II GZ 999/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 851/15 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 851/15, odrzucił zażalenie E. Z. na postanowienie tegoż sądu z dnia 30 września 2015 r., odrzucające zażalenie na postanowienie WSA w L. z dnia 2 września 2015 r. odrzucające skargę E. Z. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. I Przewodniczący Wydziału [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. zarządzeniem z dnia 8 października 2015 r. wezwał E. Z. do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia [...] października 2015 r., poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni od daty doręczenia tego wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał dwie fotokopie zażalenia z dnia [...] października 2015 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Sąd I instancji odrzucił wniesione zażalenie, wskazując na treść art. 47 § 1 i 2 oraz art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). WSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem. Sąd wskazał, że jeżeli w sprawie występują także inne strony lub uczestnicy postępowania, to brak odpisów skargi dla doręczenia ich tym osobom zawsze będzie brakiem istotnym, jako że uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Ustawodawca w treści art. 47 § 1 p.p.s.a. założył więc, że odpisy pism doręczane innym stronom pochodzą od strony składającej pismo. Nie są to więc jakiekolwiek odpisy, a skutkiem tej regulacji jest między innymi to, że pozostałym stronom doręcza się takie odpisy, co do których strona składająca pismo przyjmuje odpowiedzialność za ich zgodność z oryginałem. W związku z powyższym WSA stwierdził, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż odpis pisma strony wymaga bezwzględnego poświadczenia za jego zgodność z oryginałem. W świetle powyższego Sąd I instancji, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił wniesione zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, bowiem na wezwanie Sądu przesłano jedynie dwie niepodpisane fotokopie zażalenia z dnia [...] października 2015 r., bez poświadczenia za ich zgodność z oryginałem. II Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E. Z., przesyłając wraz z nim podpisane w dniu [...] listopada 2015 r. zażalenie z dnia [...] października 2015 r. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu. Z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia, podlega ono odrzuceniu stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie zaś do treści art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać na regulację zawartą w art. 47 p.p.s.a., którym ustawodawca unormował obowiązek dołączania odpisów pism dla stron postępowania oraz odpisów załączników. Przepis ten w § 1 stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, odpisami pisma mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Oznacza to, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Jednakże podkreślenia wymaga, iż art. 47 § 2 p.p.s.a. nakazuje wprost, aby kopia taka została uwierzytelniona, co jest warunkiem koniecznym uznania jej za odpis pisma. Uwierzytelnienie ma za zadanie poświadczenie przez stronę zgodności odpisu z oryginałem pisma, przy czym nie jest wymagane podpisanie tych odpisów przez stronę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie użyte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zarządzeniu z dnia 8 października 2015 r. wskazywało precyzyjnie na konieczność nadesłania przez skarżącego 1 egzemplarza odpisu wniesionego zażalenia, poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Uwierzytelnienie przez skarżącego odpisu zażalenia miałoby wskazywać na zgodność treści tego odpisu z oryginałem wniesionego już środka zaskarżenia. W sytuacji zatem, gdy treść przesłanego do strony zarządzenia nie mogła budzić wątpliwość i w sposób jasny oraz przejrzysty określała wymóg, któremu musiał sprostać skarżący w celu uzupełnienia braku formalnego w sprawie, nie można było uznać, że czynność dokonana przez niego była zgodna z treścią wezwania. Przesłanie bowiem dwóch fotokopii, na których strona nie zamieściła potwierdzenia za zgodność z oryginałem, a zatem nie dokonała ich uwierzytelnienia, jak również nie złożyła na nich własnoręcznego podpisu, nie mogło zostać przez Sąd I instancji uznane za wykonanie wezwania Sądu. W przedstawionych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zatem, że postanowienie WSA odrzucające zażalenie z powodu nieuzupełnienia w terminie dostrzeżonych braków formalnych było prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.