III SA/Kr 451/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły [...] z dnia 20 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów skargę oddala. wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 września 2015r. Decyzją Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] 2015r. student S. S. został skreślony z listy studentów. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na przepis art. 190 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, z powodu niepodpisania przez studenta przedłożonego przez uczelnię rozwiązania umowy o warunkach odpłatności za studia. Organ wskazał, że w dniu 16 września 2014 roku Senat Wyższej Szkoły [...] podjął uchwałę o likwidacji kierunku Edukacja [...]. Likwidacja kierunku podyktowana została brakiem rekrutacji na wskazany kierunek studiów przez dwa kolejne lata oraz brakiem minimum kadrowego zgodnego z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym. Likwidacja kierunku studiów spowodowała konieczność rozwiązania zawartej umowy o warunkach odpłatności za studia. S. S. nie podpisał przedłożonego porozumienia w tym zakresie, a tym samym zaistniała konieczność skreślenia Studenta z listy studentów w trybie powołanych wyżej przepisów. W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. zarzucił naruszenie art. 190 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji i zrozumienie tych motywów. Odwołujący się stwierdził, że nie wyraża zgody na skreślenie go listy studentów i żąda umożliwienia kontynuacji nauki. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji. Rektor Wyższej Szkoły [...] decyzją z dnia 20 lutego 2015r. działając na podstawie art. 70 ust. 2 i art. 190 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U.2012.poz 572 z późn. zm.) w związku art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 z późn. zm.) w związku z uchwałą Senatu Wyższej Szkoły [...] z dnia 16 września 2014 roku Nr [...] oraz § 53 Regulaminu Studiów Wyższej Szkoły [...] w K z dnia 31 marca 2014r. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Nauk [...] z dnia [...] 2015r. o skreśleniu z listy studentów S. S. W odniesieniu do zawartych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wskazał, iż studiować można jedynie w ramach danego kierunku studiów, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Likwidacja kierunku studiów powoduje zatem konieczność skreślenia studentów tego kierunku z listy studentów. Prowadzenie kierunku studiów przez uczelnię niepubliczną zależy od posiadania przez nią uprawnienia do prowadzenia takich studiów, zgodnie z art. 11 ust. 3 i 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, nadawanego w drodze decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Posiadanie takiego uprawnienia zależy m. in. od spełniania warunku zatrudnienia minimum kadrowego oraz utrzymania rekrutacji na dany kierunek studiów. Z uwagi na brak rekrutacji na kierunek Edukacja [...] przez dwa kolejne lata oraz brak zatrudnienia w Uczelni wymaganego ustawą minimum kadrowego, Uczelnia nie mogła utrzymać uprawnienia od prowadzenia studiów na kierunku Edukacja [...] i dlatego, uchwałą z dnia 16 września 2014 roku Senatu Wyższej Szkoły [...], zniesiono wskazany kierunek studiów, a w dalszej konsekwencji zwrócono się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o nadaniu uprawnień do prowadzenia kierunku. Z uwagi na likwidację kierunku, lista studentów tego kierunku przestała istnieć. Skreślenie z listy studentów przedmiotowego kierunku było kwestią obligatoryjną, a w stosunku do likwidacji kierunku wtórną. Organ odwoławczy podkreślił, że wykonując ustawowy obowiązek Uczelnia zaoferowała studentom likwidowanego kierunku studia w innych [...] uczelniach, na mocy zawartych z tymi uczelniami porozumień. Brak przyjęcia takiej oferty przez odwołującego spowodował konieczność przestawienia mu projektu porozumienia o rozwiązaniu umowy o warunkach odpłatności za usługi edukacyjne. Niepodpisanie natomiast tego porozumienia przez S. S. skutkować musiało wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów z uwagi na likwidację kierunku studiów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie art. 190 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie mimo braku ku temu podstaw oraz wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 1 i 3, art. 11 i art. 140 Kpa w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, polegające w szczególności na braku precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, uniemożliwiającym