VI SA/Wa 1283/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi O.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego unieważnił udzielone na rzecz O. SA z siedzibą w W., skarżącej w niniejszej sprawie, prawo ochronne na znak towarowy słowny orbis [...] w części dotyczącej usług ujętych w klasie 36 tj.: usługi w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenie kantorów wymiany walut i przyznał O. z siedzibą w H., Bermudy od O. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę w wysokości 2600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2010 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw O. z siedzibą w H., Bermudy wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny "orbis" [...] udzielonego na rzecz O. S.A. z siedzibą w W., przeznaczonego do oznaczania towarów i usług z klas: 16, 35, 36, 37, 39, 41, 42 i 43. Wnoszący sprzeciw wniósł o unieważnienie spornego prawa w części dotyczącej usług ujętych w klasie 36, tj.: usługi w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenie kantorów wymiany walut. Jako podstawę prawną swojego żądania wskazał art. 246 ust. 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że sporny znak towarowy jest identyczny jak przysługujący mu wspólnotowy znak towarowy słowny ORBIS [...] oraz, że porównywane znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania identycznych i podobnych usług w klasie 36. Zdaniem wnoszącego sprzeciw przeciętny odbiorca może zatem uznać, że usługi świadczone przez uprawnionego oznaczane znakiem towarowym ORBIS pochodzą od wnoszącego sprzeciw. W odpowiedzi na sprzeciw, uprawniony ze spornego prawa ochronnego uznał sprzeciw za bezzasadny. Na rozprawie, w dniu [...] lipca 2012 r., wnoszący sprzeciw podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Uprawniony podtrzymał wniosek o oddalenie sprzeciwu. Oświadczył, że historia spółki O. sięga 1920 roku. Uprawniony podniósł, że wnoszący sprzeciw w 1996 roku złożył w Urzędzie Patentowym RP podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny "orbis", jednakże w tej sprawie została wydana decyzja o odmowie udzielenia prawa ochronnego. W kwietniu 1996 roku wnoszący sprzeciw wniósł o rejestrację znaku towarowego "orbis" w OHIM i w oparciu o tę rejestrację wniósł niniejszy sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy "orbis" [...]. Uprawniony wyjaśnił, że nie podjął działań w celu wyeliminowania z obrotu rejestracji wspólnotowego znaku towarowego "ORBIS" o numerze [...]. Podniósł, że w 1986 roku zostały zarejestrowane dwa znaki towarowe na rzecz uprawnionego, w których elementem wyróżniającym było słowo "orbis". Podniósł ponadto, że znak orbis jest znakiem renomowanym. Zdaniem uprawnionego ta okoliczność ma decydujące znaczenie w sporze. Uprawniony ponadto wyjaśnił, że znak wnoszącego sprzeciw jest odwzorowaniem znaku spornego, jest on identyczny. Uprawniony wniósł oddalenie sprzeciwu na podstawie tego, że sporny znak towarowy jest znakiem renomowanym. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Urząd Patentowy RP działający w postępowaniu spornym na podstawie art. 246 i 247 w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. 2003 r., nr 119, poz. 1117) unieważnił prawo ochronne na znak towarowy Orbis [...]w części dotyczącej usług ujętych w klasie 36 tj. usługi w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenia kantorów wymiany walut (pkt 1) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 2). Urząd uznał, że zakres ochrony przeciwstawionych oznaczeń ujęty w klasie 36 należy uznać za podobny. Sporny znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania usług z klasy 36 tj.: usługi w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenie kantorów wymiany walut, natomiast znak towarowy wnoszącego sprzeciw przeznaczony jest do oznaczania usług z klasy 36 tj.: organizacja i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych, zarządzanie inwestycjami i pakietem, zakup i sprzedaż akcji i udziałów, doradztwo inwestycyjne, ubezpieczenie, reasekuracja, pośrednictwo ubezpieczeniowe, usługi w zakresie inwestycyjnych funduszy powierniczych, żadna z wyżej wymienionych usług nie obejmuje działalności deweloperskiej w odniesieniu do nieruchomości, leasingu, nieruchomości oraz usług zarządzania nieruchomościami. Z analizy charakteru usług, do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe wynika, zdaniem Urzędu Patentowego RP, że dotyczą one branży finansowej, co