II OSK 971/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 882/13 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 882/13, oddalił skargę M.G.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie wodociągu miejskiego o średnicy 100-150 mm w ulicy K./P. w K. na działkach nr [...], [...], ...., [...] obr.[...] K. Integralną część decyzji stanowy załączniki nr 1-warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nr 2 - cześć graficzna warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do którego odsyła art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, celem publicznym jest m. in. budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Przedmiotowa inwestycja jest więc inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). Teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z art. 53 ust. 4 tej ustawy w postanowieniu z dnia 3 kwietnia uzyskano uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków, natomiast z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we wskazanym terminie, uzgodnienie z tym organem uznano za dokonane. Uzyskano również opinię Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia [...] stycznia 2013 r. i opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. z dnia [...] stycznia 2013 r. Odnośnie uwag i zastrzeżeń złożonych przez E. K., A. S. i M.G.w toku postępowania organ wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszym etapem podejmowanym przez inwestora w celu realizacji inwestycji i nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych. Taką podstawą jest decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana po przeprowadzeniu oddzielnego postępowania administracyjnego w trybie przewidzianym ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Planowana inwestycja polegająca na budowie wodociągu miejskiego stanowi inwestycję celu publicznego, wymienioną w art. 6 pkt 3 cyt. wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Samo pojęcie "celu publicznego" oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich. W ramach inwestycji przewidziano przebudowę istniejącej miejskiej sieci wodociągowej w lokalizacji ul. K. wraz z przebudową (przepięciem) istniejących przyłączy wodociągowych włączonych do przebudowywanej sieci wodociągowej, w dostosowaniu do istniejącego i projektowanego zagospodarowania terenu, budowę miejskiej sieci wodociągowej w ul. K. Zgodnie z koncepcją zaopatrzenia w wodę północno-zachodnich rejonów m. K. ([...]) w ramach budowy sieci wodociągowej należy dążyć do spięcia z wodociągiem w ul. P., co uzależnione jest od uwarunkowań terenowo-prawnych i wymaga stosownych uzgodnień. Ustalono, że miejską sieć wodociągową należy zaprojektować zgodnie z obowiązującymi przepisami, w terenie ogólnodostępnym, w dostosowaniu do docelowego zagospodarowania terenu, wzdłuż istniejących lub projektowanych układów komunikacyjnych, w uzgodnieniu z Zarządcą drogi; średnica projektowanej sieci wodociągowej winna uwzględnić docelowe potrzeby rozpatrywanego rejonu; prowadzenie miejskiej sieci wodociągowej przez teren działek prywatnych możliwe jest wyłącznie w przypadku ustanowienia przez właścicieli nieruchomości, przez które przebiegać będzie inwestycja służebności przesyłu na rzecz MPWiK S.A.; przejście miejskim uzbrojeniem wodociągowym przez działki będące własnością Gminy Miejskiej K. (oprócz działek oznaczonych "dr") wymagać będzie ustanowienia służebności przesyłu dla inwestycji liniowych. Projektowana miejska sieć wodociągowa umożliwi realizację bezpośrednich przyłączy wodociągowych do zabudowy przylegającej do ww. sieci miejskiej. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 56 ustawy nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, jak też zgodnie z art. 52 ust. 3 ustawy nie można uzależnić wydania decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wyjaśnił również, że jest związany zakresem wniosku, nie ocenia celowości i zasadności zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań, może rozstrzygać tylko w takim zakresie określonym we wniosku inwestora, badając kompletność wniosku i jego zgodność z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca przedstawił proponowany przebieg sieci wodociągowej i taki zakres był przedmiotem analizy organu administracji. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały zawarte w załącznikach nr 1 i 2 do niniejszej decyzji. Warunki te zawierają m.in. dyspozycje dla inwestora w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Niniejszą decyzją nie określa się natomiast tych warunków technicznych realizacji inwestycji, gdyż zostaną one określone na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Projekt budowlany będzie poddany ocenie pod względem zgodności z prawem, w tym ze względu na ochronę interesów osób trzecich. Uzyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wszelkie wzajemne roszczenia pomiędzy inwestorem a właścicielem terenu inwestycji mogą być rozstrzygane na drodze cywilno - prawnej. W odwołaniu M.G. podniosła zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. art. 2 pkt 5 tej ustawy poprzez przyjęcie, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego; art. 7, art. 77 § 1, art. 10 § 1, art. 81, art. 11 i art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast M. i A. D. w odwołaniu podnieśli, że nie wyrażają zgody na wejście z zamierzoną inwestycją na teren należącej do nich działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest oparte na kryterium przedmiotowym, a nie podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Może to być podmiot, którego podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. Kolegium wskazało, iż niniejsze zamierzenie inwestycyjne jest inwestycją celu publicznego, nawet gdy służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej); inwestycja tego rodzaju z reguły zaspokaja bowiem potrzeby jedynie części mieszkańców. Bezspornym jest, że budowa sieci wodociągowej stanowi działanie o znaczeniu lokalnym. Jeżeli wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną. Organ podkreślił, iż to inwestor określa we wniosku zakres i przebieg inwestycji, a organy administracji publicznej są związane tym wnioskiem i nie mają prawa dokonywania jego modyfikacji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Organ stwierdził, że podziela ustalenia stanowisko organu I instancji – także w zakresie odnoszącym się do uwag zgłaszanych przez strony i powielonych w odwołaniach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, podniosła zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz naruszenia art. 77 § 1, art. 7, art. 107 art. 107 § 3, art. 10 § 1, art. 11 i art. 8 k.p.a. Skarżąca podała przebieg postępowania oraz podniosła argumenty pokrywające się z argumentami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym powyżej wyrokiem oddalił skargę, stwierdzając, że wynik kontroli zaskarżonej decyzji jest pozytywny. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały należycie wyjaśnione, a zgromadzony materiał dawał podstawę do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 tej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego jeżeli łącznie spełnia dwie przesłanki: jest działaniem o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym i stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny tj. wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zgodnie z art. 6 pkt. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, (...). Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 3 ustawy o samorządzie gminnym zadaniem własnym gminy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w tym sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę. Zatem budowa odcinka sieci wodociągowej ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne bowiem inwestycja ta mieści się zarówno w katalogu celów publicznych wymienionych w ustawie o gospodarce nieruchomościami jak i w katalogu zadań własnych gminy. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie, może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Sąd wskazał, iż wnioskodawcą i inwestorem budowy kwestionowanego odcinka sieci wodociągowej jest Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K., za pośrednictwem której Gmina Miejska K. realizuje swoje obowiązki w zakresie zaopatrzenia członków wspólnoty samorządowej w wodę. Planowany odcinek wodociągu o dł. 510 m ma stanowić rozbudowę istniejącej sieci, a teren inwestycji obejmuj ulicę K.. Sąd podzielił stanowisko organu, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli wniosek spełnia wymagania formalne i jest zgodny z przepisami. Szczegółowy zresztą przebieg wodociągu określony zostanie w decyzji o pozwoleniu na budowę i na tym etapie będzie mieć znaczenie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Decyzja zaskarżona ma wpływu na prawo własności nieruchomości. Sąd stwierdził, iż wprawdzie skarżąca nie została zawiadomiona przez organ I instancji o zebraniu materiału sprawy, to jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Skarżąca stanowisko i szczegółowe zarzuty zaprezentowała przed wydaniem decyzji, organ I instancji do tych zarzutów się ustosunkował, które następnie zostały powtórzone w odwołaniu i w skardze do sądu administracyjnego. Z podanych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M.G. reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie: 1) art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż planowana inwestycja, której dotyczyły decyzje organów administracji publicznej stanowił inwestycję celu publicznego; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi od decyzji utrzymującej w mocy wydaną z naruszeniem prawa decyzję organu I instancji, pomimo zaistnienia przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji w toku kontroli instancyjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 3) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie poprzez oddalenie skargi od decyzji administracyjnej wydanej bez ustalenia przez organy administracji publicznej pełnego stanu faktycznego sprawę i zrezygnowaniu z wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi administracyjnej na decyzje administracyjne, których uzasadnienia uniemożliwiały kontrolę motywów rozstrzygnięcia; 5) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzje administracyjne wydane z rezygnacją z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 3003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz 270 ze zm.; dalej jako p.ps.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie występuje, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej jako podstawę podniesionych zarzutów wskazano art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucając na jego podstawie Sądowi pierwszej instancji nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, ale i przepisów postępowania administracyjnego, co do których prawidłową podstawę stanowi pkt 2 art. 174 p.p.s.a. Zauważyć przy tym również należy, że autor skargi kasacyjnej nie dokonał powiązania tych zarzutów z przepisami p.p.s.a., stosowanymi przez Sąd I instancji. Stwierdzone wady w sformułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej w świetle motywów i znaczenia powołanej wyżej uchwały NSA nie uniemożliwiają ich rozpoznania skargi, ale mogą mieć wpływ na ocenę ich zasadności. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r., poz. 647 t.j. ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przepis art. 50 ust. 1 tej ustawy stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że inwestycją celu publicznego będzie takie przedsięwzięcie, które jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, przy jednoczesnym przypisaniu tej inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego będącego odpowiedzią na rzeczywiste potrzeby wspólnoty. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że inwestycja objęta wnioskiem inwestora jest inwestycją celu publicznego. Wśród celów publicznych art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymienia m.in. budowę i utrzymanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Planowana inwestycja dotyczy budowy wodociągu miejskiego, a więc mieści zakresie pojęcia celu publicznego, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie. Inwestycja ta spełnia również drugi element uznania za inwestycję celu publicznego dotyczący jej zasięgu. Ze wskazanej w zaskarżonej decyzji nazwy przedsięwzięcia " Budowa wodociągu miejskiego o średnicy 100-150 mm w ulicy K./P. w K., na działkach (...) obr. [...] K." wynika, że jest to inwestycja o zasięgu lokalnym. Zatem przedmiotowa inwestycja z uwagi na swój charakter i zasięg posiada cechy inwestycji celu publicznego. W kontekście powyższych rozważań stwierdzić należy, iż wbrew argumentom autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji zasadnie uznał, że jest ona zgodna z prawem. Podzielić należy również ocenę Sądu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do wydania pozytywnej decyzji dla inwestora. W konsekwencji takiej oceny Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę. W świetle tego za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należy uznać sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi. Przechodząc do oceny zarzutów sformułowanych w pkt 3, 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej, wskazujących na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 107 ust. 3 i art. 10 § 1 k.p.a., wyjaśnić należy, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, w tym też prawidłowość postępowania prowadzonego przez organy administracji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Sąd nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego prawidłowość tych zarzutów wymagała od autora skargi kasacyjnej wskazania podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w powiązaniu z właściwymi innymi przepisami p.p.s.a., jak również wykazania, że naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Skoro Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z obowiązującym prawem, stosuje przepisy procedury sądowej, to nie można skutecznie zarzucić Sądowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Stąd też zarzuty zawarte w pkt 3,4 i 5 skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.