II SA/Po 536/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r., (...)Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("zwanego dalej "Inspektorem Powiatowym") z dnia (...) lutego 2015 r., (...), którą ten ostatni organ nakazał K. B. i R. K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi i częścią gospodarczą, usytuowanym na nieruchomości położonej przy ul. (...) w O. (działka (...)). Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym. Pismem złożonym (...) kwietnia 2014 r. do Inspektora Powiatowego R. K. zawiadomił ten organ o nieprawidłowościach w zakresie prac przeprowadzonych w budynku przy ul. (...) w O. (k. 1 akt administracyjnych I instancji). W dniu (...) maja 2014 r. Inspektor Powiatowy przeprowadził kontrolę nieruchomości, w trakcie której stwierdził między innymi zły stan techniczny budynku (zob. protokół kontroli na k. 3 akt administracyjnych I instancji). Następnie (...) czerwca 2014 r. organ wystosował do właścicieli budynku (K. B. i R. K.) wezwanie o przedstawienie dokumentów okresowych kontroli budynku (k. 4 akt administracyjnych I instancji). Protokół okresowej kontroli został przedłożony do akt przez K. B. Potwierdził on nieodpowiedni stan techniczny niektórych elementów budynku (zob. k. 7 i nast. akt administracyjnych I instancji). Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r., (...), Inspektor Powiatowy, działając na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej powoływanej jako "P.b.") nałożył na K. B. i R. K. obowiązek przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi i częścią gospodarczą przy ul. (...) w O.. Organ zaznaczył, że wykonanie nałożonego obowiązku należy powierzyć osobie posiadającej odpowiednie kwalifikacje konstrukcyjno-budowlane (k. 11 akt administracyjnych I instancji). Wraz z pismem z dnia (...) września 2014 r. K. B. przedłożyła szereg dokumentów, w tym ekspertyzę stanu technicznego budynku mieszkalnego, dotyczącą części mieszkalno-gospodarczej. Ekspertyza ta została przygotowana przez D. K., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej (zob. k. 14 akt administracyjnych I instancji). Pismem z dnia (...) października 2014 r. Inspektor Powiatowy zwrócił uwagę K. B. i R. K., że opracowanie dotyczące stanu technicznego budynku powinno dotyczyć jego całości. Organ wyznaczył właścicielom obiektu 14 dniowy termin na uzupełnienie przedłożonej ekspertyzy (k. 15 akt administracyjnych I instancji). Wraz z pismem z dnia (...) października 2014 r. K. B. przedłożyła "brakującą część rysunkową ekspertyzy technicznej" (k. 16 akt administracyjnych I instancji). Z kolei w piśmie z (...) października 2014 r. R. K. zwrócił uwagę, że opracowania przedłożone do akt sprawy nie zawierają oceny technicznej całości budynku. Wystąpił do organu o przedłużenie terminu do przedłożenia stosownego opracowania (k. 17 akt administracyjnych I instancji). W kolejnym piśmie z dnia (...) października 2014 r. K. B. zwróciła się także o przedłużenie terminu do wykonania ekspertyzy technicznej budynku. Swą prośbę motywowała tym, że wykonawca polecony przez R. K. (D. K. – uw. WSA) zrezygnował z wykonania jej zlecenia. Przez to została ona zmuszona do znalezienia innego wykonawcy ekspertyzy (k. 18 akt administracyjnych I instancji). Wraz z pismem z dnia (...) października 2014 r. przedłożono do akt ekspertyzę techniczną autorstwa inż. M. R. i inż. A. Z. Ekspertyzę złożył jeden z jej autorów A. Z. w imieniu K. B. i R. K. (zob. k. 19 akt administracyjnych I instancji, ekspertyza nie została wszyta do akt, ale oznaczono ją jako k. 19a). Pismem z dnia (...) listopada 2014 r., (...) Inspektor Powiatowy wezwał autora ekspertyzy inż. M. R. do złożenia wyjaśnień w związku z ekspertyzą. Wezwanie nie zostało przez tę osobę jednak skutecznie odebrane (zob. k. 20 akt administracyjnych I instancji oraz koperta z wezwaniem). Pismem z dnia (...) listopada 2014 r. pełnomocnik K. B. zwrócił się natomiast z prośbą, aby wszystkie pisma związane z postępowaniem kierować na jego adres. Dnia (...) listopada 2014 r. doszło jednak do przesłuchania w charakterze świadka inż. M. R. – autora złożonej ekspertyzy technicznej. Oświadczył on, że do dnia (...) grudnia 2014 r. przygotowaną ekspertyzę uzupełni i sporządzi do niej część rysunkową oraz wskaże w niej niezbędny zakres prac do wykonania na obiekcie. M. R. nadmienił, że W. B. (pełnomocnik K. B.) wyraża na takie rozwiązanie zgodę. Pismem datowanym na (...) grudnia 2014 r., jednak które nadane zostało dopiero (...) grudnia 2014 r. inż. M. R. przesłał pismo, w którym wskazał, że podzielił prace na takie, które są niezbędne do wykonania w budynku oraz takie, które można wykonać w terminie późniejszym. Spośród prac niezbędnych do wykonania wymienił wymianę pokrycia dachowego, więźby dachowej oraz wykonanie izolacji przeciwwilgociowej fundamentów. Zaznaczył, że wszystkie pozostałe prace wymienione we wcześniej złożonej ekspertyzie mogą być wykonane w terminie późniejszym. Do pisma inż. M. R. nie dołączył brakującej części rysunkowej ekspertyzy (k. 25 akt administracyjnych I instancji). W dniu (...) stycznia 2015 r. do akt sprawy została złożona nowa ekspertyza techniczna obiektu sporządzona przez inż. S. D. i inż. D. L. Nie zostało odnotowane, która ze stron złożyła ekspertyzę (w uzasadnieniu decyzji organ informuje później, że złożyła ją K. B. – uw. WSA). Pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. Inspektor Powiatowy na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – zwanej dalej "K.p.a.") powiadomił K. B. i R. K. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału znajdującego się w aktach (k. 27 akt administracyjnych I instancji). Decyzją z dnia (...) lutego 2015 r., (...) Inspektor Powiatowy, działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b., nakazał K. B. oraz R. K. usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi i częścią gospodarczą, usytuowanym na nieruchomości położonej przy ul. (...) w O. poprzez: – nawiezienie gruntu i uzupełnienie od strony zachodniej i północnej budynku terenu do poziomu pierwotnego, – skucie istniejących opasek betonowych wokół budynku i wykonanie nowych ze spadkiem od budynku 5%, – skucie w całości (100%) tynku zewnętrznego całego budynku, zamurowanie dziur w ścianach cegłą pełną, a następnie zaimpregnowanie ścian środkiem penetracyjnym oraz wykonanie nowego tynkowania, – wymianę dachówek gzymsowych w budynku na nowe, – wzmocnienie belki drewnianej stropu w części północnej budynku poprzez dobicie do jej boku deski gr. 32 mm na całej długości i wysokości równej wysokości belki stropowej; wykonanie w części mieszkalnej budynku: – przemurowania pęknięcia ścian w części mieszkalnej budynku na całej wysokości, zgodnie z rys A1 części graficznej ekspertyzy, – wymiany pokrycia dachu, zgodnie z pkt 2.2.7., ekspertyzy pt. "Dach w części mieszkalnej i komin"; – nowego orynnowania z odprowadzeniem wód opadowych na teren nieruchomości rurami spustowymi, – przemurowania komina powyżej połaci dachowej z cegły klinkierowej pełnej, zgodnie z pkt 2.2.7. ekspertyzy pt. "Dach w części mieszkalnej i komin", wykonanie w części mieszkalno-gospodarczej budynku: – przemurowania ściany zachodniej szczytowej w części mieszkalno-gospodarczej budynku powyżej stropu z cegieł z betonu komórkowego gr 18 cm, – rozbiórki istniejącego stropu i montaż nowego z belek drewnianych, wykonanie pod nowym stropem wieńca żelbetowego na ścianach, posadowienie na wieńcu belek drewnianych stropu, zgodnie z rysunku A2 części graficznej ekspertyzy, – wymiany konstrukcji dachu na nową, zgodnie z rys. 3 części graficznej ekspertyzy i pkt 2.2.8. ekspertyzy pt. "Dach w części mieszkalno-gospodarczej", – przemurowania komina powyżej połaci dachowej z cegły klinkierowej pełnej, zgodnie z pkt 2.2.8. ekspertyzy pt. "Dach w części mieszkalno-gospodarczej", – nowego orynnowania z odprowadzeniem wód opadowych na teren nieruchomości rurami spustowymi. Organ wskazał, że wszystkie wyżej wymienione czynności powinny zostać wykonane zgodnie z zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi i częścią gospodarczą, sporządzonej przez inż. S. D. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (upr nr (...)l) oraz inż. D. L. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (upr bud. nr (...)), stanowiącej załącznik do decyzji, w terminie do dnia (...) września 2016 r. Zaznaczono, że roboty budowlane wykonać należy pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, a o ich wykonaniu zawiadomić Inspektora Powiatowego. W uzasadnieniu swej decyzji Inspektor Powiatowy opisał przebieg postępowania i zaznaczył, że w jego końcowej fazie została do akt złożona ekspertyza techniczna autorstwa inż. M. R.. W związku z nieścisłościami w jej treści M. R. został wezwany do organu i oświadczył, że sporządzoną przez siebie ekspertyzę uzupełni i wskaże w niej niezbędny zakres prac do wykonania na obiekcie. Uzupełnienie wpłynęło do organu w dniu (...) grudnia 2014 r. Inspektor Powiatowy zaznaczył jednak, że ostatecznie K. B. przedłożyła nową ekspertyzę budynku mieszkalnego sporządzoną przez inż. S. D. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (upr nr (...)) oraz inż. D. L. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (upr bud. nr (...)). Inspektor Powiatowy w całości oparł się na tej ekspertyzie formułując obowiązki zawarte w decyzji. Odwołanie od decyzji złożył (...) marca 2015 r. R. K.. Zaznaczył, że zgadza się z wydanymi przez organ nakazami wykonania określonych robót budowlanych. Stwierdził, że opierają się one na nieprawdziwych i niekompletnych danych zawartych w załączonej do decyzji ekspertyzie technicznej wykonanej przez inż. S. D. i inż. D. L. w styczniu 2015 r. R. K. wskazał na szereg okoliczności, w tym w znacznej mierze o charakterze technicznym, które jego zdaniem dyskwalifikują sporządzoną w sprawie ekspertyzę. Podniósł między innymi, że nie zawiera ona wszystkich wymaganych danych i obliczeń. Nie uwzględnia faktu wykonania określonych prac przez Krystynę Bednarczyk (np. faktu powiększenia otworów okiennych). Zauważył także, że zakres prac jest tak daleko idący, że wpływa on na bryłę budynku i wymagać powinien pozwolenia na budowę. Uznał on wreszcie, że nakazane prace są ryzykowne (grożą stabilności konstrukcji budynku) i są inne nowatorskie rozwiązania, które mogły być wykonane w budynku w celu doprowadzenia go do odpowiedniego stanu technicznego. Dnia (...) marca 2015 r. do akt postępowania zostało złożone przez R. K. pismo Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej, w którym odnotowano fakt pożaru sadzy nagromadzonej w piecu centralnego ogrzewania przy ul. (...) w O. (k. 29 akt administracyjnych I instancji). Dnia (...) marca 2015 r. Inspektor Powiatowy dokonał kontroli obiektu po pożarze. W. B. (pełnomocnik K. B.) oświadczył, że na skutek pożaru dokonał rozbiórki konstrukcji dachu, częściowej rozbiórki komina i podsufitki. Prace te wykonał w celu zabezpieczenia obiektu, jednakże zgodnie z zaleceniami wynikającymi z ekspertyzy inż. D. L. (k. 30 akt administracyjnych I instancji). W związku z powyższym zdarzeniem K. B. złożyła do akt kolejną ekspertyzę techniczną datowaną na marzec 2015 r. autorstwa inż. D. L., która uwzględniła okoliczność pożaru w budynku (zob. załącznik do k. 33 akt administracyjnych I instancji). Ekspertyza ta została przesłana Inspektorowi Wojewódzkiemu (k. 61 i nast. akt administracyjnych II instancji). Dnia (...) marca 2015 r. (...) Inspektor Wojewódzki, działając na podstawie art. 136 K.p.a., zlecił Inspektorowi Powiatowemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego obejmującego sprawdzenie, czy roboty budowlane, które zostały wykonane w dachu budynku i stwierdzone w trakcie kontroli z (...) marca 2015 r. stanowią wykonanie decyzji z (...) lutego 2015 r.; czy w wyniku pożaru nie nastąpiły uszkodzenia większe, aniżeli te do których odnosiła się zaskarżona decyzja oraz czy roboty budowlane w dachu budynku (odnotowane w trakcie kontroli z (...) marca 2015 r.) zostały wykonane prawidłowo (k. 63 akt administracyjnych II instancji). Pismem z dnia (...) kwietnia 2015 r. Inspektor Powiatowy poinformował, że kontrolujący nie stwierdzili, aby w wyniku pożaru nastąpiły uszkodzenia większe aniżeli te, do których odniesiono się w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu pierwszej instancji roboty budowlane – rozbiórkowe zostały wykonane zgodnie z opinią techniczną sporządzoną przez D. L. po pożarze komina w dniu (...) marca 2015 r. W piśmie z dnia (...) kwietnia 2015 r. R. K. zaprzeczył twierdzeniom W. B. (pełnomocnika K. B.) co do okoliczności pożaru, który miał miejsce 10 marca 2015 r. Wskazał, że doszło jedynie do pożaru sadzy w kominie, a konstrukcja dachowa nie została uszkodzona nawet w sposób pośredni. Jego zdaniem W. B. wykonał określony zakres prac bez pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r., (...) Inspektor Wojewódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił decyzję Inspektora Powiatowego z dnia 19 lutego 2015 r. i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. orzekł o nakazaniu właścicielom K. B. i R. K. usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi i częścią gospodarczą, usytuowanym na nieruchomości położonej przy ul. (...) w O. w terminie do dnia (...) września 2015 r. poprzez: – nawiezienie gruntu i uzupełnienie od strony zachodniej i północnej budynku terenu do poziomu pierwotnego; skucie istniejących opasek betonowych wokół budynku i wykonanie nowych ze spadkiem od budynku 5%; – skucie w całości (100%) tynku zewnętrznego całego budynku, zamurowanie dziur w ścianach cegłą pełną, a następnie zaimpregnowanie ścian środkiem penetracyjnym oraz wykonanie nowego tynkowania; wymianę dachówek gzymsowych w budynku na nowe; – wzmocnienie belki drewnianej stropu w części północnej budynku poprzez dobicie do jej boku deski gr. 32mm na całej długości i wysokości równej wysokości belki stropowej; nadto wykonanie w części mieszkalnej budynku: – przemurowania pęknięcia ścian w części mieszkalnej budynku na całej wysokości, zgodnie z rysunkiem A1 części graficznej ekspertyzy; – wymiany pokrycia dachu, zgodnie z pkt 2.2.7. ekspertyzy pt. "Dach w części mieszkalnej i komin",; – nowego orynnowania z odprowadzeniem wód opadowych na teren nieruchomości rurami spustowymi; przemurowania komina powyżej połaci dachowej z cegły klinkierowej pełnej, zgodnie z pkt 2.2.7. ekspertyzy pt. "Dach w części mieszkalnej i komin"; wykonanie w części mieszkalno-gospodarczej budynku: – przemurowania ściany zachodniej szczytowej w części mieszkalno-gospodarczej budynku powyżej stropu z cegieł z betonu komórkowego gr. 18 cm; – montażu nowego stropu z belek drewnianych, – wykonanie pod