III SA/Łd 619/15

Dnia 27 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] działając na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz.1619, dalej u.p.e.a.) Wójt Gminy P. uznał za niedopuszczalne zarzuty A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] przez Wójta Gminy P. o numerze [...]. Podstawą wystawienia ww. tytułu wykonawczego była decyzja Wójta Gminy P. znak [...] z dnia [...] określająca A S. A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 26.798,00 zł. W postanowieniu z dnia [...] organ I instancji uznał za nieuzasadniony zarzut Spółki dotyczący nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył jej ww. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r., uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący nieistniejącego obowiązku z tytułu odsetek, których wielkość została zawyżona, uznał za niedopuszczalny zarzut dotyczący niewymagalnego obowiązku z tytułu niedoręczenia oraz nie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...], uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji w sytuacji niedoręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz nie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący tego, iż egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 upea. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy P. określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., którą to decyzję zobowiązany otrzymał 12 listopada 2014 r. o czym dowodzi "potwierdzenie odbioru" znajdujące się w aktach sprawy wierzyciela. Zobowiązany złożył odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Podniesiony przez zobowiązanego zarzut jest przedmiotem rozpatrzenia w tym postępowaniu. W związku z określeniem zobowiązania podatkowego za 2009 r. decyzją nr [...] powstał obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę. W wystawionym tytule wykonawczym, zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a. został określony termin od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawka tych odsetek. Niewykazanie okresu za który nie nalicza się odsetek za zwłokę zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. póz. 749 ze zm.) nie decyduje o tym, że obowiązek z tego tytułu nie istniał. Obowiązek istniał lecz w innej wysokości. Jeżeli podatnik kwestionuje wysokość pobranych odsetek za zwłokę może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Wniosek ten zostanie rozpatrzony przez wierzyciela w odrębnym postępowaniu. W związku z tym, iż decyzja podatkowa została doręczona zobowiązanemu - A S.A. w dniu 12 listopada 2014 r. organ podatkowy postanowieniem [...] z dnia [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...], które to postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu 20 listopada 2014 r. "Potwierdzenie odbioru" znajduje się w aktach sprawy wierzyciela. Zarzut dotyczący nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu zażaleniowym organu drugiej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w postanowieniu nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy P. [...] z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nr [...] z dnia [...]. Mając powyższe na uwadze oraz art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa decyzja nieostateczna podlega wykonaniu a tym samym zobowiązanie podatkowe, które określa jest wymagalne. Organ wskazał, że warunkami dotyczącymi zarówno dopuszczalności wszczęcia egzekucji jak i dopuszczalności prowadzenia egzekucji zgodnie z art. 29 § l u.p.e.a. są m.in. istnienie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym podlegającego egzekucji administracyjnej, osoba wskazana w tytule wykonawczym jest zobowiązanym oraz, że tytuł wykonawczy spełnia wymagania zawarte w art. 27 u.p.e.a. Wobec spełnia przez wierzyciela tych warunków to egzekucja administracyjna jest dopuszczalna. Tytuł wykonawczy Wójta Gminy P. nr [...] został wystawiony zgodnie z art. 27 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem w tytule wykonawczym została wskazana podstawa prawna oraz wysokość obowiązku podlegającego egzekucji wynikająca z doręczonej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem nr [...]. Mając na uwadze art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -- Ordynacja podatkowa decyzja nieostateczna podlega wykonaniu a tym samym zobowiązanie podatkowe, które określa jest wymagalne. W tytule wykonawczym został również, wskazany termin od którego nalicza się odsetki za zwłokę oraz rodzaj i stawkę tych odsetek. Na powyższe postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] Spółka wniosła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu [...]. W uzasadnieniu wskazała, iż wbrew stanowisku Wójta Gminy P. podniesione w zarzutach kwestie pozostają poza zakresem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Kwestie niedoręczenia decyzji oraz niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru dotyczą ściśle egzekucji choćby z tego powodu, że zgodnie z art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "upea") podstawą egzekucji jest właśnie decyzja, a więc jej brak w obrocie prawnym czyni egzekucję niedopuszczalną, jak i nieuzasadnioną. Ponadto, żaden z zarzutów nie dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zatem jest bezpodstawne - jak w sentencji postanowienia nr [...]- stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów, co jednocześnie oznacza, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 343 § i upea. Ponadto zdaniem Spółki egzekwowanie odsetek w zawyżonej wysokości skutkuje prowadzeniem w tym zakresie egzekucji obowiązku nieistniejącego, co jednocześnie - jak jednoznacznie wynika z art. 33 § 1 pkt 1 upea - powoduje, że tryb rozpatrzenia zarzutów jest właściwy dla rozstrzygnięcia tej kwestii. Jednocześnie okresy nienaliczania odsetek wyłączają powstanie odsetek "z mocy prawa", co oznacza konieczność uwzględnienia tej okoliczności w tytule wykonawczym, czego w przedmiotowej sprawie wierzyciel zaniechał. Wskazanie na inny tryb, w którym zdaniem wierzyciela wysokość odsetek miałaby zostać określona, jest bezpodstawne, gdyż trybu takiego nie ma; nie jest nim zwłaszcza tryb stwierdzenia nadpłaty. Wbrew stanowisku wierzyciela, zarzut niedopuszczalności egzekucji nie mógł zostać uznany za nieuzasadniony, skoro decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji, nie została doręczona, gdyż zaniechano jedynego skutecznego sposobu doręczenia w tej sprawie, tj. trybu określonego w art. 1523 Ordynacji podatkowej (dalej: Op). Zatem nie było wskazanej w art. 3 upea podstawy do prowadzenia egzekucji, co czyni podjętą egzekucję niedopuszczalną, a co z kolei czyniło zasadnym zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § i pkt 6 upea. W ocenie Spółki tytuł wykonawczy nie spełniał określonego w art. 27 § i pkt 3 upea wymogu wskazania "treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenia jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek", gdyż błędnie określono, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny, a także błędnie określono wysokość odsetek za zwłokę. Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a.; art. 33 § l pkt l, 2, 6 i 10 oraz art. 34 § l i § la u.p.e.a. wydało postanowienie nr [...], którym utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia podniosło, iż zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez dwa różnej rangi organy. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie jest związany tylko zarzutami podniesionymi przez zobowiązanego w zażaleniu ale powtórnie w pełnym zakresie dokonuje analizy zgłoszonych zarzutów. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Należy przy tym pamiętać, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Celem uniknięcia dwutorowości trybu zaskarżenia wierzyciel wydaje postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Zobowiązany na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. złożył zarzuty wobec egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było zatem nieistnienie obowiązku - brak doręczenia decyzji podatkowej (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W odwołaniu z dnia [...] od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. A S.A. podniosła, że: "Zaskarżona decyzja nie została bowiem doręczona. [...] zaskarżonej decyzji nie można uznać za doręczonej". Jednocześnie zobowiązana podnosi zarzut, iż: "[...] organ nie doręczył A S.A. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r.". Oznacza to, że zarzut zobowiązanego jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym (sygn. akt [...]) i wierzyciel musiał wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. Niezależnie od powyższego sądy administracyjne jednolicie przyjmują, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym, niezależnie od tego czy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, czy też nie. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było również nieistnienie obowiązku - błędna wysokość odsetek (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Określenie w tytule wykonawczym wysokości odsetek stanowi określenie obowiązku nałożonego na zobowiązanego, zatem wadliwe określenie tego obowiązku może być ocenione jako objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części. Podatnik więc, kwestionując naliczanie odsetek od zaległości podatkowej, których wysokość została określona po raz pierwszy w tytule wykonawczym, powinien powołać się na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z tym, że w myśl art. art. 54 § 2 o.p. przepisu art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p. nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. wszczęto dnia [...]. Decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. została doręczona [...]. W ocenie Kolegium postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatku od nieruchomości A Polska S.A. należą do wyjątkowo złożonych m. in. ze względu na rodzaj przeprowadzanych dowodów, zorganizowanie postępowania, braku współpracy spółki w kluczowych kwestiach. Obrazuje to tok postępowania podatkowego. Pismem z dnia [...] nr [...] (doręczone [...]) organ pierwszej instancji wezwał w terminie 7 dni do przedłożenia na piśmie wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy P. W odpowiedzi spółka przysłała nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr. 2 KŚT i gr. 5 KŚT dla obszaru A S.A., w obrębie którego położona jest Gmina P. Okazało się, że spółka nie jest wstanie wywiązać się z realizacji prostego wezwania. Przesłała wyciąg ewidencji środków trwałych z obszaru, na którym położona jest Gmina P. a nie z terenu Gminy P. W ocenie Kolegium za wywiązanie się z obowiązku udzielenia informacji nie można uznać przesłania danych na płycie CD, która oraz nie zawiera wyodrębnienia wartości linii w poszczególnych gminach. Po wezwaniu z dnia [...]. nr [...] ([...]) do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału, pismem z dnia [...] spółka złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Z uzasadnienia wynikało, że: "Wnioskowany dowód dotyczy wartości infrastruktury, która stale ulega zmianie". Spółka nie wyjaśniła jednocześnie, czy dowód ma być przeprowadzony z przesłanego wcześniej wyciągu z ewidencji środków trwałych w obrębie którego położona jest Gmina P. Wyjątkowo skomplikowany charakter sprawy potwierdzają również czynności wyjaśniające podjęte w ramach postępowania odwoławczego. W odpowiedzi z dnia [...] na wezwanie Kolegium z dnia [...]. nr [...] do złożenia wyjaśnień spółka zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu do przedłożenia informacji. Powyższe wynika z konieczności zweryfikowania danych z dokumentami źródłowymi w celu udzielenia organowi podatkowemu precyzyjnej odpowiedzi. Prace te ze względów organizacyjnych nie zostały jak dotąd zakończone. W ocenie organu wierzyciel musiał wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej był również brak wymagalności z innego powodu - brak doręczenia decyzji podatkowej i nie nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). W odwołaniu z dnia [...] od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. A S.A. podniosła, że "Zaskarżona decyzja nie została bowiem doręczona. [...] zaskarżonej decyzji nie można uznać za doręczonej". Jednocześnie zobowiązana podnosi zarzut, iż: "Ze względu na to, że decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta Gminy P. nie doręczono ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] nie był wymagalny". Oznacza to, że zarzut zobowiązanego jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym (sygn. akt [...]) i wierzyciel musiał wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. Zobowiązana ignoruje również fakt nadania decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] nr [...] postanowieniem Wójta Gminy P. z dnia [...] nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. W zażaleniu z dnia [...] spółka podnosiła, iż: "Zaskarżone postanowienie nie zostało bowiem doręczone". Zarzut ten okazał się chybiony i postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Zatem nawet przyjmując, że zarzut braku wymagalności dotyczy nie niedoręczenia decyzji a nienadania jej rygoru natychmiastowej wymagalności to zarzut zobowiązanego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym (sygn. akt [...]) i wierzyciel musiał wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej była niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Zarówno egzekucja administracyjna, jak i zastosowany środek egzekucyjny są w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalne. W przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Może być powodowana przesłankami natury podmiotowej (np. immunitet dyplomatyczny zobowiązanego), jak i przedmiotowej. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że egzekucji administracyjnej podlegają podatki od nieruchomości (art 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W ocenie Kolegium podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie a zobowiązany w istocie powtarza wcześnie poniesione zarzuty (niedoręczenie decyzji podatkowej, nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności). Wierzyciel musiał zatem wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). W przepisie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. chodzi wymogi formalne. Zobowiązany ma wykazać, że tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy stanowiący podstawę przedmiotowego postępowania egzekucyjnego ([...]) spełnia wszelkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. W ramach tego zarzutu nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. W ocenie Kolegium podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie a zobowiązany w istocie powtarza wcześnie poniesione zarzuty. Wierzyciel musiał zatem wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Na powyższe postanowienie [...] S. A. wniosła skargę do WSA w Łodzi wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy P. z dnia [...] oraz zwrot kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie art. 34 1a