II OSK 3074/15

Dnia 21 lipca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Ke 45/15 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w J. na przewlekłość postępowania administracyjnego Burmistrza Miasta i Gminy J. oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Ke 45/15, oddalił skargę D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na przewlekłość postępowania administracyjnego Burmistrza Miasta i Gminy J.. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. wniosła skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy J. w związku z nieuzasadnionym wstrzymaniem wydania decyzji środowiskowej, uzgodnionej z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w K., dla inwestycji pod nazwą "Uruchomienie zakładu recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych na nieruchomości oznaczonej w rejestrach ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb [...] miasta J., powiat J., woj. A.". Spółka nadmieniła, że wniosła zażalenie na bezczynność postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. uznało zażalenie za niezasadne. Organowi I instancji zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3,art. 36 § 1, art. 84 i art. 123 § 1 i 2 k.p.a. poprzez: rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, polegające na niewydaniu decyzji środowiskowej pomimo upływu ponad 12 miesięcy od daty wszczęcia postępowania i blisko 8 miesięcy od wydania decyzji uzgodnieniowej; podejmowanie działań pozornych i sztucznie przedłużających postępowanie, polegające w szczególności na zaliczaniu do materiału dowodowego dokumentów zbędnych i uzyskanych w sposób niezgodny z wymogami procedury administracyjnej, a także generowanie pism niespełniających wymagań formalnych; zaniechanie odpowiedniego zawiadomienia strony skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, niepodanie przyczyn zwłoki i niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy; prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez nienależyte respektowanie interesu strony skarżącej i narażanie jej na poważną szkodę. Podnosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: zobowiązanie Burmistrza do wydania decyzji w terminie czternastu dni od daty zwrotnego przekazania akt organowi; dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, oraz ocenę kontroli dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.; zobowiązanie Burmistrza do wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie; w przypadku uwzględnienia skargi - orzeczenie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania wiązało się z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu stanowiska organ podkreślił, że w dniu 29.06.2015r. wydał decyzję o odmowie zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Podniósł, że w niniejszej sprawie, wobec stwierdzonych nieścisłości w raporcie oraz wykazanej uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla ludzi, ewidentnie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez inwestora. Inwestor wezwany do uzupełnienia raportu o alternatywną lokalizację przedsięwzięcia nie wyraził zgody na zmianę lokalizacji i ani nie poprawił, ani nie uzupełnił raportu. W tych okolicznościach organ uznał, że została wypełniona przesłanka skutkująca odmową zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Na rozprawie sądowej w dniu 19 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę z wyłączeniem wniosku zawartego w pkt 1- z uwagi na wydanie decyzji w sprawie, którą strona otrzymała i złożyła od niej odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że z istoty sprawowanej kontroli, nie mógł dokonywać merytorycznej oceny przeprowadzonych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokonanie takiej oceny jest bowiem rolą organów orzekających w sprawie. Następnie Sąd szczegółowo przedstawił przebieg postępowania. Wskazał, że Spółka występując do organu z wnioskiem z dnia 12 maja 2014 r. przedłożyła raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia z maja 2014 r., mapę ewidencyjną obejmującą teren i obszar oddziaływania przedsięwzięcia i wypis z rejestru gruntów. W dniu 15 maja 2014 r. organ prowadzący postępowanie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. nie wydał opinii sanitarnej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia [...].10.2014r. (data wpływu do organu 06.10.2014r.) uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia zgodnie z dołączonym do wniosku raportem i uzupełnieniem raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W toku postępowania organ zapewnił udział społeczeństwa, poprzez wydanie obwieszczenia z dnia 14.10.2014 r. o wyłożeniu raportu oddziaływania na środowisko oraz o czynnościach podjętych w tym postępowaniu. Obwieszczenie ukazało się w BIP na stronie internetowej Urzędu oraz wywieszono je na tablicy ogłoszeń UM w J.. Społeczeństwo zostało poinformowane o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz z raportem i uzupełnieniem do raportu, składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od dnia publikacji obwieszczenia. W wyznaczonym terminie do organu wpłynęły liczne pisma od mieszkańców, sprzeciwiających się lokalizacji i realizacji przedmiotowej inwestycji. Obwieszczeniem z dnia 05.11.2014 r. organ poinformował o terminie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Pismem z dnia 17.11.2014 r. organ zlecił sporządzenie opinii do raportu Uniwersytetowi P. Rozprawa administracyjna odbyła się w dniu 20.11.2014 r. Na rozprawie administracyjnej zainteresowani zostali poinformowani o zleceniu opinii w sprawie. Przedstawiono również uwagi do raportu, opracowane przez dr hab. inż. J.D.p racownika naukowego Uniwersytetu P. Opinia w sprawie wpłynęła do Urzędu Miejskiego w J. w dniu 20.01.2015 r. W dniu 22.01.2015 r. organ poinformował skarżącą o fakcie sporządzenia opinii i wezwał do złożenia wyjaśnień i odpowiedzi na pytania zadane podczas rozprawy administracyjnej oraz uzupełnienia raportu o alternatywną lokalizację dla planowanej inwestycji. W odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżąca w dniu 29.01.2015 r. złożyła pismo, w którym nie odniosła się do pytań zawartych w wezwaniu i odmówiła dokonania modyfikacji raportu oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. W trakcie prowadzonego postępowania zostały złożone listy osób sprzeciwiających się uruchomieniu zakładu recyklingu jak i listy osób popierających inwestycję. W dniu 26.01.2015r. (data wpływu do organu 29.01.2015r.) skarżąca złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 21.04.2015 r. (data wpływu do organu 24.04.2015 r.) SKO w K. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W dniu 21.05.2015 r. organ zawiadomił strony o zebraniu materiału ww. sprawie. W wyznaczonym terminie Stowarzyszenie R. złożyło koreferat do raportu oddziaływania na środowisko analiza wpływu na środowisko inwestycji: "Zakład recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych na działce o nr ewid. [...] przy ul. G. [...] w J.". W dniu 08.06.2015 r. (data wpływu do organu 11.06.2015 r.) spółka złożyła pismo, w którym wypowiedziała się co do zebranych dowodów w sprawie. W dniu 29.06.2015 r. Burmistrz Miasta J. wydał decyzję, w której orzekł o odmowie zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu analiza akt sprawy i przedstawiony na jej podstawie stan faktyczny sprawy pozwala uznać, że wbrew zarzutom skargi, podejmowane przez organ w rozpoznawanej sprawie czynności procesowe następowały w rozsądnych odstępach czasu. Co istotne, podejmowane przez organ czynności mające na celu zbieranie kompletnego materiału dowodowego koniecznego do orzekania pozostają ze sobą w czasowym związku. W toku postępowania organ korzystał z uprawnień procesowych i środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. oraz ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Odnosząc się do zasadniczego zarzutu strony skarżącej kwestionującego możliwość skorzystania przez organ z opinii do raportu środowiskowego sporządzonej przez jednostkę naukową - Uniwersytet P., Sąd stwierdził, że w realiach rozpoznawanej sprawy Burmistrz, jako organ właściwy do orzekania w przedmiocie decyzji środowiskowej był w świetle przepisów k.p.a. (art. 84 k.p.a.) uprawniony do zlecenia opracowania przedmiotowej opinii. W sytuacji gdy charakter i przedmiot sprawy wymagają wiadomości specjalnych organ prowadzący główne postępowanie może dopuścić dowód z opinii biegłego. Przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie wyłączają ani też nie ograniczają aktywności organu w korzystaniu z tego środka dowodowego. W ocenie Sądu, postanowienie o którym mowa w art. 77 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie ma dla organu mocy wiążącej w zakresie wyboru właściwego rozstrzygnięcia sprawy. Nie zwalnia również organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego, stosownie do wymogów wynikających z przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego. Wynik postępowania uzgodnieniowego nie zwalnia organu właściwego do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od obowiązku dokonywania weryfikacji stanowiska organu współdziałającego skoro to organ występujący o uzgodnienie ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania. Zaakceptowanie stanowiska strony skarżącej, kwestionującej możliwość sięgnięcia przez organ po opinie podmiotów posiadających wiadomości specjalne oraz wyrażającej i podkreślającej brak możliwości kwestionowania postanowienia uzgadniającego inwestycję, czyniłoby zbędnym dalsze prowadzenie postępowania głównego. Wydanie w tych okolicznościach decyzji byłoby czysto iluzoryczne, gdyż postanowienie organu uzgadniającego w istocie zastępowałoby decyzję środowiskową. W tych okolicznościach organowi nie można więc skutecznie postawić zarzutu przewlekania postępowania i niedochowania należytej staranności w zorganizowaniu postępowania administracyjnego zwłaszcza gdy się zważy, że szczególny cel postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia powoduje, że decyzja musi zawierać szczególne elementy, określone w art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Sąd podkreślił, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację i prowadzenie inwestycji. Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku i czy spełnia parametry i wymagania w zakresie ochrony środowiska. Na marginesie Sąd wskazał, że poza zakresem kognicji sądów administracyjnych pozostaje zawarty w skardze wniosek o zobowiązanie organu do wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Skargą kasacyjną D. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej, prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy J., nie doszło do przewlekłości postępowania, w sytuacji gdy miało miejsce naruszenie przez organ administracyjny art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1, art. 84 i art. 123 § 1 i 2 k.p.a. - przede wszystkim poprzez: a) rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, polegające na wydaniu decyzji środowiskowej po upływie ponad 13 miesięcy od daty wszczęcia postępowania i 9 miesięcy od wydania decyzji uzgodnieniowej, b) podejmowanie działań pozornych i sztucznie przedłużających postępowanie, polegające w szczególności na zaliczaniu do materiału dowodowego dokumentów zbędnych i uzyskanych w sposób niezgodny z wymogami procedury administracyjnej, a także generowanie pism niespełniających wymagań formalnych, c) zaniechanie odpowiedniego zawiadomienia strony skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, niepodanie przyczyn zwłoki i niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy, d) prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez nienależyte respektowanie interesu strony skarżącej i narażanie jej na poważną szkodę; 2) art. 7, art. 8 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez Sąd I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej, nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza w kontekście sposobu działania, chronologii podejmowanych czynności i motywacji organu administracyjnego, niewzięcie pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy, całkowite pominięcie w rozważaniach części zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów oraz skrajną lakoniczność i ogólnikowość uzasadnienia w części zawierającej właściwe motywy rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem, przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie kwestą wymagającą rozstrzygnięcia było, czy Burmistrz Miasta i Gminy J. prowadząc postępowanie zmierzające do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, dopuścił się przesłanki przewlekłości postępowania, czy też nie. Z brzmienia art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, iż przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie wypełniają przesłanki określonej w art. 12 k.p.a., ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (wyrok NSA z 26 października 2012 r., II OSK 1956/12). Stwierdzenie, że w określonej dacie można zakwalifikować postępowanie jako dotknięte przewlekłością prowadzenia, wymaga gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania szeregu ocen toku czynności procesowych, ustalenia faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd I instancji takiej oceny dokonał, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Na uwzględnienie nie zasługiwał więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., który w związku z jego niepowiązaniem z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, podlegał ocenie jako zarzut braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego przez Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2379/14). Podkreślenia wymaga przy tym, że powyższy zarzut koncentruje się wokół wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, pomimo iż w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. normującego zasady prawidłowego jego sporządzania. Powołano się natomiast na art. 107 § 3 k.p.a. dotyczący uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji administracyjnej, który to przepis w ogóle nie przystaje do przedmiotu niniejszej sprawy. Powyższe sprawia, że omawiany zarzut także i z tych względów nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie doszło do przewlekłości postępowania w sytuacji, gdy miało miejsce naruszenie przez organ art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1, art. 84 i art. 123 § 1 i 2 k.p.a. Abstrahując już od niepowiązania powyższego zarzutu z art. 149 p.p.s.a. wskazać należy, że ocena czynności podejmowanych przez organ w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), w kontekście zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, powinna uwzględniać specyfikę postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz obowiązki nałożone na organ przepisami tej ustawy. Wskazać należy przy tym chociażby na mający zastosowanie w niniejszej sprawie: art. 33 nakładający na organ obowiązek podawania do publicznej wiadomości szeregu informacji przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa, w tym o możliwości składania uwag i wniosków wraz ze wskazaniem 21-dniowego terminu do ich składania oraz art. 37 nakładający na organ prowadzący postępowanie obowiązek merytorycznego rozpatrzenia tych uwagi i wniosków; art. 36 tej ustawy wskazujący na możliwość przeprowadzenia przez organ rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa; art. 77 ww. ustawy nakładający na organ obowiązek uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w przypadku, gdy przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; art. 79 ust. 1 nakładający na organ obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dokonując w tym kontekście oceny działań podjętych przez organ celem ustalenia stanu faktycznego należy podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia w niniejszej sprawie wynikającej z art. 12 k.p.a. zasady szybkości postępowania w stopniu uzasadniającym stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania. Analiza sekwencji czynności podejmowanych przez organ słusznie doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, że następowały one w rozsądnych odstępach czasu oraz pozostawały ze sobą w czasowym związku. Zwrócić należy przy tym uwagę, że zgodnie z treścią art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w art. 35 § 1-4, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zasadnie Sąd I instancji podkreślił ponadto, że organ w toku postępowania korzystał z uprawnień i środków dowodowych przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Burmistrz Miasta i Gminy J. był uprawniony do zlecenia opracowania opinii do raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. nie zwalniało bowiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, od przeprowadzenia wymaganej przepisami prawa oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Uznając zatem, iż w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, Burmistrz zwrócił się do eksperta, który je posiada. Sam brak wydania w przepisanej formie postanowienia w tym przedmiocie nie świadczy natomiast o niecelowości przeprowadzenia tego dowodu i przeciąganiu przez organ sprawy w czasie. Odnośnie podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu związanego z brakiem informowania strony skarżącej w trybie art. 36 k.p.a. o przyczynach zwłoki ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy wskazać należy, że pomimo częściowej zasadności tego zarzutu jego podniesienie nie mogło wpłynąć na odmienną ocenę skargi. Pomimo bowiem, iż organ nie wskazywał stronie skarżącej przewidywanego terminu wydania decyzji w sprawie to jednak informował ją o wszystkich podejmowanych w sprawie czynnościach zarówno bezpośrednio jak i w drodze obwieszczenia, gdy zastosowanie znalazł art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 49 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.