I SA/Wa 884/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skarg A. S. i S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] sprostowało orzeczenie tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] poprzez zastąpienie w uzasadnieniu słowa "[...]", słowami "[...]". W uzasadnieniu organ podniósł, że na skutek pomyłki pisarskiej w uzasadnieniu orzeczenia SKO nr [...] wpisano błędnie nazwę ulicy [...] zamiast ul. [...]. Z akt sprawy o wypowiedzenie opłaty rocznej, jak również z wniosku o ustalenie, iż jej podwyższenie jest niezasadne, wynika wprost, że dotyczą one nieruchomości położonej przy ul. [...]. Dlatego też organ sprostował oczywistą omyłkę pisarską na podstawie art. 113 kpa. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. S. zarzucając mu niezgodność z prawem z powodu niewłaściwego zastosowania art. 113 § 1 kpa wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że błędny adres nieruchomości pojawił się w uzasadnieniu orzeczenia przy analizie przez organ stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego trudno uznać taką pomyłkę za "przejęzyczenie" ponieważ prawidłowe ustalenie stanu faktycznego ma wpływ na treść orzeczenia, a zatem takiej pomyłki nie można prostować na podstawie art. 113 kpa. Ponadto skarżący dodał, że w zaskarżonym postanowieniu nie wyjaśniono "sprzeczności w różnicy dat" o której pisał w sprzeciwie z dnia 12 września 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie ostatecznemu postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 nr [...] w przedmiocie sprostowania orzeczenia tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. oddalającego wniosek A. S. i S.S. o ustalenie, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...]. Zgodnie z art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom organu, niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista omyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego lub rachunkowego. Podkreślenia wymaga zaś, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (pod. Postanowienie NSA z 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OZ 70/07, niepublikowane). W świetle powyższych argumentów stwierdzić należy, że organ prawidłowo zastosował w kontrolowanej sprawie regulację prawną zawartą w art. 113 § 1 kpa. Sprostowaniem objął bowiem elementy omyłkowo wpisane w uzasadnieniu orzeczenia, tj. położenie nieruchomości. Oczywistość omyłki stwierdza się poprzez porównanie tekstu decyzji z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Z akt przedmiotowej sprawy (wypowiedzenia opłaty rocznej, wniosku o ustalenie że jej podwyższenie jest niezasadne) oraz komparycji orzeczenia wynika wprost, że dotyczy ono nieruchomości skarżącego położonej w W. przy ul. [...]. Wprawdzie w uzasadnieniu błędnie wpisano nazwę ulicy przy której położona jest nieruchomość, natomiast poddano analizie operat szacunkowy właściwy dla nieruchomości położonej przy ul. [...]. Dlatego też zdaniem Sądu sprostowanie to pozostaje bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, który kształtuje przede wszystkim rozstrzygnięcie zawarte w komparycji orzeczenia. Analiza sprostowania pozwala na stwierdzenie, że błędne podanie w uzasadnieniu orzeczenia nazwy ulicy przy której położona jest nieruchomość skarżącego było wynikiem błędu redakcyjnego organu mieszczącym się w pojęciu "innych oczywistych" omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 kpa. Ze znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego, który podlegał ocenie organu i do którego odnosi się organ w uzasadnieniu orzeczenia bezspornie wynika bowiem, że dotyczy on nieruchomości położonej przy ul. [...], a nie ul. [...] (innego operatu brak). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.