II SA/Bd 1175/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...].06.2015 r. wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; z późn. zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "kpa" oraz art. 130a ust. 2a i ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137; z późn. zm ), dalej powoływanej jako "ustawa", w związku z pkt 3 lit. b załącznika do Uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] października 2013 r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...], z 2013 r., poz. 3384), orzekł o obciążeniu K. D. (skarżącego) kosztami w wysokości 330,00 zł powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięciu pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wyjaśnił w szczególności, że do obciążenia spornymi kosztami doszło w związku z tym, iż Straż Miejska w B. w dniu [...] grudnia 2013 r. wydała dyspozycję nr [...] usunięcia ww. pojazdu pozostawionego na ul. [...], zaparkowanego w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd znajdował się w dyspozycji K. D. Decyzja o odstąpieniu od usunięcia pojazdu została podjęta, gdy wezwany do holowania pojazd przyjechał już na miejsce zdarzenia i podjęte zostały czynności polegające na montażu wózków w celu załadunku pojazdu. Spowodowało to powstanie kosztów wskazanych w decyzji. Odwołanie od tej decyzji złożył K. D., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy zostały podjęte czynności związane z umieszczeniem przedmiotowego pojazdu na holowniku oraz pominięcie, że holownik mógł być skierowany i wykorzystany do usunięcia innego pojazdu, który był nieprawidłowo zaparkowany nieopodal pojazdu skarżącego, a także naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania przyczyn niewykonania zaleceń organu drugiej instancji w zakresie ponownego przesłuchania świadków. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania K. D. wskazał w szczególności na fakt, że organ pierwszej instancji ponownie w sposób całkowicie dowolny dał wiarę zeznaniom funkcjonariuszy Straży Miejskiej w B. oraz pracownikom [...] pozostającym w sprzeczności z zeznaniami świadka A. S. oraz wyjaśnieniami strony postępowania. Strażnicy miejscy ponownie uchylili się od odpowiedzi na pytanie dotyczące samochodu stojącego nieopodal pojazdu skarżącego, także nieprawidłowo zaparkowanego. Odwołujący zauważył nadto, że przepisy postępowania administracyjnego nie pozwalają na zastępowania dowodu z przesłuchania świadków nieformalnym złożeniem wyjaśnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO) po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856; ze zm.), art. 130a ust. 2a i ust. 10 h ustawy oraz pkt 3 lit. b załącznika do Uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] października 2013 r. w sprawie ustalania opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...], z 2013 r. poz. 3384), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO przytoczyło treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a następnie stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w szczególności dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...]) potwierdzał, że w dniu 4 grudnia 2013 r. samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] był pozostawiony przy ul. [...] w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Wystąpiła więc ustawowa przesłanka uzasadniająca usunięcie pojazdu na koszt jego właściciela. Zgromadzona dokumentacja sprawy potwierdzała nadto, że K. D. nie kwestionuje faktu parkowania pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Strona postępowania potwierdziła ponadto fakt przyjazdu holownika na miejsce zdarzenia. Materiał dowodowy sprawy potwierdzał także przyjazd holownika na miejsce zdarzenia. W związku z faktem, że w dniu zdarzenia pojazd znajdował się we władaniu strony postępowania, a dyspozycja jego usunięcia spowodowała powstanie kosztów w wysokości 330 zł określonych w ww. uchwale, a związanych z dojazdem pojazdu holującego, co potwierdza dodatkowo wykaz odstąpień od usunięcia z grudniu 2013 r. uzasadnionym było obciążenie skarżącego tymi kosztami. Odnosząc się do kwestii, czy pojazd holujący mógł być wykorzystany do odholowania innego samochodu również nieopodal nieprawidłowo zaparkowanego, a także jakie czynności zostały podjęte na miejscu zdarzenia, SKO wyjaśniło, że funkcjonariusz Straży Miejskiej w B. wydając dyspozycję usunięcia konkretnego pojazdu wskazuje jego markę i numer rejestracyjny oraz miejsce jego pozostawienia. W przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu zgodnie z art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prd, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia zobowiązany jest właściciel pojazdu, którego dyspozycja dotyczyła, nie zaś właściciel innego pojazdu. Wobec powyższego nie było możliwe, by został usunięty inny pojazd, niż ten, którego dotyczyła konkretna dyspozycja. Podkreślono, że w niniejszej sprawie została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Odnosząc się do mocy dowodowej oświadczenia pisemnego złożonego przez A. T., SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis art. 75 § 1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim, lecz "wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. Z art. 75 kpa nie wynika więc, zdaniem SKO ograniczenie co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. W świetle art. 75 kpa niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi bądź też przez tworzenie nowych reguł korzystania ze środków dowodowych. Oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnymi z urzędu. Z kolei art. 12 § 1 kpa stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W rozpatrywanym przypadku zdaniem SKO zgromadzony materiał dowodowy sprawy, poza zeznaniem świadka - A. S., potwierdzał fakt podjęcia czynności związanych z załadunkiem pojazdu. Fakt ten potwierdzał w szczególności dokument urzędowy, tj. dyspozycja usunięcia pojazdu sporządzona przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w B., a zgodnie z art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. przez K. D., który zarzucił jej naruszenie przepisów: 1) art. 7, art. 77 § 1 kpa przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na przyjęciu, że podjęte zostały czynności związane z umieszczeniem opisanego wyżej pojazdu na holowniku oraz pominięcie, że holownik mógł być skierowany i wykorzystany do usunięcia innego pojazdu, który był nieprawidłowo zaparkowany nieopodal pojazdu skarżącego, 2) art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania przyczyn, dla których organ II instancji nie przesłuchał ponownie świadków. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a ponadto o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, że w rzeczywistości czynności związane z umieszczeniem pojazdu na holowniku nie zostały jeszcze rozpoczęte. W ocenie skarżącego organ w sposób całkowicie dowolny ponownie dał wiarę zeznaniom funkcjonariuszy Straży Miejskiej w B. oraz pracownikom [...] i wyprowadził niewłaściwe wnioski z dokumentów urzędowych Straży Miejskiej w B., tymczasem pozostają one w całkowitej sprzeczności z zeznaniami świadka A. S. oraz jego wyjaśnieniami. Skarżący ponownie zauważył, że zeznania funkcjonariuszy Straży Miejskiej oraz pracowników [...] cechuje wysoka niestabilność wersji relacjonowanych wydarzeń oraz liczne luki, które świadkowie wyjaśniają swoją niepamięcią. Obniża to, zdaniem skarżącego w znacznym stopniu wiarygodność przedstawionych relacji, albowiem nieprawdopodobnym jest aby świadkowie zapamiętali bardzo dokładnie część okoliczności, a jednocześnie całkowicie zapomnieli inne okoliczności zdarzenia. Podkreślił, że Strażnicy Miejscy w sposób całkowicie bezpodstawny uchylili się od udzielenia odpowiedzi na pytania odnoszące się do pojazdu, który znajdował się nieopodal jego pojazdu i był również źle zaparkowany oraz w odniesieniu do rozpoczęcia czynności załadunku pojazdu na hol. Podniósł, że organ pierwszej instancji zgodnie z decyzją SKO, na mocy której przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, zobowiązany był usunąć wszelkie nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Jednak organ pierwszej instancji zignorował ten obowiązek i nie przeprowadził ponownego przesłuchania świadków przy jego udziale. Organ pierwszej instancji poprzestał bowiem w tym zakresie na wezwaniu Straży Miejskiej w B. oraz [...] do złożenia pisemnych wyjaśnień. Skarżący stwierdził, że przepisy postępowania administracyjnego o postępowaniu dowodowym nie pozwalają na zastępowanie dowodu z przesłuchania świadków nieformalnym złożeniem wyjaśnień. Ponadto organ drugiej instancji nakazał powtórzenie tych czynności dowodowych z powodu ich wadliwego przeprowadzenia. Tymczasem organ pierwszej instancji ignorując prawo strony do udziału w czynnościach dowodowych samodzielnie wystąpił do podmiotów o złożenie nieznanych procedurze "wyjaśnień". Skarżący podniósł, że z zeznań i wyjaśnień funkcjonariuszy Straży Miejskiej nie wynika, że czynności odholowania pojazdu zostały skierowane do pojazdu stojącego nieopodal jego pojazdu. Powtórzył też argumentację przedstawioną w odwołaniu, że świadek P. A. zeznał, że pracownik firmy [...] decyduje o tym jak zakwalifikować wykonane w związku z interwencją czynności, tj. czy obejmować