determinuje ich podobieństwo. Dokonując analizy porównawczej znaków towarowych na trzech różnych płaszczyznach postrzegania - wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej Urząd stwierdził, że oznaczenia są identyczne. Zarówno znak sporny jak i przeciwstawiony to słowne oznaczenie orbis. Przeciwstawione znaki towarowe, jako, że są identyczne, oraz przeznaczone do oznaczania podobnych usług, stwarzają, zdaniem Urzędu Patentowego RP, ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia usług, o którym mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zważywszy, że oceny podobieństwa znaków towarowych dokonuje się z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy i w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, jak również, że do stwierdzenia podobieństwa znaków nie jest konieczne rzeczywiste pomylenie znaków, lecz wystarczy tylko, że istnieje taka możliwość, można stwierdzić, że równoległe istnienie na rynku porównywanych znaków towarowych mogłoby budzić niepotrzebne wątpliwości wśród potencjalnych odbiorców oraz skutkować konfliktem interesów firm. Krąg odbiorców stanowią zarówno osoby z szeroko pojętych kręgów społeczeństwa, jak i ze środowiska biznesu. A zatem uznać należy, iż odbiorcą towarów objętych żądaniem unieważnienia na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jest przeciętny polski odbiorca. Nawet jeśli odbiorca tych usług jest dostatecznie uważny, to daleko idąca zbieżność przeciwstawionych znaków towarowych może, zdaniem Urzędu Patentowego prowadzić do ich pomylenia. Natomiast odnosząc się do argumentu uprawnionego, że historia spółki O. sięga roku 1920, Urząd stwierdził, że w świetle przepisu zawartego w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. o pierwszeństwie przesądza data zgłoszenia znaku do ochrony w Urzędzie Patentowym RP, w przypadku znaku wspólnotowego, w Urzędzie do Spraw Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM). Porównywane w niniejszej sprawie znaki towarowe to znak towarowy słowny orbis [...] zgłoszony w dniu [...] października 2006 r. i przeciwstawiony wspólnotowy znak towarowy słowny ORBIS [...] zgłoszony w OHIM w dniu [...] kwietnia 1996 r. jednakże jego pierwszeństwo przypada na dzień [...] maja 2004 r. - dzień przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Z tego zestawienia jasno wynika, że przeciwstawiony w niniejszej sprawie znak wspólnotowy ma wcześniejsze pierwszeństwo. Zdaniem Urzędu nie zachodzi jednak identyczność usług i z tego względu brak podstaw do zastosowania przepisu zawartego w art. 132 ust. 2 pkt 1 ustawy p.w.p. Usługi związane z ubezpieczeniami zawarte w porównywanych wykazach należy uznać za bardzo podobne, jednakże z uwagi na podobieństwo a nie identyczność usług podstawą niniejszej decyzji, jest jedynie przepis zawarty w art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy p.w.p. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie w zakresie w jakim unieważnia ona prawo ochronne na znak towarowy "orbis" ([...]) dla usług w klasie 36, tj. usług w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenia kantorów wymiany walut, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. oraz naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 kpa w zw. z art. 252 p.w.p., poprzez brak całościowej oceny stanu faktycznego, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, dokonanie oceny nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz brak należytego uzasadnienia decyzji oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi Urząd kierował się przy załatwieniu sprawy. Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku o wygaśnięcie przeciwstawionego znaku wspólnotowego [...]. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy dokonał dowolnych ustaleń nie mających oparcia w materiałach sprawy w zakresie rzekomego podobieństwa usług oraz oznaczeń, a w konsekwencji przesłanki ryzyka wprowadzenia w błąd w odniesieniu do przeciwstawionych znaków, przez co dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Naruszenie w/w przepisów i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych skutkowało bezzasadnym zastosowaniem przepisu art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. i unieważnieniem w części prawa ochronnego na znak towarowy Skarżącego. Urząd w sposób dowolny dokonał oceny podobieństwa usług, dla których zarejestrowane zostały przeciwstawione znaki. W ogóle nie uzasadnił dlaczego uznał te usługi