VI SA/Wa 2130/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia i zażądania podjęcia działań oddala skargę Decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...] Minister Sportu i Turystki (dalej organ) działając na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 4 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127,. poz. 857 ze zm. - dalej ustawa o sporcie) w zw. z art. 127 ust. 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku P. z siedzibą w W. (dalej skarżący, Związek) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sportu i Turystyki z [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia władzom Związku w związku z niedostosowaniem działalności Związku do wymogów określonych w ustawie o sporcie oraz zażądania od władz Związku niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Pismem z [...] stycznia 2013 r., w związku upływem z dniem [...] października 2012 r. okresu przejściowego przewidzianego w art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie na dostosowanie działalności Związku do wymagań ustawy o sporcie, organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawidłowości działalności władz Związku. Decyzją z [...] lutego 2013 r. Nr [...], organ udzielił zarządowi Związku upomnienia z uwagi na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej MKOl), o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie oraz zażądał od władz Związku niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że na gruncie przepisów ustawy o sporcie doszło do konkretyzacji zasad związanych z uczestnictwem polskiego związku sportowego w międzynarodowej federacji. Minister zwrócił uwagę na przepis art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, zgodnie z którym, do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składanego do ministra właściwego w sprawach kultury fizycznej, dołączyć należy zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl. Podkreślił przy tym, że uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOl jest każdorazowo warunkiem niezbędnym i koniecznym. Minister wskazał, iż polski związek sportowy, nie spełniając wymogu przynależności do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl, nie może właściwie korzystać z uprawnień gwarantowanych mu przez przepis art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie. Zaznaczył, że zwrócił się do Związku o przedstawienie wymaganych informacji oraz o przekazanie stosownego zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W odpowiedzi Związek wskazał na fakt przynależności do organizacji międzynarodowej SportAcord. W ocenie organu, wskazanej organizacji nie można zaliczyć do grupy międzynarodowych federacji w rozumieniu art. 25 Karty Olimpijskiej i tym samym, organ uznał, że Związek naruszył wymogi określone w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, iż po wpisaniu na listę polskich związków sportowych Związek przystąpił do największej na świecie federacji międzynarodowej World Associalion of Kickboxing Orgcmizalions - WAKO), która jest jedyną tego typu organizacją na świecie uznaną i należącą do SportAccord. Strona wskazała ponadto, że SporlAccord jest oficjalnie uznana przez MKOl. Jednocześnie Związek podał, że w chwili obecnej MKOl prowadzi proces badania i weryfikacji wniosku WAKO w zakresie przyjęcia/uznania tej federacji międzynarodowej właśnie przez MKOl. Z uwagi na długotrwałe procedury rejestracji w MKOl Związek nie był w stanie spełnić wymogu zawartego w art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie w terminie do [...] października 2012 r. Jednakże, podjął wszelkie możliwe kroki alby zadośćuczynić wymaganiom ustawowym i obecnie oczekuje na zakończenie procesu rozpatrywania złożonego przez WAKO wniosku. Z informacji jakie uzyskał Związek od przedstawicieli WAKO wynika, że proces rejestracji w MKOl dobiegnie końca na przełomie maja i czerwca 2013 r., wówczas to dopiero znana będzie decyzja MKOl o ewentualnym uznaniu i przyjęciu WAKO. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] maja 2013 r. organ utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podniósł, że Związek, będąc polskim związkiem sportowym w rozumieniu dotychczasowych przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, stał się polskim związkiem sportowym także w myśl nowej regulacji ustawowej. Odnosząc się do treści art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie, podkreślił, że Związek z dniem [...] października 2012 r., będąc polskim związkiem sportowym, miał obowiązek w pełni dostosować się do wymogów zawartych w ustawie o sporcie, jako że dotychczasowa ustawa o sporcie kwalifikowanym w odmienny sposób regulowała kwestię przynależności polskich związków sportowych do międzynarodowych federacji sportowych. Minister wyjaśnił, że skoro nowa ustawa wprowadziła nowe wymagania, a jej wejście w życie poprzedzone zostało nie tylko stosownym okresem vacatio legis, ale również dodatkowo odpowiednio długim okresem przejściowym, to Związek zobowiązany był do dostosowania w tym zakresie. Skoro po upływie okresu przejściowego na dostosowanie działalności do wymogów ustawy nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku organ I instancji zasadnie zdecydował o zastosowaniu środka o jakim mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie. Minister wskazał również, że wymóg wynikający z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, obejmuje także aktualnie działające polskie związki sportowe. Podkreślił, że zasadniczym celem przyjętych zmian była unifikacja działalności polskich związków sportowych, w szczególności poprzez wskazanie wspólnych, jednolitych dla całej grupy międzynarodowych standardów. Zdaniem Ministra, ograniczenie obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 2 pki 4 ustawy o sporcie wyłącznie do nowotworzonych polskich związków sportowych w żaden sposób nie przyczyni się do realizacji założeń ustawodawcy. Co więcej, taka wykładania oznacza oczywistą dyskryminację podmiotów dopiero ubiegających się o uznanie za polski związek sportowy, a zarazem pozostaje sprzeczna ze spójną wykładnią całości przepisów ustawy o sporcie. W ocenie Ministra, wykładnia taka prowadzi jednocześnie do utrwalania niczym nieuzasadnionego zróżnicowania w grupie podmiotów, które zgodnie z założeniami ustawodawcy powinny spełniać te same warunki określone w przepisach ustawy i być traktowane w tym zakresie jednakowo. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji z [...] maja 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] lutego 2013 r. Rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. polegające na braku podjęcia wszystkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z naruszeniem zaufania do organów władzy publicznej, dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego z naruszeniem zasady jego wyczerpującego zbadania i zawężającą interpretację pojęcia: międzynarodowa federacja sportowa; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 82 ust 2 ustawy o sporcie poprzez jego błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że przepis ten statuuje obowiązek spełnienia przez polskie związku sportowe istniejące w dniu wejścia w życie ustawy o sporcie wszystkich wymagań wskazanych w art. 11 ustawy i w konsekwencji jego zastosowanie do stanu sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie podmioty, którym przysługiwał status polskiego związku sportowego w rozumieniu przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym, stały się z chwilą wejścia w życie ustawy o sporcie polskimi związkami sportowymi w znaczeniu ustalonym przez brzmienie jej przepisów. Polskie związki sportowe, a także osoby prawne będące ich członkami obowiązane są dostosować swoją działalność, w szczególności obowiązujące w nich statuty oraz regulaminy, do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Ustawa o sporcie weszła w życie w dniu 16 października 2010 r. Działający przed wejściem w życie ustawy o sporcie Polski Związek Warcabowy stał się na podstawie art. 82 ust. 1 ww. ustawy - związkiem sportowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 ww. aktu. Tym samym związek ten został adresatem wszystkich obowiązków, które ustawodawca przewidział dla tego rodzaju organizacji, w tym obowiązku z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, tj. posiadania zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Jak słusznie podkreślił organ, konieczność przedłożenia powyższego zaświadczenia zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polski związek sportowy odpowiednich standardów etyczno-prawnych jako że uznanie przez MKOI uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty Olimpijskiej Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu. Zgodnie z w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składanego do ministra właściwego w sprawach kultury fizycznej należy dołączyć zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest również przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem, jej uznania przez MKOl. Warunki uznania określają odpowiednie regulacje MKOl - postanowienia Karty Olimpijskiej. Pojęcie "międzynarodowej federacji" zostało na gruncie przepisów Karty Olimpijskiej wyraźnie odróżnione od innych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty. Zgodnie z tym przepisem w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za międzynarodowe federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem. W postanowieniach Karty Olimpijskiej jest też mowa o możliwość uznania przez MKOl stowarzyszeń międzynarodowych federacji (art. 3 pkt 3 Karty Olimpijskiej), czy pozarządowych organizacji związanych ze sportem, działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą Olimpijską (art. 3 pkt 5 Karty). Są to innego rodzaju organizacje, które nie są międzynarodowymi federacjami i nie są zatem objęte dyspozycją