II GSK 2322/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 18/15 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 18/15, w ten sposób, że w wierszu 14 od góry w miejsce daty: "[...] grudnia 2014 r." wpisać datę: "[...] października 2014 r."; 2. uchyla zaskarżony wyrok; 3. oddala skargę; 4. zasądza od T. M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.300 (tysiąc trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 18/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. M., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej i umorzył postępowanie administracyjne. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] stycznia 2012 r. na odcinku drogi ekspresowej S10 węzeł Toruń Zachód – węzeł Czerniewice (na dzień przeprowadzenia kontroli węzeł Nieszawka – węzeł Czerniewice), w trakcie kontroli zespołu pojazdów składającego się samochodu ciężarowego o nr rej. [...] praz przyczepy specjalizowanej o nr rej. [...], kierowanego przez T. M. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego ustalili, że kierujący nie posiada w pojeździe wymaganego urządzenia viabox. Wobec tego uznano, że skarżący poruszał się po odcinku drogi ekspresowej S10, wymienionym w załączniku nr 1 pkt 14 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, bez wymaganej opłaty elektronicznej. W dniu [...] stycznia 2014 r. do organu wpłynęło pismo Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Bydgoszczy z [...] stycznia 2014 r. na okoliczność prawidłowości oznakowania odcinka drogi S10 węzeł Nieszawka – węzeł Czerniewice w znaki drogowe i tablice informujące o systemie elektronicznego poboru opłat. Zgodnie z informacją zawartą w piśmie, stała organizacja ruchu dotycząca umieszczenia tabliczek typu T-34 została zatwierdzona 14 września 2011 r. (rzeczywisty termin wprowadzenia organizacji ruchu to 7 października 2011 r.). Kontrole oznakowania na przedmiotowym odcinku drogi ekspresowej S210 nie wykazały żadnych braków czy nieprawidłowości w ustawieniu oznakowania. Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł za przejazd po płatnym i prawidłowo oznaczonym odcinku drogi S10 pojazdu o masie całkowitej ponad 3,5 t bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Decyzją z [...] października 2014 r. GITD utrzymał w mocy powyższą decyzję. Odnosząc się do zarzutu braku sprawdzenia prawidłowości oznakowania, organ podkreślił, że w dniu realizowanego przejazdu, tj. [...] stycznia 2012 r., na przedmiotowym odcinku drogi ekspresowej S10 były umieszczone tabliczki T-34 informujące o konieczności dokonania opłaty elektronicznej, co potwierdza pismo Zastępcy Dyrektora Oddziału GDDKiA w Bydgoszczy z [...] stycznia 2014 r. Strona skarżąca nie była w stanie jednoznacznie wypowiedzieć się co do stanu faktycznego w tym zakresie, a jedynie sugerowała, że mogło dojść do zniszczenia znaku w wyniku aktów wandalizmu. W ocenie organu, skarżący nie orientuje się co do tego, czy znak drogowy był ustawiony, czy też nie. Nie jest zaś rolą organu ustalanie hipotetycznych okoliczności niemających potwierdzenia w rzeczywistości, a będących jedynie twierdzeniami strony. WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, a także umorzył postępowanie administracyjne. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej k.p.a.) – polegającego przede wszystkim na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Organ nie przeprowadził bowiem dowodów na okoliczność, czy [...] stycznia 2012 r. widniała przy spornym odcinku drogi tabliczka T-34, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. WSA uznał, że odpowiednie oznakowanie drogi jest przesłanką wymierzenia wskazanej kary pieniężnej, a jego brak to uniemożliwia. Tymczasem organ w obydwu decyzjach organ wskazał jedynie, że [...] stycznia 2012 r. na przedmiotowym odcinku drogi ekspresowej S10 były umieszczone tabliczki informacyjne T-34 informujące o konieczności dokonania opłaty elektronicznej, co potwierdza pismo Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad we Bydgoszczy z [...] stycznia 2014 r. Sąd wskazał, że rolą organu w toczącym się na nowo postępowaniu będzie zbadanie, czy przed wjazdem na przedmiotowy płatny odcinek drogi ekspresowej S10 w dniu kontroli był umieszczony widoczny znak informacyjny T-34, a ponadto czy skarżący miał możliwość zjazdu z drogi, którą się poruszał, po dostrzeżeniu wyżej omówionego znaku informacyjnego T-34, a przed wjazdem na przedmiotową drogę ekspresową. Jednocześnie, Sąd wskazał, że z art. 4 ustawy z 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1310; dalej ustawa zmieniająca) wynika, że nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W myśl art. 7 ustawy zmieniającej, weszła ona w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 2 stycznia 2015 r. Obydwie decyzje zostały wydane w kontrolowanej sprawie przed tą datą (ostatnia [...] października 2014 r.), a zatem Sąd uznał, że brak jest podstaw do udzielenia organowi wskazań co do dalszych czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Zachodzi bowiem tzw. ujemna przesłanka prowadzenia postępowania administracyjnego, obligująca do jego umorzenia, na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: prawa materialnego, a to art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.; dalej u.d.p.) przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej jest ustawienie znaku drogowego, podczas gdy z treści przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. taki warunek nie wynika i nie da się tego warunku wywieść również z art. 2 Konstytucji RP; prawa materialnego, a to art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi, tak aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku, podczas gdy taka interpretacja art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. uzależniająca obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej od ustawienia znaku drogowego narusza językową wykładnię obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., albowiem obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej wynika z przepisów powszechnie obowiązujących, w tym z przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji ustawowej art. 13ha ust. 6 u.d.p.; prawa materialnego, a to § 65 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zm.; dalej rozporządzenie) przez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że znak T-34 konkretyzuje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi publicznej, podczas gdy obowiązek wnoszenia opłaty elektronicznej wynika wprost z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., a drogi objęte tym obowiązkiem zostały wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji ustawowej art. 13ha ust. 6 u.d.p.; prawa materialnego, a to § 65 ust. 1 i 3 rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest ustawienie znaku drogowego z tabliczką T-34, który zdaniem Sądu I instancji zawiera w sobie element zakazu poruszania się bez uiszczenia opłaty elektronicznej lub zobowiązania się do określonego zachowania, podczas gdy z treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. taki warunek nie wynika, a ponadto ten rodzaj znaku drogowego nie zawiera w sobie elementu zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania; prawa materialnego, a to § 1 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 1 w części 6.3.7.8 oraz 6.3.7.9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.; dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest takie usytuowanie znaku T-34, aby możliwe było wypełnienie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez podmiot do tego zobowiązany, podczas gdy miejsce usytuowania znaku T-34 wynika z treści załącznika nr 1, części 6.3.7.8 oraz 6.3.7.9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, a treść ta nie dopuszcza usytuowania znaków T-34 w sposób inny niż tam wskazany, w szczególności przed wjazdem na odcinek drogi krajowej objęty obowiązkiem wnoszenia opłaty elektronicznej oraz na drodze doprowadzającej do przedmiotowego odcinka drogi; przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ w sposób niedostateczny wywiązał się z obowiązku wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności nie zbadał, czy w dniu kontroli przed wjazdem na płatny odcinek drogi krajowej nr S1O był umieszczony widoczny znak informacyjny T-34, a ponadto czy Skarżący miał możliwość zjazdu z drogi, którą się poruszał po dostrzeżeniu znaku T-34, a przed wjazdem na przedmiotową drogę krajową, podczas gdy z zebranego przez organ materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że odcinek drogi krajowej wymieniony w załączniku nr 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2013 r. poz. 1263, ze zm.) był oznakowany tabliczkami informacyjnymi T-34, a przeprowadzone przez zarządcę tej drogi kontrole nie wykazały nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w miejscu korzystania z ww. drogi przez Skarżącego znajdowało się oznakowanie informujące, że za przejazd drogą, na której znajdował się Skarżący, pobierana jest opłata elektroniczna, ustalenia te były wystarczające dla przypisania odpowiedzialności Skarżącemu za nieuiszczenie opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową, albowiem stosownie do treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w nie istnieje prawna możliwość ustawiania tabliczek T-34 na drogach prowadzących do dróg objętych obowiązkiem uiszczania opłaty elektronicznej, wobec czego zbędnym było ustalanie przez organ okoliczności, której nie przewidują przepisy prawa materialnego; przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ w sposób niedostateczny wywiązał się z obowiązku wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności nie zbadał, czy w dniu kontroli drogowej istniało oznakowanie drogi informujące o poborze opłaty elektronicznej, podczas gdy organ w toku postępowania podjął czynności wyjaśniające tą okoliczność uzyskując informację od zarządcy drogi S1O w zakresie jej oznakowania, w konsekwencji ustalił, że droga S1O była oznakowana prawidłowo, a nadto zarządca drogi nie stwierdził nieprawidłowości w oznakowaniu ww. drogi podczas wykonywanych kontroli okresowych, które były prowadzone zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem z dnia 23 września 2003 r. (Dz. U. 2003 r. Nr 177, poz. 1729), co prowadzi do wniosku, że zarówno przed datą kontroli drogowej, jak również po kontroli drogowej nie stwierdzono nieprawidłowości w oznakowaniu ww. drogi; przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ w sposób niedostateczny wywiązał się z obowiązku wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności nie zbadał, czy Skarżący miał możliwość zjazdu z drogi, którą się poruszał, po dostrzeżeniu znaku T-34, a przed wjazdem na drogę płatną, co w ocenie Sądu ma kluczowe znaczenie dla istnienia możliwości zachowania zgodnego z prawem przez Skarżącego, podczas gdy organ ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego, w szczególności okoliczność istnienia na drodze krajowej S1O znaków T-34, jak również dokonał oceny stanu faktycznego sprawy, wskazując, że miernikiem oceny powstania obowiązku wniesienia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych jest jedynie dopuszczalna masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów, jak również bez znaczenia dla istoty naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest okoliczność istnienia, możliwości dokonania zjazdu z drogi płatnej lub z drogi do niej prowadzącej przez kierującego, po powzięciu przez niego informacji zawartej w znaku T-34, bowiem obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej powstaje z chwilą rozpoczęcia korzystania z drogi objętej tym obowiązkiem; 9) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego, podczas gdy zebrany przez organ materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia wydanych przez organ rozstrzygnięć oraz umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione zarzuty. Z art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania, która nie występuje w niniejszej sprawie. Zasada z art. 183 § 1 p.p.s.a. oznacza, że NSA nie może wyjść poza postawione w skardze kasacyjnej zarzuty i wnioski strony. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzuty, może je oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Jeżeli strona podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, powinna wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast w odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego – iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Formułując zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien zaś nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Jak wynika z art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2602/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli w skardze kasacyjnej podnoszone są zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznawane są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero w przypadku uznania, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, możliwe jest zbadanie zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przypomnieć, że Sąd I instancji uznał, że w wyniku postępowania dowodowego nie zostało dostatecznie wykazane, że droga S10 została prawidłowo oznakowana tabliczką T-34, a więc wynik postępowania dowodowego nie mógł stanowić podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na zasadzie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Organ, nie zgadzając się z tym stanowiskiem Sądu, podniósł, że podjął wszelkie możliwe działania w celu obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym prawidłowego oznakowania drogi, po której poruszał się T. M.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., sformułowane w skardze kasacyjnej GITD zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bezpodstawnie Sąd I instancji uznał, że organ nie ustalił prawidłowego oznakowania drogi ekspresowej S10 na odcinku węzeł Nieszawka – węzeł Czerniewice. Organ zwrócił się bowiem do GDDKiA, zarządcy drogi, o wskazanie daty zatwierdzenia projektów stałych organizacji ruchu uwzględniających ustawienie tabliczek informacyjnych T-34, wskazanie rzeczywistego terminu wprowadzenia tego znaku, wskazanie dat przeprowadzenia kontroli ww. drogi w zakresie prawidłowości oznakowania. W odpowiedzi na powyższe pismem z [...] stycznia 2014 r., znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, GDDKiA poinformował organ, że projekt organizacji ruchu uwzględniający ustawienie tabliczek T-34 zatwierdzono 14 września 2011 r., a tabliczki te zostały ustawione 7 października 2011 r., co potwierdzają wyniki kontroli drogowej przeprowadzonej 8-9 października 2011 r. Kolejne kontrole, a także codzienne objazdy dróg, potwierdzały obecność tabliczek T-34. Skoro zaś tabliczka T-34 na spornym odcinku drogi została umieszczona 7 października 2011 r., a kontrole oznakowania drogi nie wykazały braków w tym zakresie, to nie ma podstaw do uznania, że w dacie przejazdu ([...] stycznia 2012 r.) droga nie była prawidłowo oznakowana. W konsekwencji, zdaniem NSA, informacje zawarte w piśmie urzędowym GDDKiA potwierdzają fakt prawidłowego oznakowania drogi S10, informującym o konieczności ponoszenia opłaty elektronicznej, na spornym odcinku. Natomiast argumenty skarżącego, na podstawie których Sąd uchylił decyzję GITD, zmierzające do wykazania stanu przeciwnego są gołosłowne. T. M., poza swoimi wątpliwościami dot. oznakowania drogi, nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów. Wobec powyższego NSA stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ przeprowadził postępowanie dowodowe potwierdzające w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności prawidłowego oznakowania drogi ekspresowej S10, którą poruszał się skarżący, tabliczką T-34, informującą o konieczności uiszczenia za przejazd opłaty elektronicznej, określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. WSA natomiast bezpodstawnie stwierdził braki w tym zakresie. Tym samym zarzuty naruszenia przez Sąd przepisów postępowania określone w pkt. 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej okazały się uzasadnione. W konsekwencji zaś zaakceptowania ustalonego przez organy stanu faktycznego, NSA uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i oddalił skargę T. M. na decyzję GITD z [...] grudnia 2014 r. Skoro bowiem droga S10 na odcinku węzeł Nieszawka – węzeł Czerniewice była prawidłowo oznakowana, to na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, czego bezspornie nie wykonał. Wobec tego, słusznie organ nałożył na niego karę pieniężną w wysokości określonej w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. W konsekwencji powyższego, NSA uznał, że na gruncie niniejszej sprawy zbędna jest ocena, czy w przypadku braku oznakowania drogi publicznej, za poruszanie się którą pobierana jest opłata elektroniczna, tabliczką T-34 możliwe jest nałożenie na kierującego pojazdem kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 u.d.p. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 2 i 3 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). Koszty postępowania należne organowi obejmują wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę – 1200 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przez nowego pełnomocnika organu. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w komparycji wyroku WSA w Warszawie poprzez wskazanie prawidłowej daty zaskarżonej decyzji (pkt 1 sentencji wyroku).