. Z samego faktu zbycia własności przedmiotowej nieruchomości, w szczególności gdy skarżąca – co wynika chociażby ze skargi złożonej w sprawie II SA/PO 147/15 tut. Sądu – w dalszym ciągu prowadzi na niej działalność gospodarczą i zachowała nad nią faktyczny zarząd, nie wynika natomiast niemożność wykonania przez nią obowiązku rozbiórki. Gdyby bowiem prawodawca przyjął założenie, iż obowiązek rozbiórki obiektu zrealizowanego jako samowola budowlana może być wykonany tylko przez jego właściciela nie ustanowiłby w art. 52 Prawa budowlanego zasady, iż podmiotem obowiązanym do wykonania rozbiórki może być nie tylko właściciel, lecz także inwestor samowoli budowlanej i jej zarządca. W niniejszej sprawie podkreślić należy, iż skarżąca co najmniej od 25 stycznia 2011 r. (to jest od daty wydania prawomocnego wyroku NSA oz. w Poznaniu sygn. II SA/Po 1082/9), a więc ok. kilkunastu lat, ma świadomość ciążącego na niej bezwzględnego obowiązku rozbiórki przedmiotowego kurnika, którego to obowiązku jednakże nie zrealizowała. W tej sytuacji faktycznej dokonanie przez nią 21 października 2014 r. na rzecz byłego męża, a jednocześnie współinwestora przedmiotowej samowoli, sprzedaży nieruchomości samowolą tą zabudowanej stanowiło oczywistą próbę kolejnego odwleczenia wykonania obowiązku rozbiórki i przewlekania postępowania egzekucyjnego prowadzonego w tej sprawie. W tej sytuacji faktycznej zbycia nieruchomości nie można uznać za przeszkodę w prowadzeniu przeciwko skarżącej jako inwestorowi przedmiotowej samowoli egzekucji niepieniężnego obowiązku jej rozbiórki i co za tym idzie za okoliczność uzasadniającą umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do niej. Sytuacja, w której skarżąca już po nałożeniu na nią ostatecznym postanowieniem grzywny w celu przymuszenia do dokonania rozbiórki kurnika zbywa tenże kurnik nie może bowiem stanowić przesłanki dla umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej, skoro działanie to stanowiło kolejny wyraz dążenia do uniemożliwienia wykonania nakazu rozbiórki, a więc tego rodzaju aktywność, której przełamaniu służyć miało nałożenie na nią grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki. Skoro zaś skarżąca zbyła przedmiotową nieruchomość bez dokonania zbiorki przedmiotowego obiektu i pomimo nałożenia na nią grzywny w celu przymuszenia do wykonania tejże rozbiórki, to świadomie podjęła ryzyko narażenia się na wyegzekwowanie od niej tejże grzywny. Inaczej rzecz ujmując działania strony zmierzające do uniknięcia wykonania obowiązku rozbiórki strony nie mogą stanowić przesłanki dla umorzenia względem niej postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania tegoż obowiązku, albowiem stałoby to w oczywistej i rażącej sprzeczności z celem postępowania egzekucyjnego jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązku przez osobę, która się od tego uchyla. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, iż w związku ze zbyciem nieruchomości, na której zlokalizowany jest przedmiotowy kurnik w chwili obecnej obowiązek rozbiórki obciąża nabywcę kurnika wskazać należy, iż okoliczność, iż do wykonania przedmiotowej rozbiórki zobowiązany jest także inny podmiot niż skarżąca, będący nie tylko obecnym właścicielem tego obiektu, ale i inwestorem samowoli oraz adresatem decyzji rozbiórkowej, w żadnym razie nie zwalnia z wykonania tegoż obowiązku również skarżącej, będącej adresatem decyzji rozbiórkowej. Dalej wskazać należy, iż wprawdzie zgodnie z art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy, a zastosowanie dalszych czynności egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego, to jednak ten przepis ten nie znajdzie zastosowania do skarżącej, albowiem ustanawia on wyłącznie zasadę obciążenia nowego podmiotu, wskutek czynności cywilnoprawnych obowiązkiem administracyjnym związanym z rzeczą, która zmieniła właściciela, nie zawiera jednakże jakichkolwiek regulacji dotyczących, losów postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem zbywcy tej rzeczy. W tym stanie rzeczy dla dalszych losów tegoż postępowania prowadzonego względem zbywcy kluczowe znaczenie będzie miało ustalenie jakie skutki zbycie danego przedmiotu będzie miało świetle art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym w szczególności czy będzie ono skutkowało zaistnieniem przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego względem zbywcy. W świetle przywołanego już powyżej art. 52 Prawa budowlanego posiadanie przymiotu bycia właścicielem nieruchomości nie jest warunkiem obciążenia obowiązkiem rozbiórki, co wskazuje, iż w przypadku obowiązku rozbiórki zbycie nieruchomości nie powoduje automatycznie niewykonalności tego obowiązku przez zbywcę będącego – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie i co jest tejże sprawy specyfiką – inwestorem tej samowoli a więc zaistnienia przesłanki umorzenia postępowania o jakiej mowa w art. 59 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jest to sytuacja inna, iż na przykład odnośnie związanych z nieruchomością obowiązków o jakich mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które to obowiązki obciążać mogą wyłącznie właściciela lub posiadacza rzeczy, w tym zatem przypadku przeniesienie własności rzeczy skutkować będzie nie tylko przejściem na nowego właściciela zabytku obowiązku objętego tytułem wykonawczym skierowanym do dotychczasowego właściciela, lecz także koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec dotychczasowego właściciela zabytku na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku