II OZ 218/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 371/15 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 371/15 odrzucił zażalenie Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie tego Sądu z dnia 27 sierpnia 2015 r. o odrzuceniu skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest m.in. odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3. Przepis ten wszedł w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. – wprowadzony ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Ma on zastosowanie również do postępowań sądowych wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r., czyli także w niniejszej sprawie, na mocy art. 2 ww. ustawy nowelizującej. W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2015 r. o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącemu Stowarzyszeniu, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia, w dniu 9 września 2015 r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upłynął skarżącemu w dniu 16 września 2015 r. Zażalenie wniesione w dniu 17 września 2015 r. należało więc uznać za wniesione po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wskazując, że przesyłka zawierająca powyższe orzeczenie została znaleziona na wycieraczce pod drzwiami lokalu stanowiącego siedzibę Stowarzyszenia w dniu 10 września 2015 r., w związku z tym od tej daty należało liczyć upływ terminu do wniesienia zażalenia. Dodatkowo wyjaśniono, że J. R. w dniu 9 września 2015 r. nie mógł odebrać przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 27 sierpnia 2015 r., ponieważ przez większość tygodnia przebywał poza siedzibą Stowarzyszenia. W załączeniu do przedmiotowego pisma strona przedstawiła kserokopię przesyłki, zawierającej postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2015 r. z naniesioną datą 10 września 2015 r. oraz kserokopię wzoru podpisu J. R. W odpowiedzi na zażalenie D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia. W przedmiotowej sprawie zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 27 sierpnia 2015 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, bowiem skuteczne doręczenie tego orzeczenia skarżącemu Stowarzyszeniu miało miejsce w dniu 9 września 2015 r., zaś termin do złożenia zażalenia upływał z dniem 16 września 2015 r. Tymczasem środek zaskarżenia, z jakim wystąpiło Stowarzyszenie, wniesiono w dniu 17 września 2015 r., a zatem po upływie zakreślonego terminu. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku był zobowiązany zażalenie odrzucić, co też nastąpiło w zaskarżonym postanowieniu z dnia 2 października 2015 r. Odnosząc się do argumentacji zażalenia należy wskazać, że jednoznaczne określenie powyższych dat nie powinno budzić żadnych zastrzeżeń. Odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2015 r. wraz z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia zażalenia, doręczono J. R., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta 150). Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. 2012, poz. 1529 z późń. zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową ma moc dokumentu urzędowego. Przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za pokwitowaniem odbioru (art. 3 pkt 23 Prawa pocztowego). Potwierdzenie nadania, jako dokument urzędowy zgodnie z art. 76 § 2 K.p.a., stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Pogląd ten należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08, LEX nr 52569). Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie strony skarżącej, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Hipotezy tej nie potwierdza ani złożona kopia otrzymanej przesyłki listownej, która zawiera odręcznie naniesioną datę 10 września 2015 r., ani załączony wzór podpisu pełnomocnika Stowarzyszenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.