nowym stropem wieńca żelbetowego na ścianach, posadowienie na wieńcu belek drewnianych stropu, zgodnie z rys. A2 części graficznej ekspertyzy; – stworzenie nowej konstrukcji dachu, zgodnie z rys. 3 części graficznej ekspertyzy i pkt 2.2.8 pt. "Dach w części mieszkalno-gospodarczej"; – wymurowania komina powyżej połaci dachowej z cegły klinkierowej pełnej, zgodnie z pkt 2.2.8 ekspertyzy pt. "Dach w części mieszkalno-gospodarczej"; – nowego orynnowania z odprowadzeniem wód opadowych na teren nieruchomości rurami spustowymi. Inspektor Wojewódzki wskazał dalej, że wymienione wyżej roboty powinny być wykonane zgodnie z zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej sporządzonej przez inż. S. D., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (...) oraz inż. D. L. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (upr. bud. (...)), stanowiącej załącznik do decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Inspektor Wojewódzki przedstawił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 P.b., właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Podkreślił, że właściciel lub zarządca obiektu ma utrzymywać obiekt w należytym stanie technicznym bez względu na to czy obiekt ten jest użytkowany, czy też nie. Zdaniem Inspektora Wojewódzkiego obiekt objęty postępowaniem nie spełnia wymagań określonych w art. 61 pkt 1 P.b. oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 ze zm.), to jest: - § 126 ust. 1 - dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej (...), - § 318 rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe przegród zewnętrznych i ich uszczelnienie powinny uniemożliwiać przenikanie wody odpadowej do wnętrza budynku, - § 315 budynek powinien być wykonany w taki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie i na jego powierzchni, woda użytkowa w budynku oraz para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania, - § 291 budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania. Organ odwoławczy uznał, że Inspektor Powiatowy wykazał, iż obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym i słusznie nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Odnosząc się do zebranej w sprawie dokumentacji Inspektor Wojewódzki wskazał, że ekspertyza techniczna, sporządzona przez inż. M. R. (upr. nr (...)) nie została uzupełniona o żądaną przez Inspektora Powiatowego część rysunkową. K. B. dostarczyła do akt sprawy nową ekspertyzę techniczną, sporządzoną przez inż. Stanisława Durdę oraz inż. D. L. stąd słusznym było dokonanie oceny tylko tego dokumentu. Zdaniem Inspektora Wojewódzkiego poprzednia ekspertyza, sporządzona przez M. R., zawierała szereg nieścisłości, które nie zostały naprawione, stąd zasadnym jest odrzucenie tego dokumentu jako dowodu w sprawie. W dalszej części decyzji organ szeroko przytoczył ustalenia ekspertyzy inż. S. D. i inż. D. L.. W podsumowaniu stwierdził, że jest ona spójna, zawiera opis stanu technicznego całego budynku (również dobudowanej części gospodarczo mieszkalnej), opis ogólny wraz z rozwiązaniami projektowymi kompleksowej naprawy stwierdzonych uszkodzeń, wnioski ogólne, precyzyjne rysunki, fotografie z opisem obrazujące stan faktyczny budynku. Organ zaznaczył, że osoby sporządzające ekspertyzę ponoszą odpowiedzialność przed organami właściwego samorządu zawodowego. Skargę na decyzję Inspektora Wojewódzkiego złożył R. K. zarzucając w niej: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, czego skutkiem było nakazanie skarżącemu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie nieodpowiadającym rzeczywiście istniejącym nieprawidłowościom, w szczególności poprzez nakazanie montażu nowego stropu z belek drewnianych nad częścią mieszkalno-gospodarczą; 2. naruszenie, w następstwie wymienionego wyżej błędu w ustaleniach faktycznych, art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu skarżącemu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości; 3. naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy nieprawidłowej decyzji organu pierwszej instancji, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie art. 7 K.p.a. polegające na niepodjęciu wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy w szczególności poprzez przyjęcie za wyłączną podstawę rozstrzygnięcia ekspertyzy technicznej z stycznia 2015 r. opracowanej przez mgr inż. S. D. i mgr inż. D. L. przedłożonej przez K. B. przy całkowicie niezasadnym nieuwzględnieniu ekspertyzy technicznej października 2014 r. sporządzonej przez inż. M. R., oraz A. Z., a tym samym nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, czego skutkiem było naruszenie zasady prawdy obiektywnej; 5. naruszenie art. 8 K.