właściwe zapoznanie się z motywami działania organu drugiej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, oraz nienależytym sporządzeniu uzasadnienia decyzji, a w szczególności nieodniesieniu się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego oraz na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a co za tym idzie dowolności w wydaniu decyzji. Skarżący kwestionuje stanowisko organu, iż brak podpisania porozumienia przedstawionego przez Uczelnię skutkować musiał wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów. Wyliczenie zawarte w art. 190 p.s.w. ma charakter enumeratywny, z przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wynika zatem w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że nierozwiązanie umowy o warunkach odpłatności za studia nie umocowuje kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej do skreślenia studenta z listy studentów. Niepodpisanie przedłożonego rozwiązania umowy o warunkach odpłatności za studia nie może być podstawą wydania decyzji w trybie art. 190 ust. 2 pkt 4 p.s.w., skoro przepis ten jako podstawę skreślenia wymienia niepodpisanie przez studenta przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, zaś umowa ta została z skarżącym podpisana w dniu 30.10.2011 r. Natomiast Umowa o warunkach odpłatności za studia z dnia 30.10.2011 r. nie została rozwiązana, ani też żadna ze stron od tejże umowy skutecznie nie odstąpiła. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji opartej na błędnym zastosowaniu art. 190 ust. 2 pkt 4 p.s.w. Organ pierwszoinstancyjny w sposób jednostronny, przy nadużyciu procedury prawa administracyjnego, doprowadził do rozwiązania łączącej go ze skarżącym umowy o charakterze cywilnoprawnym, mimo ewidentnego braku ku temu podstaw prawnych. Zgodnie z § 53 ust. 7 Regulaminu studiów "Skreślenie studenta z listy studentów stanowi wypowiedzenie umowy cywilnoprawnej o świadczenie nauki ze skutkiem od dnia, kiedy decyzja o skreśleniu stała się ostateczna", jednakże wyłącznie pod warunkiem, iż skreślenie z listy studentów w ogóle mogłoby mieć miejsce. W odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż z chwilą podjęcia uchwały z dnia 16 września 2014r. lista studentów kierunku Edukacja [...] przestała istnieć, a samo skreślenie z listy studentów przedmiotowego kierunku było decyzją techniczną. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie wskazuje wprost trybu, jaki w odniesieniu do indywidualnych decyzji administracyjnych ma zostać zastosowany w przypadku likwidacji kierunku studiów. Rektor Wyższej Szkoły [...] wywiązał się z wynikającego z art. 11 ust. 5 Prawa o szkolnictwie wyższym obowiązku zapewnienia studentom możliwości kontynuowania studiów na tym samym kierunku albo innym kierunku związanym z dyscypliną, do której był przyporządkowany dotychczas prowadzony kierunek studiów, proponując studentom likwidowanego kierunku kontynuację nauki w Akademii [...] lub Wyższej Szkole Ekonomii [...]. Za nieuzasadnione Rektor uznał także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zaskarżona decyzja odnosi się do zarzutów odwołania i wyjaśnia przesłanki jej podjęcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu wskazanym powyżej. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym). Ustawa ta w art. 190 ust. 1 przewiduje, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku: 1) niepodjęcia studiów; 2) rezygnacji ze studiów; 3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. W art. 190 ust. 2 przewidziano, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów; 4) niepodpisania przez studenta przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne. Art. 190 ust. 3 przewiduje, że od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do rektora. Decyzja rektora jest ostateczna. W art. 207 ust. 1 tej ustawy uregulowano zasady dotyczące decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz w art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) oraz przepisów o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Przepis ten nie wymienia expressis verbis zdarzeń, które – jako indywidualne sprawy studentów – winny być załatwiane w drodze decyzji administracyjnych, do których należy odpowiednio stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak niewątpliwie chodzi w nim o takie sytuacje, kiedy rozstrzygnięcie organu uczelni dotyczy sfery praw i obowiązków studenta i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz. Do takich zalicza się