I OZ 1562/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 680/15 oddalające wniosek U. Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi U. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek od nienależnie pobranych zasiłków pielęgnacyjnych postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z dnia 16 lipca 2015 r. U. Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek od nienależnie pobranych zasiłków pielęgnacyjnych. Strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, iż nie miała wiedzy o możliwości odwołania się do sądu. Skarżąca stwierdziła, że została poinformowana, iż decyzja SKO jest ostateczna i wykonalna. Dopiero po konsultacji z prawnikiem zdecydowała się wnieść skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. oddalił wniosek U. Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, że decyzję organu II instancji doręczono stronie w dniu 15 czerwca 2015 r., a zatem ostatnim dniem do złożenia skargi był 15 lipca 2015 r., zaś skargę strona złożyła osobiście w Kolegium w dniu 16 lipca 2015 r. Uwzględniając, iż skargę złożono z jednodniowym opóźnieniem, Sąd przyjął, że strona nie przekroczyła siedmiodniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonywujący sposób okoliczności, które miałyby wskazywać na brak jej winy w uchybieniu terminu - jak wymaga tego art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Skarżącej doręczono decyzję organu II instancji wraz z pouczeniem, iż przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Pouczenie to, znajdujące się na tej samej karcie, co informacja o ostateczności decyzji, było na tyle zrozumiałe, iż nawet osoba nieposiadająca fachowej wiedzy prawniczej powinna była zrozumieć jego treść. Jasno bowiem z niego wynikało, że w określonym terminie istnieje możliwość złożenia skargi do sądu, niezależnie od waloru ostateczności decyzji. W konkluzji Sąd stwierdził, iż skarżąca nie dochowała w niniejszej sprawie staranności jakiej należałoby wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie U. Ł. oświadczyła, iż nie miała świadomości, że przysługuje jej środek odwoławczy od wydanej decyzji. Na decyzji widnieje informacja, że jest ona ostateczna. Skarżąca wyjaśniła, że nie zrozumiała treści pouczenia, w którym zawarto informację, że decyzja może być zaskarżona z powodu uznania jej za niezgodną z prawem, gdyż była przekonana, że niezgodność z prawem dotyczy kwestii formalnych, natomiast w jej ocenie, decyzja ta była po prostu niezwykle krzywdząca. Dopiero po konsultacji z prawnikiem, która miała miejsce w dniu 16 lipca 2015 r., dowiedziała się, że mimo ostateczności decyzji może ją zaskarżyć. Tego samego dnia wniosła skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jedną z zasadniczych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminowi (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Aby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna uwiarygodnić swoją staranność przy prowadzeniu własnych spraw, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. W rozpoznawanej sprawie jedynym argumentem podnoszonym przez skarżącą zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu jest okoliczność błędnego zrozumienia treści pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Przy ocenie przesłanki braku zawinienia, określonej w art. 87 § 2 P.p.s.a., która jest warunkiem koniecznym przywrócenia terminu do dokonania przez stronę spóźnionej czynności w postępowaniu sądowym, niewątpliwe znaczenie ma okoliczność, czy przyczyną uchybienia terminu jest wyłącznie zachowanie samej skarżącej, czy również postępowanie organu, mogące wprowadzić stronę w błąd. W niniejszej sprawie skarżącej doręczono decyzję organu II instancji wraz z pouczeniem, iż przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że z pouczenia tego, pomimo iż znajdowało się na tej samej karcie, co informacja o ostateczności decyzji, jasno wynikało, że w określonym terminie istnieje możliwość złożenia skargi do sądu, niezależnie od waloru ostateczności decyzji. Pouczenie to w swojej treści skonstruowane jest w sposób czytelny oraz zrozumiały i jego właściwie zrozumienie nie powinno sprawiać trudności. Do jego interpretacji nie jest wymagane posiadanie szczególnych kwalifikacji i wiedzy prawniczej. Należy również podkreślić, iż w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co treści tego pouczenia strona mogła zwrócić się do organu o ich wyjaśnienie. W terminie otwartym do wniesienia skargi skarżąca nie podjęła jednak żadnych kroków w tym celu, przez co nie dołożyła należytej staranności w przypilnowaniu swoich interesów. Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo uznał, że nie można przyjąć jakoby uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Z przedstawionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.