art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Informacje dotyczące międzynarodowych federacji sportowych uznanych przez MKOl dostępne są na stronie internetowej komitetu. W chwili obecnej uznanych przez MKOl jest 68 międzynarodowych federacji sportowych. Przedłożone przez Związek oświadczenie o przynależności do federacji WAKO oraz dokumenty poświadczające członkostwo tej federacji w organizacji SportAccord, w ocenie Sądu, nie stanowią o wykonaniu przez Związek obowiązku dostosowania działalności w zakresie wykazania przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim. Sąd w pełni akceptuje ustalenia organu z których wynika, iż federacja WAKO nie należy do międzynarodowych federacji sportowych uznanych przez MKOl. Sąd podobnie jak organ, nie kwestionuje faktu uznania organizacji SportAccord przez MKOl, wskazuje jednak, że nie jest to międzynarodowa federacja sportowa w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. SportAccord jest organizacją sportową, która sama zrzesza międzynarodowe federacje sportowe. Jej członkami jest 91 międzynarodowych federacji sportowych (pełne członkostwo). Jak wynika z wykazu członków SportAccord, są to zarówno federacje, które zostały uznane (np. Międzynarodowa Federacja Korfballu - International Korfball Federation), jak również nie zostały uznane przez MKOl (np. Międzynarodowa Federacja Futbolu Amerykańskiego - International Federation of American Football). Fakt, że dana federacja międzynarodowa jest członkiem SportAccord, nie oznacza, że została uznana przez MKOl. Jak wynika z art. 6 statutu SportAccord uznanie przez MKOl danej federacji nie jest warunkiem członkostwa w tej organizacji. Jak ustalono, federacja WAKO jest członkiem SportAccord, nie jest natomiast jedną z 68 federacji uznanych przez MKOl. Fakt ten potwierdził Zawiązek wskazują, że postępowanie w sprawie uznania WAKO przez MKOl jeszcze się nie zakończyło Niewykazanie przynależności do międzynarodowej federacji sportowej oznacza naruszenie przez Związek wymogów określonych w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego błędnej wykładni art. 82 ust. 2 w zw. z akt 11 ust. 2 pkt. 4 ustawy o sporcie, który wymaga od związków utworzonych w poprzednim stanie prawnym spełnienia warunków wynikających z nowej ustawy, Sąd uznał zarzut za niezasadny. Jak już wcześniej wskazano, zasadniczym celem przyjętych zmian była unifikacja działalności polskich związków sportowych, w szczególności poprzez wskazanie wspólnych, jednolitych dla całej grupy międzynarodowych standardów. Ograniczenie obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 2 pki 4 ustawy o sporcie wyłącznie do nowotworzonych polskich związków sportowych w żaden sposób nie przyczyniłoby się do realizacji założeń ustawodawcy. Różnica w porównaniu ze związkami utworzonymi już na podstawie przepisów wspomnianej ustawy sprowadzała się do odsunięcia w czasie - na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie, zaktualizowania się wspomnianych obowiązków wobec tych organizacji, które działały na podstawie wcześniejszych przepisów. Gdyby wolą ustawodawcy było objęcie polskich związków sportowych funkcjonujących przed wejściem w życie ustawy o sporcie kwalifikowanym odmiennym reżimem prawnym aniżeli ten, który znajduje zastosowanie do związków utworzonych później, to znalazłoby to wyraźne odzwierciedlenie w ustawie. Przepisy ustawy nie zróżnicowały sytuacji prawnej polskich związków sportowych w zależności od chwili ich utworzenia. Wręcz przeciwnie, ustawa - poprzez wprowadzenie ww. przepisów przejściowych - poddała polskie związki sportowe utworzone po wejściu w życie ustawy i przed jej wejściem w życie takiemu samemu reżimowi prawnemu. Podmiot, który uzyskał status polskiego związku sportowego na podstawie przepisów przejściowych zobligowany jest dostosować swoją działalność do wymogów nowej ustawy, co w konsekwencji prowadzi do uprawnionego wniosku, że w przypadku braku realizacji obowiązków przewidzianych w ustawie, organ sprawujący nadzór może zastosować art. 22 ustawy. Reasumując, organ administracji publicznej obowiązany był do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa. Wydając zaskarżone decyzje prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie ich wydawania. W sprawie nie naruszono zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a.. Wbrew zarzutom skargi nie można organowi odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Dokonana przez organ ocena całokształtu materiału dowodowego odpowiada zasadom wyrażonym w art. 77 i art. 80 k.p.a.. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ w sposób prawidłowo uznał, że Związek w okresie przejściowym nie dostosował swojej działalności do obecnych regulacji, gdyż nie przedłożył stosownego zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski i konsekwencji stosownie do naruszenia zastosował sankcje z art. 22 ustawy o sporcie. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.