II OZ 775/15

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 90/15 odrzucające wniosek E. S. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze skargi E. S. i T. M. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z 10 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku odmówił E. S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2015 r. Termin na złożenie sprzeciwu upłynął zatem bezskutecznie w dniu 7 maja 2015 r. W piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2015 r. wskazując, że nie ponosi winy w jego uchybieniu. Wyjaśnił, że w dniach od 3 do 5 maja 2015 r. przebywał na leczeniu w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w B., na dowód czego przedłożył kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego. Podniósł, że po wyjściu ze szpitala wysłał zażalenie do sprawy II SA/Bk 6/15 i w tej samej kopercie sprzeciw do sprawy II SA/Bk 90/15. Podniósł również, że w dniu 8 czerwca 2015 r. otrzymał wezwanie do wpisu od skargi, co oznacza, że sprzeciw "nie dotarł do akt sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 22 czerwca 2015 r., na podstawie art. 88 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu należy uznać dzień 6 maja 2015 r. Z akt sprawy o sygn. akt II SA/Bk 6/15, na którą powołuje się skarżący, wynika bowiem, że po wyjściu ze szpitala w dniu 6 maja 2015 r. wysłał on zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 10 kwietnia 2015 r. Jednakże, w ww. aktach sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ma sprzeciwu od postanowienia referendarza Sądu z dnia 10 kwietnia 2015 r. złożonego rzekomo do sprawy o sygnaturze II SA/Bk 90/15. Zdaniem Sądu przyjmując najbardziej korzystną dla strony interpretację, należy stwierdzić, że 7- dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od 6 maja 2015 r. Zatem ostatnim dniem na złożenie wniosku o przywrócenie terminu był dzień 13 maja 2015 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek strona skarżąca złożyła dopiero w dniu 15 czerwca 2015 r., a zatem z przekroczeniem wspomnianego 7- dniowego terminu, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia. Pismem z dnia 20 lipca 2015 r. E. S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2015 r. zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię polegająca na tym, że wnioskodawca złożył wniosek o przywrócenie terminu po upływie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu w sytuacji kiedy termin ten został zachowany, ponieważ wnioskodawca o braku sprzeciwu dowiedział się w dniu 8 czerwca 2015 r. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 88 p.p.s.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 powołanej ustawy spóźniony lub na mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że Sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne, m.in. to czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu, gdyż został wniesiony po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że 7- dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia 6 maja 2015 r. Dodatkowo w aktach sprawy II SA/Bk 6/15 brak jest sprzeciwu złożonego do sprawy II SA/Bk 90/15, na co powołuje się skarżący. Dlatego też, złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dopiero w dniu 15 czerwca 2015 r. nastąpiło z rażącym naruszenie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia który upłynął w dniu 13 maja 2015 r. Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd I instancji nie badał kwestii związanych z brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu albowiem istota sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.