u.p.e.a. przez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności w sytuacji, w której wymagały one merytorycznego rozstrzygnięcia, ar. 33 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez uznanie za bezzasadny zarzut nieistnienia obowiązku, choć zawyżono wysokość egzekwowanych odsetek za zwłokę, art. 33 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez uznanie za bezzasadny zarzut niedopuszczalności egzekucji, choć taką jest egzekucja prowadzona w sytuacji, w której nie doręczono decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności oraz art. 33 1 pkt 10 u.p.e.a. przez uznanie za bezzasadny zarzut nieprawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego, w którym błędnie wskazano, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu zawyżenia wysokości egzekwowanych odsetek za zwłokę organ ponownie podkreślił, że w jego ocenie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości A S. A. należą do wyjątkowo złożonych m. in. ze względu na rodzaj przeprowadzonych dowodów, zorganizowanie postepowania, braku współpracy Spółki w kluczowych kwestiach. Natomiast zarzut niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności był przedmiotem rozpatrzenia w postepowaniu sądowoadmnistracyjnym – sygn. akt I SA/Łd 289/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł 5 zarzutów: 1. Egzekucja ta została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r 2. Egzekucja ta została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek , których wielkość została zawyżona, 3. Obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] nie był wymagalny ze względu na to, że decyzji pierwszoinstancyjnej nie doręczono, ani nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności , 4. W sytuacji w której nie doręczono decyzji pierwszoinstancyjnej ani nie . nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna. 5.Egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Organ uznał za niedopuszczalny zarzut ad 1 i ad 3 oraz uznał za nieuzasadniony zarzut ad 2 ad 4 i ad 5 Stanowisko organów jest słuszne. Ad 1. Zgodnie z art. 34 §1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz . U. z 2012 r poz, 1015 ze zm. ) dalej u.p.e.a .-jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym , podatkowym lub sądowym, albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia , wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Kwestia doręczenia decyzji była już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym ( sygn. akt [...]) i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3.06.2015r. sygn. akt I SA/Ld 289/15. Ponadto stwierdzić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjęto ,że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym niezależnie od tego czy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym czy też nie. W wyroku z dnia 19 czerwca 2014 r sygn. akt III SA/Łd 621/14( CBOIS) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził , że nie ma możliwości przesądzenia o prawidłowości doręczenia aktów administracyjnych dokonywanych w postępowaniu podatkowym poprzez rozstrzygnięcie o zasadności zarzutów w sprawie odrębnego postępowania jakim jest egzekucja administracyjna. Ad 2 . Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. zabrania organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku. Ponadto zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej – odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z tym że w myśl art. 54 § 2 O.p. przepisu art. 54 § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r wszczęto dnia [...]. Decyzję pierwszoinstancyjną doręczono spółce [...]. Zdaniem Sądu w tym składzie organ wykazał, że postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości A SA należą do wyjątkowo złożonych, między innymi ze względu na rodzaj przeprowadzanych dowodów, zorganizowanie postępowania, braku współpracy spółki w kluczowych kwestiach. Z opisanego przez organ przebiegu postępowania ( czemu spółka nie zaprzecza) wynika brak współpracy spółki w kluczowych kwestiach. Stwierdzić zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Ad 3. Ten zarzut był już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym ( sygn. akt [...]) Zarzut niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności był przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu sądowo administracyjnym - zapadł wyrok 3 czerwca 2015 r sygn. akt I SA/Łd 289/15. AD 4. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa , wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Może być powodowana przesłankami natury podmiotowej jak i przedmiotowej. Podatki od nieruchomości – tak jak w tej sprawie – podlegają egzekucji administracyjnej. W tym punkcie spółka powtarza zarzuty podniesione uprzednio. Ad 5. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej tytuł wykonawczy spełnia wszelkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. W tym punkcie spółka również powtarza zarzuty podniesione uprzednio. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151p.p.s.a. skargę oddalił. r.t.