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób nieobiektywny, stronniczy na korzyść K. B. poprzez przyjęcie za wyłączną podstawę rozstrzygnięcia ekspertyzy technicznej z stycznia 2015 r. opracowanej przez mgr inż. S. D. i mgr inż. D. L. przedłożonej przez K. B. przy całkowicie niezasadnym nieuwzględnieniu pominięciu ekspertyzy technicznej z października 2014 r. sporządzonej przez inż. M. R. oraz A. Z., czego skutkiem było naruszenie zasady budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 6. naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1 K.p.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy i polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpującym rozpoznanie materiału dowodowego, dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasad wiedzy, logiki oraz prawidłowego rozumowania, nieuwzględnieniu okoliczności faktycznych przedstawianych przez skarżącego, niedopuszczeniu wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w tym w szczególności pominięcie dowodów w postaci ekspertyzy technicznej z października 2014 r. sporządzonej przez inż. M. R. oraz A. Z. pomimo, że mogła się ona przyczynić do wyjaśnienia sprawy; 7. naruszenie art. 10 § 1 i 79 § 1 i 2 K.p.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy i polegające na niezawiadomieniu skarżącego przez mgr inż. S. D. i mgr inż. D. L. o miejscu i terminie kontroli nieruchomości w związku ze sporządzaną przez nich ekspertyzą techniczną z stycznia 2015 r. i tym samym uniemożliwienie skarżącemu brania udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadawania biegłym pytań oraz składania wyjaśnień, czego skutkiem było naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; 8. naruszenie 80 k.p.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy i polegające na dokonaniu ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym. Wskazując na powyższe R. K. wniósł o uchylenie w całości decyzji Inspektora Wojewódzkiego. Wystąpił także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi zaznaczył, że podstawowym argumentem przemawiającym za jej zasadnością jest okoliczność, że decyzje organów obu instancji zostały oparte wyłącznie na ekspertyzie ze stycznia 2015 r. sporządzonej przez inż. Stanisława Durdę i inż. D. L., a całkowicie pominięto ekspertyzę z października 2014 r. sporządzoną przez M. R. i A. Z.. Ekspertyzy te nie pozostają ze sobą w zgodności i wskazują na różne zakresy prac, które należy wykonać, aby usunąć nieprawidłowości w budynku. W szczególności obie ekspertyzy w sposób odmienny oceniają stan techniczny stropu nad parterem. Zgodnie z ekspertyzą z października 2014 r. stan ten jest dobry, a ekspertyza ta nie zawiera w tym zakresie żadnych zaleceń. Z kolei ekspertyza z stycznia 2015 r. oceniła stan stropu jako zły, zalecając rozbiórkę w trybie pilnym oraz montaż nowego stropu. Nadto opinia zaleciła wykonanie przedłużenia dachu nad drzwiami wejściowymi do lokalu nr 2, pomijając przy tym drzwi wejściowe do lokalu nr 1. Nadto w ekspertyzie tej wskazano, że lokal nr 1, należący do R. K. nie został udostępniony sporządzającym ekspertyzę. Skarżący podniósł, że ekspertyza z stycznia 2015 r. jest nierzetelna i przedstawia stan techniczny budynku w sposób niezgodny z rzeczywistością oraz stronniczy na korzyść K. B. i niekorzystny dla skarżącego. Jednocześnie skarżący wskazał, że lokal nr 1 zajmowany przez niego nie został sporządzającym ekspertyzę udostępniony z uwagi na brak zawiadomienia go o dokonywanych na nieruchomości czynnościach kontrolnych, co dodatkowo uniemożliwiło mu wzięcie udziału w tych czynnościach. W ocenie skarżącego organy dopuściły się błędu w ustaleniach faktycznych przyjmując jako podstawę rozstrzygnięcia tylko ekspertyzę z stycznia 2015 r., przedstawiającą stan techniczny budynku w sposób niezgodny z rzeczywistością, w szczególności w zakresie stanu technicznego stropu i w następstwie tego wskazującej niewłaściwe zalecenia dotyczące jego rozbiórki i montażu nowego stropu. Błędu tego można było uniknąć, gdyby organy w swoich rozstrzygnięciu wzięły również pod uwagę ekspertyzę z października 2014 r., która oceniła stan techniczny stropu jako dobry nie formułując żadnych zaleceń. Odnosząc się do naruszenia art. 7 i 8 K.p.a. R. K. wskazał, że w sprawie nie podjęto czynności potrzebnych do wyjaśnienia sprawy pomijając w swoich rozstrzygnięciach ekspertyzę z października 2014 r., która nie tylko była dla skarżącego korzystniejsza niż ekspertyza z stycznia 2015 r., ale również w przeciwieństwie do ekspertyzy z stycznia 2015 r. była ona zgodna z rzeczywistym stanem technicznym budynku. Tym samym organy, przy wydawaniu rozstrzygnięć nie uwzględniły słusznego interesu obywatela. Za naruszeniem art. 8 K.p.a. przemawia zdaniem skarżącego brak obiektywizmu w przeprowadzonym postępowaniu, przejawiającym się w nieuwzględnieniu opinii z października 2014 r. i stronnicze rozstrzygnięcie na podstawie ekspertyzy z stycznia 2015 r. na korzyść K. B. Zdaniem R. K. naruszono też przepisy dotyczące postępowania dowodowego (art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) nie podejmując wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego. Inspektor Wojewódzki lakonicznie wskazał, że ekspertyza z 2014 r. zawiera szereg nieścisłości, nie podając dokładnie o jakie nieścisłości chodzi, co ma o tyle istotne znaczenie, gdyż te rzekome nieścisłości stały się podstawą do odrzucenia jej jako dowodu w sprawie. Nadto w ocenie skarżącego to ekspertyza z stycznia 2015 r., która była podstawą rozstrzygnięcia, jest niespójna i zawiera nieścisłości. Ekspertyza z października 2014 r. pozostaje w zgodności zarówno z ekspertyzą sporządzoną przez D. K. jak i z ustaleniami z protokołu z kontroli okresowej inspektorów nadzoru budowlanego dotyczącej nieruchomości z dnia (...) maja 2014 r. Z bliżej nieokreślonych powodów organy uznały ten materiał za niewiarygodny i swoje rozstrzygnięcie oparły wyłącznie na ekspertyzie z stycznia 2015 r. Mając to na uwadze zdaniem skarżącego dokonano oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasad wiedzy, logiki oraz prawidłowego rozumowania, czego następstwem było dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym. R. K. dodał też, że sporządzający ekspertyzę inż. S. D. i inż. D. L. nie zawiadomili skarżącego o czynnościach kontrolnych na nieruchomości w wymaganym przez art. 79 § 1 K.p.a. co najmniej siedmiodniowym terminie przed podjęciem czynności. W wyniku tego skarżący nie udostępnił sporządzającym ekspertyzę zajmowanego przez siebie lokalu nr 1. Jednocześnie ekspertyza z stycznia 2015 r. w wyniku tego zaniedbania, została sporządzona bez analizy elementów konstrukcyjnych w obrębie lokalu nr 1 w oparciu o wcześniej opracowane ekspertyzy. Wobec niezawiadomienia R. K. o czynnościach kontrolnych podejmowanych przez sporządzających ekspertyzę z stycznia 2015 r. uniemożliwiono mu branie udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadawanie biegłym pytań oraz składanie wyjaśnień, które to prawo wynika z art. 79 § 2 K.p.a., co stanowiło naruszenie zasady z art. 10 K.p.a. statuującej prawo strony do czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. W odpowiedzi na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Nie zgodził się także z podniesionymi w skardze zarzutami. Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. stawił się W. B., syn uczestniczki postępowania K. B. Wniósł on o oddalenie skargi zarzucając skarżącemu wywodzenie nieprawdziwych argumentów. Zaznaczył, że toczy się wiele postępowań administracyjnych związanych z samowolą budowlaną skarżącego, a dotyczącą przedmiotowej nieruchomości. Ponadto skarżący zamierza sprzedać tą nieruchomość, dlatego nie jest zainteresowany jej remontem. Jej zdaniem de facto zmierza do rozbiórki tego budynku. Pełnomocnik uczestniczki przedłożyła do akt fotografię obejmującą część gospodarczą budynku objętą zaskarżoną decyzją obrazująca jej stan z daty sporządzenia ekspertyz i wydania decyzji. W. B. wyjaśnił też, że pierwsza ekspertyza sporządzona została tylko w zakresie pomieszczeń zajmowanych przez uczestniczkę, ponieważ skarżący był skonfliktowany z autorem ekspertyzy. Druga ekspertyza była zlecona wspólnie przez oboje. Druga ekspertyza nie była kompletna ponieważ nie obejmowała całości, zwłaszcza części gospodarczej. Trzecia ekspertyza sporządzona została na zlecenie uczestniczki postępowania. Jej syn osobiście informował o tym fakcie skarżącego, a także o dacie oględzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja objęta kontrolą sądowoadministracyjną dotyczy postępowania w sprawie nałożenia na właściciela obiektu budowlanego obowiązków usunięcia stwierdzonych w nim nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. Zgodnie z tym przepisem "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: (...) jest w nieodpowiednim stanie technicznym (...) właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku". Wydanie powyższego nakazu poprzedzono postanowieniem opartym o przepis art. 62 ust. 3 P.b., w myśl którego "właściwy organ - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części". W kontrolowanym postępowaniu Inspektor Powiatowy nałożył obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w oparciu o wyżej cytowany 66 ust. 1 pkt 3 P.b. na K. B. i R. K. – równoprawnych właścicieli budynku przy ul. (...) w O. W toku postępowania nie była przedmiotem sporu okoliczność, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym i wymaga prac remontowych. Sporny okazał się zakres prac koniecznych do przeprowadzenia, a te nakreślone zostały na podstawie ekspertyzy technicznej złożonej wcześniej w oparciu o art. 62 ust. 3 P.b. Zasadniczą tezą skargi R. K., wokół której oscyluje cała argumentacja przedstawiona w jej uzasadnieniu, jest okoliczność, że ekspertyza techniczna stanowiąca podstawę decyzji w sprawie, sporządzona przez inż. S. D. i inż. D. L. jest wadliwa oraz, że podczas jej przygotowania nie brał udziału skarżący. Odniesienie się do powyższego zarzut wymaga na wstępie