I OZ 1851/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/GI 405/15 o oddaleniu wniosku o ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi S.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek S.D. o ustanowienie pełnomocnika w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżąca, mieszkająca na stałe w Niemczech, korzysta z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a ponadto uzyskuje wspólny dochód wraz z mężem, w wysokości 1557,60 euro miesięcznie, a także posiada oszczędności w wysokości 8000 euro. Oznacza to, iż skarżąca dysponuje środkami wystarczającymi na ustanowienie pełnomocnika z wyboru, a okoliczności powołane w sprawie nie mogą być uznane za przesłanki przyznania prawa pomocy, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zażalenie na to postanowienie wniosła S.D., podnosząc, iż wskazane we wniosku oszczędności przeznaczone zostały między innymi na zakup mebli, a ponadto stanowią one rezerwę na inne nieprzewidziane okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż S.D. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jednak – jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny – korzysta ona w niniejszej sprawie z ustawowego obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Zasadnie zatem Sąd I instancji rozpoznał wniosek strony jako żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym takie prawo może być przyznane osobie fizycznej, o ile wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. Instytucja przyznania prawa pomocy wprowadzona została do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca wprawdzie wskazuje, iż sama nie uzyskuje dochodów (nie potwierdziła jednak tej okoliczności w żaden sposób), to wskazania wymaga, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, który uzyskuje stały miesięczny dochód w kwocie 1557,60 euro. Ponadto posiada oszczędności w kwocie około 8000 euro. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że strona nie może być za uznana za osobę, której przyznane może być prawo pomocy. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.