w szczególności: decyzje odmawiające przyjęcia na studia wyższe, decyzje o skreśleniu z listy studentów, rozstrzygnięcia w kwestii zwolnienia z opłaty za studia, rozstrzygnięcia stwierdzające złożenie egzaminu magisterskiego i postanawiające o nadaniu tytułu magistra. Stanowiąca zatem przedmiot skargi w rozpoznawanej sprawie decyzja Rektora w przedmiocie skreślenia studenta z listy studentów stanowi decyzję podjętą w indywidualnych sprawach studentów, dotyczy sfery praw i obowiązków studenta i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz, a zatem stosuje się do niej odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie niesporne między stronami jest, że Senat Wyższej Szkoły [...] podjął uchwałę o likwidacji kierunku Edukacja [...] i że był to kierunek, na którym skarżący odbył odpłatnie sześć semestrów studiów. Niesporne jest także, iż Uczelnia zaoferowała studentom likwidowanego kierunku studia w innych [...] uczelniach oraz że skarżący z tej propozycji nie skorzystał. W ocenie Sądu Wyższa Szkoła [...] zapewniła studentom likwidowanego kierunku ciągłość procesu kształcenia w ramach możliwości ustawowych oraz możliwości wynikających z podpisanych z innymi uczelniami porozumień, co było wypełnieniem jej obowiązku wynikającego z przepisu art. 11b ust. 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Takie działanie Uczelni, spowodowane likwidacją kierunku na którym studiował skarżący, umożliwiało skarżącemu kontynuację nauki, w ramach zawartego przez Uczelnię porozumienia z innymi uczelniami i bez potrzeby przechodzenia po raz kolejny procesu rekrutacji na inną uczelnię, jednak skarżący z tych możliwości nie skorzystał. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego należy uznać, że nieprawidłowe było wskazanie w komparycji zaskarżonej decyzji przepisu art. 190 ust. 2 pkt. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Niepodpisanie przez S. S. przedłożonego mu rozwiązania umowy o warunkach odpłatności za studia nie może być podstawą wydania decyzji w trybie art. 190 ust. 2 pkt 4, skoro przepis ten jako podstawę skreślenia wymienia niepodpisanie przez studenta przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, zaś z akt sprawy wynika, że umowa ta została ze skarżącym podpisana. Niewątpliwie niepodpisanie przez studenta rozwiązania umowy jest zupełnie inną przesłanką niż niepodpisanie przez studenta przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, albowiem w pierwszym przypadku jest już zawarta umowa, a w drugim przypadku takiej umowy jeszcze nie ma. Powyższe naruszenie prawa polegające na błędnym wskazaniu w komparycji zaskarżonej decyzji podstawy prawnej, nie stanowi jednak naruszenia, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, albowiem nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Zarówno treść zaskarżonej decyzji, jak i treść poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nie budzą wątpliwości co do tego, że powodem skreślenia studenta z listy studentów była likwidacja kierunku studiów i będąca jej następstwem rezygnacja przez S. S. z kontynuacji studiów na jednej z uczelni wskazanych przez Wyższą Szkołę [...]. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że skarżący nie zaakceptował przedstawionej przez uczelnię propozycji odbywania dalszych studiów na innej uczelni i to właśnie ta okoliczność, a nie odmowa rozwiązania umowy o odpłatności za studia, zadecydowała o skreśleniu skarżącego z listy studentów. Podaniem z dnia 4 października 2014r. (k. 44 akt adm.) S. S. zwrócił się do Dziekana Wydziału Nauk [...] Wyższej Szkoły [...] z prośbą o wycofanie pierwotnego podania z dnia 29 września 2014r., w którym wnosił o wyrażenie zgody na kontynuację studiów w ramach przeniesienia z Wyższej Szkoły [...] do Wyższej Szkoły Ekonomii [...]. Tym samym zatem S. S. złożył rezygnację ze studiów, w sposób jednoznaczny wyrażając swą wolę niekontynuowania nauki na kierunku wskazanym przez dotychczasową uczelnię. Takie zachowanie skarżącego, negujące możliwość kontynuowania studiów na zaoferowanych przez macierzystą Uczelnię kierunkach innych uczelni, stanowiło rezygnację ze studiów, a zatem było przesłanką obligatoryjnego skreślenia S. S. z listy studentów, przewidzianą w przepisie art. 190 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie Sądu istniała podstawa tego skreślenia w postaci faktycznej rezygnacji przez skarżącego ze studiów, wobec obiektywnej niemożliwości ich kontynuacji na zlikwidowanym kierunku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w analogicznej sprawie w wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Kr 450/15, że prawnie zasadne było podjęcie decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów, gdyż skarżący nie mógł nadal pozostawać studentem tej Uczelni z powodu zaistnienia obiektywnych okoliczności uniemożliwiających mu kontynuowanie studiów w Wyższej Szkole [...] i od Uczelni niezależnych. Prawidłowa podstawa prawna do skreślenia skarżącego z listy studentów istniała i była nią rezygnacja skarżącego ze studiów, natomiast dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie miała znaczenia okoliczność powołania przez Rektora błędnej podstawy prawnej przedmiotowej decyzji. Wadę zaskarżonej decyzji polegającą na wskazaniu błędnej podstawy prawnej należy uznać za niemającą znaczenia dla wyniku sprawy. Decyzja określająca błędnie podstawę prawną nie jest bowiem wydana bez podstawy prawnej, o ile ta podstawa prawna istnieje, lecz dotknięta jest jedynie wadą procesową z racji naruszenia przepisu art. 107 § 1 kpa, ta zaś wada - zdaniem Sądu - nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nieuzasadnione są także pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w sprawach takich jak kontrolowana, ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędne do załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W ramach tej odpowiedniości nie sposób jest oczekiwać, aby niezależnie od kierunku kształcenia szkoła wyższa działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002r., I SA 106/02, LEX nr 137851; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001r., I SA 2521/00, LEX nr 54756, wyrok NSA z dnia 13 października 2011r., I OSK 1304/11, LEX nr 1069584). To zaś oznacza, że analizując zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w dotyczącym studenta postępowaniu rozstrzyganym decyzją indywidualną Sąd musi uwzględniać specyfikę szkoły wyższej. Organy szkoły wyższej nie muszą realizować wszystkich obowiązków właściwych ogólnemu postępowaniu administracyjnemu. Wbrew zarzutom skargi podstawy faktyczne decyzji zostały w niej wskazane w sposób nie budzący wątpliwości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo opisano stan faktyczny sprawy, wyjaśniono podstawy i przesłanki utrzymania w mocy decyzji organu I instancji oraz odniesiono się do zarzutów odwołania. Organ wyjaśnił w decyzji, że brak przyjęcia oferty kontynuowania studiów spowodował przedstawienie studentowi projektu rozwiązania umowy o warunkach odpłatności, których student nie podpisał, co "skutkować musiało wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów z uwagi na likwidację kierunku studiów". Na marginesie jedynie stwierdzić można, że w rozpoznawanej sprawie Uczelnia w celu rozwiązania stosunku prawnego ze studentem S. S. uwikłała się w spór dotyczący konieczności zawarcia porozumienia o rozwiązaniu zawartej umowy o warunkach odpłatności za studia, tymczasem problem ten został rozwiązany przez treść Umowy o warunkach odpłatności za studia zawartej ze skarżącym w dniu 30 października 2011 r. W paragrafie 23 tej umowy zawarto jednoznaczną klauzulę, że umowa wygasa z chwilą utraty uprawnień do prowadzenia przez Uczelnię kierunku studiów na określonym poziomie kształcenia (pkt 5). Bezzasadny zatem jest zarzut nadużycia procedury prawa administracyjnego, a to rozwiązania umowy ze skarżącym mimo braku ku temu podstaw prawnych. W tych okolicznościach zbędne było powoływanie się skarżącego na § 53 ust. 7 Regulaminu studiów: "Skreślenie studenta z listy studentów stanowi wypowiedzenie umowy cywilnoprawnej o świadczenie nauki ze skutkiem od dnia, kiedy decyzja o skreśleniu stała się ostateczna". W przedmiotowej sprawie umowa nie wymagała żadnego wypowiedzenia, gdyż wygasła z mocy zawartej w niej klauzuli. Warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 ustawy, określa umowa zawarta między uczelnią a studentem w formie pisemnej. Na tym etapie postępowanie ma charakter cywilny, zawarcie umowy i ewentualne spory na tle wykonania tej umowy winny być rozstrzygane przez sądy cywilne. Mając powyższe na uwadze Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził, by zaskarżone rozstrzygnięcie było dotknięte naruszeniami prawa materialnego lub procesowego, które uzasadniałyby jego uchylenie. Zarzut bezpodstawnego skreślenia S. S. z listy studentów okazał się nieuzasadniony, gdyż do takiego skreślenia musiało dojść. Z tego powodu Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.