podkreślenia, że postępowanie dowodowe w sprawie toczyło się na podstawie przepisu szczególnego - art. 62 ust. 3 P.b. Przepis ten jest podstawą do żądania przedstawienia ekspertyzy technicznej od właściciela bądź zarządcy obiektu budowlanego. W kontrolowanej sprawie współobowiązanymi do przedstawienia ekspertyzy technicznej byli obaj współwłaściciele obiektu K. B. i R. K. Oboje mieli zarazem obowiązek jak i prawo przedstawić "ekspertyzę stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi i częścią gospodarczą" przy ul. (...) w O. (zob. postanowienie z dnia (...) sierpnia 2014 r.). R. K. od początku postępowania brał w nim udział (zob. pismo skarżącego inicjujące postępowanie z dnia (...) kwietnia 2014 r. oraz protokół kontroli z dnia (...) maja 2014 r. – k. 3 akt administracyjnych I instancji), jednakże nie przedstawił żadnej ekspertyzy. Z akt sprawy wynika jedynie, że zalecił on K. B. wybór D. K. jako eksperta (zob. pismo z dnia (...) października 2014 r. – k. 18 akt administracyjnych). Ekspertyza tego autora okazała się jednak niepełna, gdyż dotyczyła jedynie części obiektu i została ona ostatecznie z tego powodu zakwestionowana przez samego R. K. (zob. pismo z dnia (...) października 2014 r. – k. 17 akt administracyjnych). Wreszcie K. B. wskazała, że D. K. zrezygnował z wykonania zlecenia (zob. wymienione wyżej pismo z dnia (...) października 2014 r. – k. 18 akt administracyjnych). Kolejna złożona ekspertyza – autorstwa inż. M. R. i inż. A. Z. okazała się również niepełna. Jak już wyżej wskazano zgodnie z postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r. ekspertyza ta miała zawierać analizę stanu technicznego "budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi i częścią gospodarczą". Ekspertyza ta objęła natomiast jedynie zagadnienia stanu technicznego budynku mieszkalnego. Dodatkowo opinia techniczna inż. M. R. i inż. A. Z. wymagała uzupełnienia o część rysunkową, a nadto o wskazanie zakresu prac niezbędnych do wykonania. W protokole z przesłuchania przeprowadzonego w dniu (...) listopada 2014 r. M. R. przyznał też, że ekspertyza nie obejmuje części gospodarczej. Pomimo deklaracji uzupełnienia ekspertyzy w określonym terminie M. R. uzupełnił ją jedynie częściowo, to jest poprzez wskazanie prac niezbędnych do wykonania (k. 25 akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu organy miały podstawy, aby zdyskwalifikować ekspertyzę inż. M. R. i inż. A. Z. jako dowód w sprawie. Opracowanie to nie było bowiem zgodne z postanowieniem z dnia (...)sierpnia 2014 r., a nadto nie zostało uzupełnione w niezbędnym zakresie. Trzecia złożona w sprawie ekspertyza inż. S. D. i inż. D. L. okazała się ekspertyzą pełną, zawierającą ocenę stanu technicznego całego obiektu z częścią gospodarczą. Tą kompletną i wyczerpującą ekspertyzę przygotowali autorzy posiadający wymagane uprawnienia budowlane, stąd należy przyznać jej szczególną moc dowodową. Wszystkie zarzuty skargi R. K. obejmujące przepisy prawa materialnego – art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. oraz przepisy z zakresu postępowania wyjaśniającego (art. 7, 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 10 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80 K.p.a.) koncentrują się w gruncie rzeczy na wykazaniu dwóch kwestii: po pierwsze, że ekspertyza inż. S. D. i inż. D. L. jest nierzetelna i niezgodna z pominiętą ekspertyzą inż. A. Z. i inż. M. R. (która była dla skarżącego korzystniejsza); po drugie, że o przygotowaniu ekspertyzy inż. S. D. i inż. D. L. i czynnościach kontrolnych R. K. nie został zawiadomiony (art. 79 § 1 K.p.a.). W ocenie Sądu argumentacja R. K. zawarta w skardze i wysunięte w związku z nią zarzuty naruszenia prawa nie są trafne. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 i art. 79 ust. 1 i 2 K.p.a. polegającego na niezawiadomieniu skarżącego przez inż. S. D. i inż. D. L. o miejscu i terminie kontroli nieruchomości w związku ze sporządzaną ekspertyzą. Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. "organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". Z kolei w myśl art. 79 § 1 i 2 K.p.a. "Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem". "Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia". Zestawiając cytowane wyżej przepisy stwierdzić należy, że mamy do czynienia w gruncie rzeczy z zasadą ogólną czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 K.p.a.), która konkretyzowana jest poprzez poszczególne obowiązki wymienione w przepisach szczególnych (m.in. art. 79 § 1 i 2 K.p.a.). Zdaniem Sądu zarzut naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu poprzez niezawiadomienie go o miejscu i terminie kontroli nieruchomości w związku z przygotowywaną ekspertyzą nie jest trafny. Podnieść należy, że ekspertyza techniczna przygotowywana przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w oparciu o przepisy Prawa budowlanego na