II OZ 1055/15

II OZ 1055 / 15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 530/15 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sprawie ze skargi Z. C. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie II OZ 1055 / 15 U Z A S A D N I E N I E W piśmie z dnia 1 lipca 2015 r. Z. C. wniósł skargę na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego rozbiórki przyłącza energetycznego niskiego napięcia na działce nr [...] przy ul. P. w N. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 sierpnia 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisał dorosły domownik – H. S.). Termin uiszczenia wpisu upłynął w poniedziałek 17 sierpnia 2015 r. W dniu 26 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wskazując, że przesyłka zawierająca wezwanie została pokwitowana przez 80-letnią teściową, która o fakcie jej przyjęcia poinformowała go dopiero po jego powrocie z urlopu w dniu 24 sierpnia 2015 r. W dniu 26 sierpnia 2015 r. skarżący uiścił brakujący wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 11 września 2015 r. na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej P.p.s.a.) odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd I instancji stwierdził, że z wniosku nie wynika, w jakim terminie skarżący był na urlopie, czy okres urlopu przypadał w całości czy w części w okresie biegu terminu na wykonanie zobowiązania tj. w okresie 8-17 sierpnia 2015 r., czy skarżący mógł się skontaktować z teściową celem kontroli nad odbieraną przez nią korespondencją czy też był pozbawiony takiej możliwości i dlaczego. Są to okoliczności, które miałyby wpływ na ocenę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, czy inaczej – na stopień uprawdopodobnienia dołożenia przez stronę należytej staranności w dbaniu o swe interesy procesowe. Tymczasem z bardzo lakonicznego wniosku nie wynikają żadne okoliczności wskazujące w jaki sposób skarżący zadbał o to, by w okresie deklarowanego urlopu dopełnić należytej staranności w dbaniu o swoje interesy procesowe oraz nie wynikają też inne okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że zaszły zdarzenia wyjątkowe uniemożliwiające mu zachowanie tej dbałości. Nie jest takim wyjątkowym zdarzeniem fakt odebrania przesyłki przez starszą osobę – domownika. Okoliczność ta nie stanowi sytuacji nadzwyczajnej, niespodziewanej, która jest niezależna od strony i na którą nie ma ona wpływu. Skutkowało to przyjęciem, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wyłączających winę w spóźnionym dokonaniu czynności procesowej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. C., podnosząc, iż w dniach od 8 do 22 sierpnia 2015 r. przebywał na urlopie. Skarżący stwierdził też, iż pod adresem zameldowania przebywa tylko w dniach pracy, a dni wolne spędza pod adresem zamieszkania żony i tam jest jego dom. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjmuje się pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, iż strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne, przy czym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie przyjął, że strona nie wykazała braku swej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, co skutkować musiało odmową przywrócenia terminu. Podkreślenia wymaga, iż wyjazd na urlop skarżącego, który zbiegł się w czasie z upływem terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie może być brany pod uwagę jako okoliczność wyłączająca winę stronę, gdyż jest to okoliczność na którą strona miała wpływ. Należy podkreślić, że w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Skarżący wyjeżdżając na urlop, wiedząc, że będzie przez dłuższy czas przebywać poza miejscem zamieszkania, winien podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie spraw, zwłaszcza sądowych. Jeżeli skarżący nie podjął takich czynności, to nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W sytuacji, gdy skarżący zdecydował się na wyjazd i ewentualny odbiór korespondencji przez domownika, wiedząc, w jakim tenże domownik jest wieku, to ponosi tego konsekwencje. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji trafnie ocenił, że skoro przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została przesłana na adres podany przez skarżącego i doręczona wobec jego nieobecności dorosłemu domownikowi to opóźnienie przekazania przez domownika przesyłki zawierającej wezwanie i tym samym zwłoka w jego wykonaniu, nie nastąpiła bez winy skarżącego. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodnił, że zadbał w sposób należyty o własne interesy. Powyższe wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do dokonania przedmiotowej czynności. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zatem prawidłowe i odpowiada prawu. Z tych względów zażalenie, jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a.