VII SA/Wa 769/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 58 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu prośby T. B. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż T. B. jako okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania wskazała, że sporna decyzja nie została jej nigdy doręczona mimo, iż taki obowiązek ciążył na organie, z uwagi na fakt, iż jest ona stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił charakter instytucji przywrócenia terminu oraz doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a. Następnie wskazał, iż z akt sprawy wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., nr [...], została nadana dnia 23 września 2013 r. na adres T. B. (ul. [...]), za pośrednictwem placówki pocztowej w UP Warszawa 97, co potwierdza pieczęć okrągła datownika. Z naniesionej przez doręczającego na zwrotnym potwierdzeniu informacji wynika, że w dniu 25 września 2013 r., nie doszło do doręczenia i z powodu niemożności doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP Piaseczno 6 wraz z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Natomiast na kopercie znajdują się następujące adnotacje: "Awizowano powtórnie 03.10.2013r.", pieczęć okrągła datownika. Zwrot "nie podjęto w terminie" - data: 10.10.2013r., pieczęć okrągła datownika. Organ zaznaczył, iż w dniu 10 października 2013 r. przesyłka - dwukrotnie awizowana - została zwrócona przez pocztę do organu wojewódzkiego i decyzja adresowana do T. B. znajduje się w aktach sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., nr [...], została doręczona skutecznie T. B. dnia 9 października 2013 r., w formie doręczenia zastępczego, a termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 23 października 2013 r. Konkludując powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie może przywrócić terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu nie zachodzą bowiem żadne okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. B., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w celu potwierdzenia wiarygodności okoliczności powołanych we wniosku o przywrócenie terminu, zwłaszcza jeśli były one dla organu mało przekonywujące, bądź też są lakoniczne i ogólnikowe, 2) art. 58 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła przyczyn uchybienia terminu, co skutkowało odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, 3) art. 64 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie tj. nie wezwanie skarżącej do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu i wydanie postanowienia odmawiającego jego przywrócenia. W uzasadnieniu skargi T. B. wskazała, iż wiedzę o wydaniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego powzięła w dniu 13 stycznia 2013 r. w trakcie przeglądania akt. Zaznaczyła, że składając wniosek nie znała przyczyn niedoręczenia jej nadanej drogą pocztową przesyłki, bowiem nie otrzymałam zawiadomienia w swojej skrzynce pocztowej o pozostawionej w Urzędzie Pocztowym do odbioru przesyłce. Podała, iż po uzyskaniu informacji o niedoręczeniu jej przesyłki wystąpiła do Urzędu Pocztowego o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji, z jakich powodów nie została powiadomiona o przesłanej korespondencji oraz dlaczego przesłana korespondencja nie została jej wydana podczas wizyty w Urzędzie pocztowym w związku z odbiorem innych przesyłek. Podkreśliła, że wielokrotnie doświadczała nieprawidłowości związanych z doręczaniem jej korespondencji, w szczególności w związku z brakiem zawiadomień w skrzynce, brakiem wprowadzania przesyłek do systemu co powodowało ich nie wydanie, pomyłki w nazwisku. Skarżąca podniosła, iż dowodem potwierdzającym brak wiedzy o przesłanej przesyłce (brak zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym) są kierowane do organu skargi na bezczynność i opieszałość w wydaniu decyzji w sprawie. T. B. stwierdziła, że organ rozpoznając zasadność wniosku o przywrócenie terminu winien podjąć wszelkie działania, których celem byłoby dokładne wyjaśnienie okoliczności, których efektem będzie potwierdzenie wiarygodności okoliczności istotnych do przywrócenia uchybionego terminu. Natomiast w przypadku, wskazania przyczyn w sposób lakoniczny i niedokładny organ winien zastosować przepis art. 64 § 2 k.p.a. i wezwać stronę do uzupełnienia braków wniosku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Instytucja przywrócenia terminu uregulowana w art. 58 KPA stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Ma ona na celu usunięcie ujemnych dla strony następstw procesowych, powstałych wskutek uchybienia terminu. Przywrócenie terminu jest uwarunkowane spełnieniem (łącznie) czterech przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 i § 2 KPA i co należy szczególnie podkreślić ma charakter wyjątkowy. Zatem nie jest ono możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu zleconych spraw. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postepowaniu administracyjnym, wiąże się z obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zauważyć należy, że o uchybieniu terminu do złożenia odwołania można mówić tylko wtedy gdy termin ten rozpoczął swój bieg. Gdy decyzja organu administracji publicznej jest doręczana stronom to termin do wniesienia odwołania biegnie od daty prawidłowego doręczenia decyzji. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] września 2013 r. jako okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu podaje, że: "w/w decyzja nie została jej nigdy doręczona, mimo, iż taki obowiązek ciążył na organie, z uwagi na fakt, iż jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego". Jak wynika jednak z akt administracyjnych decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] została doręczona skarżącej skutecznie w dniu 9 października 2013 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 KPA. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 23 października 2013 r. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się naruszenia zasad ogólnych zawartych w Kodeksie postepowania administracyjnego w art. 6, 7, 8 i 9 KPA /tj. zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pozyskiwania zaufania i udzielania pomocy prawnej/. Dowód doręczenia decyzji znajduje się w aktach administracyjnych. Nie znajduje usprawiedliwiania również zarzut naruszenia art. 64 § 2 KPA poprzez jego niezastosowanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z tym przepisem – jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków. Wniosek T. B. z dnia 20 stycznia 2014 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania jest jasny i zawiera precyzyjne uzasadnienie. Skarżąca w uzasadnieniu skargi tak jak i we wniosku o przywrócenie terminu brak winy uzasadnia również notorycznymi wezwaniami organu do wydania decyzji w sprawie. T. B. w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że decyzja nie została jej skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Podała wprawdzie w skardze, że nie otrzymała zawiadomienia w swojej skrzynce pocztowej o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym właściwym dla jej miejsca zamieszkania, jednakże dołączona do skargi reklamacja /k.- 7 akt sprawy/ tego faktu nie potwierdza. W tym stanie rzeczy skoro nie zachodziły żadne okoliczności, które uzasadniały przywrócenie terminu skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).