zlecenie strony postępowania nie jest opinią biegłego w ścisłym, procesowym tego słowa znaczeniu, podlegającą wszelkim regułom przypisanym takiej opinii w K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r., II OSK 2645/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to szczególnego rodzaju dowód wskazany w różnych przepisach Prawa budowlanego i sporządzany na zlecenie wskazanych tam podmiotów, z reguły spoza administracji publicznej. Zwrócić należy uwagę, że przepisy Prawa budowlanego nie nakazują bezwzględnego informowania stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin obiektu budowlanego na potrzeby przygotowania ekspertyzy technicznej. Wydaje się, że brak takiej regulacji wynika z założenia ustawodawcy, że najczęściej podmiotem obciążonym obowiązkami stwierdzonymi w ekspertyzie technicznej jest strona zlecająca tą ekspertyzę (tak jest w przypadku ekspertyzy określonej w art. 62 ust. 3 P.b.). Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że fakt nie zawiadomienia R. K. przez inż. S. D. i inż. D. L. o terminie i miejscu przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ul. (...) w O. nie uzasadnia stwierdzenia naruszenia art. 10 § 1 i art. 79 § 1 i 2 K.p.a. Podnosząc pozostałe zarzuty skargi R. K. wywodzi, że nie było podstaw do nałożenia na niego obowiązków wymienionych w ekspertyzie inż. S. D. i inż. D. L. z uwagi na nierzetelne przygotowanie tej ekspertyzy (art. 66 § 1 pkt 3 P.b.), nie dostrzeżenie przez organ, że jest ona niezgodna z ekspertyzą inż. M. R. i inż. A. Z. (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a.) oraz pominięcie tej ostatniej ekspertyzy jako dodatkowego dowodu (art. 75 § 1 K.p.a.). Odnosząc się do tych zarzutów Sąd na wstępie zaznacza, że nie podziela tezy jakoby ekspertyza autorstwa S. D. i D. L. była niezgodna z poprzednią ekspertyzą M. R. i A. Z. Jeszcze raz w tym miejscu podkreślić należy (o tym Sąd wspomniał już wcześniej), że ekspertyza autorstwa M. R. i A. Z. nie obejmowała części gospodarczej budynku przy ul. (...) w O. Nie zawierała więc oceny wszystkich stropów budynku. Tymczasem to właśnie część budynku nie objęta analizą okazała się być w najgorszym stanie technicznym. Sąd zaznacza, że wszyscy wymienieni wyżej eksperci w jednakowy sposób oceniają stan stropów budynku w części mieszkalnej (zob. s. 6 ekspertyzy M. R. i A. Z. oraz s. 8 ekspertyzy S. D. i D. L.) i uznają, że ich stan jest dobry. Natomiast wyłącznie w ekspertyzie S. D. i D. L. znalazła się ocena stanu technicznego części gospodarczej budynku i tam właśnie stwierdzono bardzo zły stan stropu i sformułowano stosowne zalecenia jego naprawy. Nie można zatem podzielić tezy skarżącego, która legła u podstaw jego skargi, że organy dopuściły się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegającego "na przyjęciu, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, czego skutkiem było nakazanie skarżącemu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie nieodpowiadającym rzeczywiście istniejącym nieprawidłowościom, w szczególności poprzez nakazanie montażu nowego stropu z belek drewnianych nad częścią mieszkalno-gospodarczą". Nieprawidłowości stwierdzone w ekspertyzie S. D. i D. L. jawią się jako obiektywne, dobrze udokumentowane i nie sposób uznać, że ich stwierdzenie przez tych autorów w jakikolwiek sposób przeczy poprzednio przygotowanym (niepełnym zresztą) ekspertyzom. Za nierzetelnością ekspertyzy S. D. i D. L. nie przemawia też okoliczność wskazana na s. 7 skargi, że zalecono w niej wykonanie przedłużenia dachu nad drzwiami wejściowymi lokalu nr (...), pomijając drzwi wejściowe do lokalu nr 1. Kwestia ta pozostaje poza zakresem sprawy, gdyż obowiązku przedłużenia dachu nie przewidziano w zaskarżonej decyzji. Podsumowując powyższy wywód Sąd wskazuje, że z uwagi na fakt, iż w sprawie przedłożona została obszerna i rzetelnie udokumentowana ekspertyza techniczna przedstawiająca stan budynku przy ul. (...) w O., nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów wymienionych w skardze, zmierzających do podważenia okoliczności leżących u podstaw nałożenia na R. K. i K. B. obowiązków usunięcia stwierdzonych w budynku nieprawidłowości. Sąd wreszcie podnosi, że nie mógł uwzględnić zarzutów o charakterze technicznym, które skarżący podnosił w toku postępowania (w odwołaniu), gdyż te sprowadzają się do polemiki z osobami wykonującymi samodzielne funkcje w budownictwie. Zwrócić należy przy tym uwagę, że R. K. był osobą, która zgodnie z postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r. była współzobowiązana przedłożyć ekspertyzę techniczną dotyczącą budynku, tymczasem obowiązku tego nie wykonał, a jego aktywność w sprawie sprowadzała się do osobistego kwestionowania ekspertyz przedłożonych przez współwłaścicielkę budynku K. B. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Złożona skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)