za podobne, ograniczając się do ich przytoczenia i stwierdzenia, że "z analizy charakteru usług, do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe wynika jednoznacznie, że dotyczą one branży finansowej, co determinuje ich podobieństwo". Nie przeprowadził żadnej analizy charakteru w/w usług, z tego względu przytoczone twierdzenie jest bezpodstawne. Ponadto, mając na względzie dość szczegółowy charakter usług wskazanych w wykazie znaku Skarżącego i w wykazie znaku O., sam fakt związku tych usług z branżą finansową nie może jednoznacznie, zdaniem strony przesądzać o ich podobieństwie. Sama przynależność towarów do tej samej klasy nie przesądza o podobieństwie towarów. Branża finansowa obejmuje obecnie cały szereg usług o różnym charakterze, rodzaju i przeznaczeniu. Ze względu na pogłębiającą się specjalizację i profesjonalizację usług należących do tej branży, Urząd powinien w swojej decyzji wziąć pod uwagę jej specyfikę. Uznanie przez Urząd, że usługi tak odmienne jak doradztwo inwestycyjne czy inwestycyjne fundusze powiernicze oraz prowadzenie kantorów wymiany walut są "jednoznacznie" podobne tylko ze względu na ich przynależność do tej samej klasy usług jest nieuzasadnione oraz sprzeczne z dyrektywami zawartymi w art. 7, 77, 80 kpa. Urząd pominął również w swojej decyzji opisaną specyfikę usług należących do branży finansowej i nie odniósł się do niej w żadnej mierze. Z całą pewnością w/w usługi nie mogą być uznane za podobne. W tym zakresie Urząd dokonał błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności ze względu na brak całościowej oceny materiałów i stanowiska przedstawionych przez Skarżącego w toku postępowania przed organem. Zdaniem skarżącej, zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa usług tych nie można nawet uznać za komplementarne, gdyż "Towary lub usługi komplementarne to takie, między którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jedne są nieodzowne lub istotne do użycia drugich, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że za produkcję tych towarów lub za świadczenie tych usług odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo" (wyrok SPI z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie T-316/07 Commercy przeciwko OHIM -easyGroup IP Licensing (easyHotel), Zb.Orz. s. 11-43, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie żadne z usług Skarżącego nie są ani nieodzowne ani istotne do wykonania usług, dla których zarejestrowany został znak [...]. Usługi, dla których zarejestrowany został znak Skarżącego w klasie 36 mają charakter samoistny, a usługi dla których zarejestrowany został znak [...] z całą pewnością nie są nieodzowne czy nawet istotne dla wykonania w/w usług zastrzeżonych dla znaku [...]. W zakresie oceny przesłanki podobieństwa usług, Urząd dokonał błędnych ustaleń i pominął szereg okoliczności faktycznych, nie odnosząc się również w znacznej mierze do przedstawionych przez Skarżącego argumentów naruszając tym samym wskazane powyżej przepisy prawa. Urząd nie odniósł się również w żadnej mierze do przedstawionych przez Skarżącego argumentów odnoszących się do renomy znaku [...]. Skarżąca podniosła, że znak "orbis" należy do grupy znaków towarowych zarejestrowanych na jego rzecz, co także świadczy o posiadaniu przez to oznaczenie szerszej ochrony. Bowiem, w 1987 r. zostały wydane decyzje o rejestracji na rzecz O. S.A. następujących znaków towarowych: słowno-graficznego "ORBIS" [...] i słowno-graficznego "ORBIS" [...], a w 2010 r. do słowno-graficznego "H ORBIS HOTELS" [...]. Podstawowym i dominującym elementem wszystkich tych znaków jest właśnie wyrażenie "orbis". Tak więc także sporny znak stanowi część grupy całej marki O., stworzonej celowo i świadomie w celu ustanowienia spójnej marki usług świadczonych przez Skarżącego. Wszystkie w/w znaki zawierają element "orbis", który ma umożliwić konsumentom skojarzenie danej usługi właśnie z tą marką oraz zbudować silniejszy brand i zwiększyć świadomość marki wśród konsumentów. W rezultacie znakom tym należy przyznać szerszą i silniejszą ochronę prawną, jako że ich renoma jest lepiej uzasadniona i można przypuszczać, że O. mógłby w bezprawny sposób wykorzystywać znajomość marki Skarżącego oraz pasożytniczo czerpać z niej korzyści. Jednakże mimo że w zaskarżonej decyzji Urząd wskazał, iż Skarżący podniósł, że "orbis" jest znakiem renomowanym i na tej podstawie także wniósł o oddalenie sprzeciwu, to w uzasadnieniu swojej decyzji, nie odniósł się do tego argumentu nawet jednym zdaniem. Stanowi to naruszenie art. 7, 11, 77, 80 i 107 kpa. Urząd nie wziął również pod uwagę, iż w celu dokonania prawidłowej oceny ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd poprzez współistnienie na rynku dwóch znaków towarowych, tj. przesłanki koniecznej dla zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., niezbędne jest odwołanie się do "modelu właściwego odbiorcy". Model ten, wypracowany w orzecznictwie sądów wspólnotowych, nakazuje dokonywać oceny porównawczej znaków towarowych z punktu widzenia nabywcy danych towarów, tj. konsumenta należycie poinformowanego, uważnego i rozsądnego. Ryzyko wprowadzenia takiego konsumenta w błąd zachodzi w sytuacji, gdy mógłby on uznać, że oferowane mu usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo. Uważny, rozsądny i należycie poinformowany konsument, mając na względzie w/w różnice w usługach, dla których zastrzeżone zostały przeciwstawione oznaczenia, będzie w stanie właściwie rozróżnić pochodzenie danego produktu z odpowiedniego przedsiębiorstwa. Ponadto możliwość wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta w niniejszej sprawie należy oceniać z uwzględnieniem specyfiki rynku finansowego. W szczególności w niniejszej sprawie za "przeciętnego" wypada uznać konsumenta, który dokładnie zdaje sobie sprawę z rodzaju i charakteru usług z których chce skorzystać. Odbiorcy takich usług są świadomi różnic pomiędzy działalnością kantoru wymiany walut i inwestycyjnego funduszu powierniczego, w związku z czym nie ma możliwości pomylenia obu grup usług. Ponadto, przeciętny odbiorca skorzysta z w/w usług po dokładnej analizie rynkowych ofert i przeprowadzeniu rozeznania co do warunków i możliwości skorzystania z takich usług. Korzysta się z nich bowiem raczej sporadycznie i z pewnością nie można ich uznać za powszechne czy przeciętne. Dodatkowo, usług takich udzielają profesjonaliści, mający szczególne wykształcenie i wiedzę kierunkową, co także minimalizuje ryzyko pomylenia w/w usług przez ich przeciętnego odbiorcę. W takiej sytuacji prawdopodobieństwo wystąpienia jakiejkolwiek pomyłki z usługami Skarżącego jest wysoce nieprawdopodobne. Urząd nie dokonał właściwej analizy powyższego zagadnienia i nie oparł się także w tym zakresie na całokształcie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału. Podobieństwo występujące między oznaczeniami powinno być na tyle wysokie, by powodowało ryzyko mylnego kojarzenia znaków jako pochodzących od tego samego przedsiębiorcy. Stopień łącznego podobieństwa między analizowanymi oznaczeniami oraz usług nimi oznaczanych nie jest wystarczająco wysoki z punktu widzenia rozsądnego i uważnego konsumenta. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, jak i uczestnik postępowania O. wnieśli o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. WSA w Warszawie oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zw. p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skarżąca w podstawie prawnej sprzeciwu, którą Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym jest związany, wskazała art. 132 ust. 2 pkt 1 pwp i art. 132 ust. 2 pwp Urząd Patentowy uwzględnił sprzeciw unieważniając prawo ochronne w części usług z kl. 36 stwierdził bowiem, iż zarzut oparty na art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp jest uzasadniony. Ze skargi wynika, iż skarżąca dopatruje się wadliwości zaskarżonej decyzji w błędnej, jej zdaniem ocenie zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 132 ust. 2 pkt 2 wskutek tak błędnej wykładni ww. przepisu, jak i naruszenia art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Podnieść zatem należy, iż Urząd Patentowy w tym postępowaniu jest związany rygorami procedury administracyjnej, w tym zasadami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, co oznacza, iż ocena żądania sprzeciwu w powyższym zakresie wymagała uprzedniego wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego i przedstawienia stanowiska w sprawie z zachowaniem wymogu z art. 107§ 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie decyzji jest bowiem źródłem informacji dotyczącej toku rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja, co zasadnie zarzuca skarżąca w pełni tym wymogom nie odpowiada, a uchybienia powyższym przepisom prawa procesowego mogą, zdaniem Sądu mieć wpływ na wynik sprawy i jako takie skutkują jej uchyleniem. Ocena żądania sprzeciwu opartego na art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp wymagała rozważenia, czy spełnione zostały łącznie trzy określone w tym przepisie przesłanki tj. podobieństwa lub identyczności oznaczeń, podobieństwa lub identyczności towarów lub usług do oznaczania których przeznaczone są ww. znaki towarowe oraz i istnienie ryzyka wprowadzania odbiorców w błąd. Urząd uznał, że przeciwstawione znaki towarowe są identyczne. Natomiast dokonując oceny podobieństwa usług odstąpił zarówno od wymogu dokonania pełnej i starannej analizy materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich istotnych w powyższym zakresie okoliczności jak i od wymogu uzasadnienia swego stanowiska w sposób odpowiadający art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie w tej części, co zasadnie zarzuca skarżący sprowadza się do jednego zdania, że "z analizy charakteru usług, do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe wynika jednoznacznie, że dotyczą branży finansowej, co determinuje ich podobieństwo. Analizy powyższej uzasadnienie zaskarżonej decyzji jednak wbrew twierdzeniu organu w odpowiedzi na skargę, nie zawiera. Sporny znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania usług z kl. 36 tj. usług w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenie kantorów wymiany walut, a przeciwstawiony znak towarowy [...] przeznaczony jest do oznaczania usług z kl. 36 tj. organizacja i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych, zarządzanie inwestycjami i pakietem, zakup i sprzedaż akcji i udziałów, doradztwo inwestycyjne, ubezpieczenie, reasekuracja, pośrednictwo ubezpieczeniowe, usługi w zakresie inwestycyjnych funduszy powierniczych przy czym żadna z wyżej wymienionych usług nie obejmuje działalności deweloperskiej w odniesieniu do nieruchomości, leasingu i usług zarządzania nieruchomościami. Taki zakres usług i ich szczegółowy charakter wymagał starannej analizy, każdej z porównywanych usług ze szczegółowym wskazaniem w uzasadnieniu poszczególnych elementów tej analizy i końcowej oceny z pełnym jej uzasadnieniem. Okoliczność, iż dotyczą one branży finansowej, zdaniem Sądu, nie stanowił, jak przyjął Urząd podstawy do automatycznego przyjęcia, iż zachodzi między tymi usługami podobieństwo w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp. Podstawy takiej nie stanowi również przynależność do tej samej tj. 36 klasy. Branża finansowa, co trafnie podnosi skarżąca obejmuje cały szereg usług o różnym charakterze, rodzaju i przeznaczeniu. Analiza usług, a następnie ocena pod względem podobieństwa winna zatem uwzględniać w sposób szczególny specyfikę usług należących do branży finansowej. Jednozdaniowe stwierdzenie Urzędu o podobieństwie usług oparte tylko na tym, że dotyczą one branży finansowej nie może być zatem w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji zaakceptowane jako wypełnienie przez Urząd obowiązku prowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującą procedurą. O tyle zatem zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów kpa jest zarzutem uzasadnionym, a brak pełnej oceny pod względem podobieństwa usług tj. jednej z trzech przesłanek określonych w art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp skutkuje przyjęciem, iż uchybienia w tym zakresie mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a ta okoliczność w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji. Rzeczą Urzędu będzie zatem dokonanie ponownej oceny w powyższym zakresie i jej przedstawienie z zachowaniem wymogu art. 107 § 3 kpa. Ponieść przy tym należy, iż ocena co do trzeciej przesłanki tj. co do tego, czy istnieje ryzyko, że używanie znaku może spowodować wśród odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami również wymaga pogłębionej analizy. Uwzględniając przyjęty w orzecznictwie sądów wspólnotowych model odbiorcy Urząd Patentowy winien mieć również na uwadze specyfikę rynku finansowego w tym rodzaj i charakter usług, z których odbiorca może skorzystać. Stanowisko strony zawarte w tym względzie w skardze Sąd podziela. Należy również przy dokonywaniu tej oceny pamiętać o przyjętej w orzecznictwie zasadzie, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd występuje, gdy stopień podobieństwa rozpatrywanych znaków i stopień podobieństwa towarów lub usług są łącznie wystarczająco wysokie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 ppsa zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa.