II FZ 656/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, , , po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. K. i B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/SZ 315/15 w sprawie ze skargi B. K. i B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 315/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek B. K. i B. K. (dalej: "skarżący") o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podano, że w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie (zawieszenie) postępowania egzekucyjnego z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji uznał, że powyższy wniosek nie może zostać rozpoznany, ponieważ został on złożony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast skarżący wnieśli o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Dlatego też Sąd stwierdził, że nie posiada kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z treści tych przepisów wynika, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie był uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżących i dlatego wniosek oddalił na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia w całości, zawieszenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ewentualnie zwrot sprawy do WSA w Szczecinie, w celu ponownego rozpatrzenia wniosku skarżących o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, bądź o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów u.p.e.a. Należy zauważyć, że sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji na ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności stosownie do art. 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest, natomiast postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Dodatkowo należy wskazać, że przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego reguluje art. 56 § 1 u.p.e.a. Wniosek w tym przedmiocie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenia tych organów mogą podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przez przepisy p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.