I OSK 1583/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. i W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 282/15 w sprawie ze skargi J. C. i W. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 282/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. C. i W. C. na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Lokal mieszkalny nr [...] przy ul. G. w Warszawie został przydzielony E. C. do wspólnego zamieszkiwania wraz z żoną J. i synem W., na podstawie przydziału kwatery stałej - mieszkania służbowego KMMO w Warszawie z [...] września 1958 r. E. C. został zwolniony dyscyplinarnie z organów Milicji Obywatelskiej, nie nabywając uprawnień do świadczeń resortowych. Od jego śmierci w 1961 r. w przedmiotowym lokalu zamieszkuje J. C. oraz W. C. Pismem z 9 października 2001 r. Komendant Stołeczny Policji poinformował J. C. o braku przesłanek do przyznania jej tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Sąd Rejonowy dla W. wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], oddalił powództwo J. C. przeciwko m.st. Warszawa o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu nr [...] przy ul. G. w Warszawie. Komendant Stołeczny Policji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby niezwiązane z resortem spraw wewnętrznych, powiadamiając o powyższym J. C. oraz W. C. i decyzją nr [...], z dnia [...] września 2014 r. nakazał J. C. i W. C. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym przedmiotowego lokalu. J. C. odwołała się od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji, który decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że lokal nr [...] przy ul. G. w Warszawie stanowi własność m.st. Warszawy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Stołecznego Policji. Do lokalu tego stosuje się przepisy szczególne przewidziane w ustawie o Policji oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie, natomiast nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 31, poz. 266 ze zm.), a także przepisów Kodeksu cywilnego. Organ wskazał, że W. C. oraz jego matka J. C. nie są funkcjonariuszami, emerytami lub rencistami policyjnymi, nie mogą więc ubiegać się o przydział mieszkania będącego w dyspozycji Policji. Wskazane osoby nie są uprawnione do zamieszkiwania w lokalu należącym do zasobów Policji, a to oznacza, że lokal nr [...] przy ul. G. w Warszawie zajmują bez tytułu prawnego. Organ przywołał treść art. 95 ust. 3 pkt 3 i art. 90 ust. 1 ustawy o Policji i wskazał na art. 88 ust. 1 oraz art. 89 ustawy, które określają krąg osób uprawnionych do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 53, poz. 214) w art. 29 ust. 1 i 2 pozwala na zajmowanie takich mieszkań, poza policjantami w służbie czynnej, jedynie emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Organ wskazał, że E. C. został zwolniony ze służby w dawnym MO, nie nabywając praw do świadczeń resortowych (emerytalnych). Zainteresowani nie należą zatem do osób uprawnionych do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym pozostającym w dyspozycji organów Policji. Nie posiadają także innego samoistnego prawa do przedmiotowego lokalu. J. C. nie uiszcza opłat czynszowych za sporny lokal, lecz odszkodowanie z tytułu jego bezumownego zajmowania. Komendant Główny Policji wskazał, iż nie dostrzegł błędów proceduralnych w czynnościach podejmowanych przez organ I instancji, w szczególności w kwestii odnalezienia dokumentu o sygnaturze [...]. Akta sprawy wskazują, że odwołujący się, na każdym etapie prowadzonego postępowania dotyczącego przedmiotowego lokalu, uprawnienia do tego mieszkania wywodził z decyzji nr [...] z dnia [...] września 1958 r. KMO w Warszawie oraz pisma o sygnaturze [...] (dokumentu tego brak było w aktach sprawy, o czym organ informował stronę, występując do niej o jego dostarczenie). Organ wyjaśnił, że obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i przeprowadzenie szczególnie wnikliwego postępowania dowodowego, które prowadziłoby do bezspornego i opartego na obiektywnych kryteriach ustalenia stanu faktycznego. Analiza akt sprawy wskazuje, że organ I instancji dołożył należytej staranności w celu uzyskania dokumentu, który zdaniem strony miał istotne znaczenie dla sprawy – m.in. pismem z dnia 26 maja 2014 r. [...] wystąpiono do zainteresowanego o jego dostarczenie oraz poczyniono ustalenia w ZGN w [...] (karta nr 34 i 35 akt sprawy). Organ wskazał, że skoro dokument ten mógł mieć tak ważne znaczenie dla sprawy, a strona nim dysponowała, to również w jej interesie prawnym było włączenie pisma do akt. W trakcie postępowania organ jest uprawniony do swobodnej oceny dowodów, zatem milczenie strony, względnie faktyczna niemożliwość uzyskania od niej informacji nie stoi na przeszkodzie w podjęciu wystarczająco uzasadnionego orzeczenia, co organ I instancji dokonał na podstawie posiadanego materiału dowodowego. Sprawa zasadności dyscyplinarnego zwolnienia E. C. w 1959 r. ze służby w dawnym MO nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, jak również okoliczność ta pozostaje bez wpływu na obecne uprawnienia J. C. i W. C. do zajmowania lokalu będącego w dyspozycji Komendanta Stołecznego Policji. Uprawnień zainteresowanych do spornego lokalu nie można również wywieść z faktu podpisania przez E. C. w 1961 r. umowy najmu, a także wnioskowania w 1988 r. przez pracownika ówczesnego Wydziału [...] MO o wykreślenie tego mieszkania z ewidencji lokali funkcyjnych. Nie bez znaczenia dla braku uprawnień stron do spornego lokalu jest również okoliczność oddalenia przez Sąd Rejonowy dla W. [...] wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r. powództwa J. C. przeciwko m. st. Warszawa o wstąpienie w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. G. w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten uznał, że brak jest podstaw do stosowania przepisów wstąpienia w stosunek najmu, tj. art. 691 k.c. i art. 30 ustawy o ochronie praw lokatorów do spornego lokalu, do którego z uwagi na jego status mają zastosowanie szczególne regulacje. Organ wskazał, że z okoliczności ciągłego zamieszkiwania w lokalu, jak również ponoszenia wszelkich opłat nie można wywieść tytułu prawnego do jego zajmowania. Ponadto organ II instancji działa w przekonaniu, że w sprawie znajdują zastosowanie unormowania uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy, a szczególnie zapisy Rozdziału 5 odnoszące się do uprawnień do lokalu socjalnego. Zatem w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym właściciel mieszkania – Miasto Stołeczne Warszawa – weźmie je z urzędu pod uwagę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J. C. i W. C., podnosząc, że status prawny przedmiotowego lokalu jest niewyjaśniony oraz, że organy niedostatecznie dążyły do uzyskania wszelkich dokumentów dotyczących sprawy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że pojęciem "dyspozycyjność" posługuje się art. 90 ustawy o Policji, stanowiąc, że: na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Lokale te uzyskiwane są w wyniku działalności inwestycyjnej, albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, są to lokale stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 czerwca 2001 r., sygn. I CKN 683/00 wskazał, że lokalem będącym w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych w rozumieniu ww. artykułu jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Dyspozycyjność jest zatem związana z prawem organu Policji do decydowania, kto jest uprawniony do zamieszkiwania lokalu lub nie, przy uwzględnieniu zapisów ustawy o Policji. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, w czyjej dyspozycji pozostaje lokal mieszkalny nr [...] przy ul. G. w Warszawie – mieszkanie to stanowi własność m.st. Warszawy, a pozostaje w dyspozycji Komendanta Stołecznego Policji. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Urzędu m.st. Warszawy, z [...] lutego 2009 r. ([...]), pismo z [...] maja 2009 r. ([...]) oraz pismo z [...] lutego 2014 r. nr [...], z których wynika, że przedmiotowy lokal znajduje się w pozostaje w dyspozycji Komendy Stołecznej Policji. Skarżący w żaden sposób skutecznie nie zakwestionowali treści ww. pism potwierdzających prawo własności m.st. Warszawy do przedmiotowego lokalu i stwierdzających prawo do jego dysponowaniem przez Komendę Stołeczną Policji. Powyższe ustalenia wynikają także z treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], którym oddalono powództwo J. C. przeciwko m.st. Warszawa o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu nr [...] przy ul. G. w Warszawie. Podkreślenia wymaga tu także i to, że organy Policji nie muszą, zgodnie z treścią art. 90 ustawy o Policji, wykazywać swego prawa własności do danego lokalu mieszkalnego. Prawo do dysponowania lokalem mieszkalnym – na gruncie przepisów powołanej wyżej ustawy – jest przesłanką faktyczną i ma charakter niezależny od prawa własności danego lokalu. Trafnie zatem zdaniem Sądu I instancji organy Policji obu instancji wywodzą, iż zagadnienie prawa do zajmowania przedmiotowego lokalu zostało wyłączone spod regulacji przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a także spod regulacji przepisów Kodeksu cywilnego. Powyższe stanowi o niezasadności zarzutu skargi dotyczącego przekonania skarżących o niepozostawaniu przedmiotowego lokalu w dyspozycji Ministra spraw Wewnętrznych. Sąd I instancji podniósł, że skarżący, formułując zarzuty dotyczące statusu prawnego przedmiotowego lokalu (pkt 1 i pkt 3 skargi) starają się przenieść na grunt niniejszego postępowania administracyjnego zagadnienia, które zostały już w sposób ostateczny, wyczerpujący i niekorzystny dla skarżących wyjaśnione przez Sąd Rejonowy dla W. w prawomocnym wyroku z dnia [...] marca 2012 r. Nie sposób także zdaniem tego Sądu przyznać skarżącym racji, gdy domagają się odnalezienia przez organ dokumentów potwierdzających rzekome zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu przez E. C. mających świadczyć o zawarciu stosunku najmu z m.st. Warszawa, albo o przekształceniu administracyjnego przydziału tego lokalu w cywilnoprawny stosunek najmu. Sąd ten wskazał, że skoro skarżący twierdzą, iż posiadają cywilnoprawny tytuł do zajmowania lokalu, to na nich spoczywa obowiązek wykazania tego tytułu, nie zaś na organach Policji. Fakt uiszczania przez J. C. na rzecz Urzędu Dzielnicy [...] odszkodowania z tytułu bezumownego zajmowania lokalu, a nie opłat czynszowych, pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami skarżących. W ocenie Sądu I instancji z materiału niniejszej sprawy nie sposób zatem wywieść, aby przedmiotowy lokal nie znajdował się w zasobach Komendy Stołecznej Policji. Nie sposób też wywieść, by skarżący dysponowali jakimkolwiek prawem do zajmowania tego lokalu, zarówno prawem wynikającym z umowy cywilnoprawnej, bądź uregulowań wynikających z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, jak i prawem wynikającym z przepisów art. 88 ust. 1 oraz art. 89 ustawy o Policji, ani wynikającym z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W tym stanie sprawy zasadne było zdaniem tego Sądu orzeczenie wobec skarżących obowiązku opróżnienia przedmiotowego lokalu, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli, reprezentowani przez pełnomocnika z urzędu - J. C. i W. C., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] w sytuacji, gdy przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie; b) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia poza granice podanych w skardze zarzutów oraz poprzez nieuwzględnienie, iż w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie sprawy wymagało stwierdzenia naruszenia przez organy administracji art. 7, art. 8, art, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podniesiono, że organy administracji dopuściły się naruszenia słusznego interesu obywatela poprzez wydanie decyzji eksmisyjnej w stosunku do 85 letniej, schorowanej i niesamodzielnej osoby oraz w stosunku do opiekującego się nią bezrobotnego syna. Działanie takie jest jednocześnie sprzeczne z zasadą uwzględniania interesu społecznego. Nadto organy rażąco naruszyły zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej, bowiem nie podejmowały w kierunku eksmisji skarżących żadnych kroków przez ponad pięćdziesiąt lat - działania władzy powinny być przewidywalne. Zdaniem skarżących Sąd I instancji nie dostrzegł powyższych uchybień, które w sposób istotny wpłynęły na wynik postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd pierwszej instancji orzekł w granicach sprawy. Granice sprawy sądowej zakreśla przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt kwestionowany w skardze (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). W niniejszym postępowaniu zaskarżona została decyzja ostateczna wydana w postępowaniu opartym o art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1667 ze zm.). Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę ww. decyzji w pełnym zakresie. Orzekł o oddaleniu skargi, przy czym nie ograniczył się do rozważenia zarzutów skargi. Dokonał analizy wszystkich uwarunkowań materialnych i procesowych decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Następnie odniósł do tych uwarunkowań sprawę indywidualną skarżących. W związku z omawianym zarzutem kasacyjnym warto skonstatować, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy kwestionowania ustaleń faktycznych. Za nieporozumienie należy zaś uznać przywoływanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. jako podstawy dla zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. reguluje dalej idące obowiązki wojewódzkiego sądu administracyjnego związane z rozpoznaniem skargi: rozstrzygnięcie sprawy w pełnym zakresie. Uchybienie wobec art. 134 § 1 p.p.s.a. polega na tym, że sąd poprzestaje na rozważeniu zarzutów skargi podczas, gdy powinien przeprowadzić kontrolę w pełnym zakresie. Takiego naruszenia nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w niniejszej sprawie zarzucić. Jak już wyżej zasygnalizowano, Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie, a także odniósł się do zarzutów skargi. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu obywatela oraz zasady zaufania obywateli do władzy publicznej. Wskazać należy, że przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji stanowi dyspozycję do wydania decyzji związanej o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 90 "na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów". Dyspozycyjność jest związana z prawem organu Policji do decydowania kto jest uprawniony do zamieszkiwania lokalu lub nie, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o Policji. Niesporny jest w sprawie fakt, że przedmiotowy lokal pozostaje w dyspozycji organów policyjnych. W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja decyzji związanej, nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego obywateli, ze względu na jednoznaczne oznaczenie treści decyzji przez ustawodawcę. W konsekwencji powyższego, prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że nieusprawiedliwiony jest, powtórzony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. W sprawie organy były zobowiązane do podjęcia działań prowadzących do odzyskania lokalu i przydzielenia go funkcjonariuszowi Policji. Można stwierdzić, że w istocie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do wskazania naruszenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w sytuacji wykonana decyzji skutkującego pozbawieniem skarżących do lokalu. Podkreślić jednak należy, że wydanie decyzji na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji było konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji przez osoby, które nie posiadają tytułu prawnego do lokalu. Kwestia niezbędności lokalu na potrzeby Policji nie stanowi ustawowej przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy długotrwałość zajmowania lokalu przez osoby nie mające tytułu prawnego do tego lokalu. W tej sytuacji zarzuty skarżących kasacyjnie, że organy przez okres ponad pięćdziesięciu lat nie domagały się opóźnienia przedmiotowego lokalu, nie ma znaczenia w sprawie. Wobec zaś związanego charakteru decyzji wydawanej na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, bez wpływu na jej treść pozostaje sytuacja życiowa osób zajmujących lokal mieszkalny pozostający w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Zaznaczyć należy, że nie jest obowiązkiem organów Policji zabezpieczanie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem. Na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżących kasacyjnie albowiem zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.