one będą wyłącznie koszt dojazdu, czy też również załadunek, oraz że nie wydał tej osobie polecenia demontażu wózków. Z kolei świadek B. B. wskazał, że nie kierował interwencją, zaś jego udział w czynnościach zakończył z nadejściem skarżącego. Tymczasem świadek M. K. zeznał, że otrzymał od Strażnika Miejskiego polecenie demontażu wózków. Kolejną nieścisłością w zeznaniach tego świadka, jest relacja o treści otrzymanego zlecenia. Świadek M. K. zeznał najpierw, że otrzymał zlecenie na odholowanie dwóch pojazdów, z czego do drugiego pojazdu "przyszła Pani", żeby następnie stwierdzić, że nie pamięta czy nieopodal pojazdu skarżącego stał inny źle zaparkowany pojazd oraz aby otrzymał zlecenie na odholowanie drugiego pojazdu. Wreszcie tak funkcjonariusze Straży Miejskiej jak i świadek M. K. zeznają sprzecznie co do okoliczności rozpoczynających załadunek. Świadkowie nie są w stanie precyzyjnie wskazać kiedy miało mieć to miejsce, w tym w szczególności kiedy zdjęto jakoby założone wcześniej wózki. Świadkowie nie są w stanie w sposób wiarygodny i spójny opisać tych kluczowych dla sprawy okoliczności. Nie potrafią zgodnie wskazać - choćby i orientacyjnie - czy było to przed pojawieniem strony lub świadka A. S. Tymczasem, jak wyjaśnił skarżący oraz świadek A. S., czynności te faktycznie nie zostały dokonane. Całkowicie dowolne jest zatem, zdaniem skarżącego ustalenie, aby pracownicy firmy [...] podjęli wobec pojazdu skarżącego czynności polegające na przygotowaniu do załadunku, czy też załadunku. Organ powinien był zważyć, że nie ma na to wiarygodnego dowodu. Nie może tego bowiem dowodzić niespójna i sprzeczna ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym relacja świadków, którym organ w sposób dowolny dał wiarę i sporządzona w ślad za tym w sposób instrumentalny notatka służbowa. Samo to, że została wydana dyspozycja załadunku pojazdu nie oznacza zdaniem skarżącego, że w ślad za nią podjęte zostały przez pracowników [...] czynności załadunku, czego organ w sposób prawidłowy nie uwzględnił. W ocenie skarżącego dopiero poczynienie takich ustaleń uprawniałoby organ do nałożenia pełnej opłaty, albowiem opłata w większej wysokości jest naliczona dopiero w przypadku dojazdu do miejsca zdarzenia i podjęcia czynności załadunku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoją decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie jest władny natomiast wkraczać w zakres uprawnień organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego, ani też oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji w całości lub w części, albo stwierdzenie jej nieważności bądź niezgodności z prawem, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270; z późn. zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa" jest możliwe tylko w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym stosownie do treści art. 133 § 1 ppsa sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co oznacza, że badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., orzekającą o obciążeniu K. D. (skarżącego) kosztami w wysokości 330 zł powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Materialnoprawną podstawę rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (cyt. na wstępie), zwanej dalej "ustawą", oraz przepisy uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...].10.2013 r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...], z 2013 r. poz. 3384). Zgodnie z art. 130a ust. 1 ustawy pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku m.in. pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (pkt 5). W myśl art. 130a ust. 2a ustawy od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Przepis art. 130a ust. 10i ustawy stanowi natomiast, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h, czyli kosztów związanych m.in. z usuwaniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust. 10h ustawy). Z przedstawionych Sądowi akt sprawy bezspornie wynika, że podstawą faktyczną wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], z dnia [...].12.2013 r., nr [...] było jego pozostawienie w dniu 4.12.2013 r. przy ul. [...] w B. i zaparkowanie go na chodniku w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (znak B-36 z tabliczką T-24). Kierowcą (władającym) przedmiotowym pojazdem był K. D. – skarżący, który po przyjściu na miejsce pozostawienia samochodu potwierdził fakt jego nieprawidłowego zaparkowania. Początkowo też zgodził się przyjąć mandat kredytowy. Po poinformowaniu o konieczności poniesienia kosztów związanych z przyjazdem holownika, skarżący odmówił przyjęcia mandatu. Sprawa została skierowana do Sądu. Postępowanie sądowe zakończyło się uznaniem skarżącego winnym zarzucanego czynu – nieprawidłowego parkowania pojazdu (vide: pismo Straży Miejskiej z dnia 10.06.2014 r. i z dnia 28.02.2014 r. k – 7, 6 akt). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wydanie przez funkcjonariusza straży miejskiej dyspozycji usunięcia pojazdu znajdowało oparcie w przepisie art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy. Zważywszy jednak na treść art. 130a ust. 2a ustawy, należy podkreślić, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania jakimikolwiek kosztami. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie określonych kosztów. Obciążenie kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może nastąpić zatem jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1-2 art. 130a ustawy; 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie i 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w celu wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, że koszty takie rzeczywiście powstały. Tym samym organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej czynności oraz, czy wydanie ww. dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 441/15 oraz wyroki innych sądów tam przywołane: w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 207/14; w Szczecinie z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1255/12; dostępne na stronie nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że dyspozycja usunięcia (odholowania) ww. pojazdu wydana przez funkcjonariuszy patrolu została zgłoszona firmie [...] za pośrednictwem dyżurnego Straży Miejskiej o godz. 14:05. O godzinie 14:10 przyjechał na miejsce zdarzenia pierwszy holownik kierowany przez M. K. Dokonał on oględzin samochodu marki [...] i miejsca postoju. Stwierdził, że ze względu na zablokowanie kół na krawężniku nie może odholować tego samochodu bez użycia sprzętu specjalistycznego. Następnie telefonicznie skontaktował się ze swoją firmą i wezwał do pomocy drugi pojazd techniczny. Przyjechał nim po chwili kierowca A. T. Przywiózł wózki służące do podłożenia pod koła samochodu celem umożliwienia jego odholowania. Rozpoczęto podkładanie wózków pod koła. W tym czasie, o godzinie 14:45 przyszła pasażerka samochodu [...] – A. S., a następnie kierowca tego samochodu – K. D. Strażnik Miejski P. A. wstrzymał czynności przygotowawcze do załadunku samochodu [...] i wylegitymował kierowcę samochodu. Powyższe potwierdzają dowody zgromadzone przez organ takie, jak: wykaz odstąpień od usunięcia k-4 akt, dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] k- 1 akt, kserokopia zapisu służby z dnia 4.12.2013 r. z notatnika P. A. i jego notatka służbowa - załączniki do k-14 akt oraz zeznania kierowcy holownika M. K., Strażników Miejskich – B. B., P. A. W ocenie Sądu organy prawidłowo w oparciu o powyżej wymienione dowody ustaliły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy. Prawidłowo też wywnioskowały z tych ustaleń, że czynności związane z usunięciem pojazdu zostały podjęte, co spowodowało powstanie kosztów usunięcia pojazdu. Po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu przez funkcjonariusza Straży Miejskiej, na miejsce zdarzenia przybył bowiem holownik, jego kierowca dokonał oględzin pojazdu i miejsca postoju samochodu [...], stwierdził konieczność zastosowania specjalistycznych wózków, zadzwonił po ten sprzęt do firmy [...], a następnie drugi samochód przywiózł niezbędne do odholowania samochodu wózki. Zdaniem Sądu fakt rozpoczęcia czynności podłożenia wózków pod koła samochodu także nie budzi wątpliwości. Potwierdzają to zeznania przesłuchanych w obecności skarżącego świadków: obu funkcjonariuszy Straży Miejskiej i kierowcy holownika oraz dokumenty wymienione powyżej. Nie podważają ich zeznania przesłuchanej w charakterze świadka żony skarżącego A. S. Zeznając w dniu 15.10.2014 r. podała ona, że nie widziała przy samochodzie żadnego wózka, a dopytywana przez skarżącego w czasie przesłuchiwania w tym dniu czy od momentu, kiedy przybyła do samochodu zauważyła, aby na kołach tylnej osi były założone wózki, stwierdziła, że "nie było". Zeznania te są odosobnione, nie poparte żadnym obiektywnym dowodem. Wszystkie osoby uczestniczące w czynnościach związanych z odholowaniem samochodu marki [...] zgodnie potwierdzają, że przed przyjściem pasażerki i kierowcy zostały podjęte czynności montażu wózków pod koła tego samochodu. Zdaniem Sądu organy administracji nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wyjaśniając wszystkie okoliczności istotne w sprawie. Spełnione więc zostały wszystkie przesłanki warunkujące obciążenie kosztami, wynikające z art. 130a ust. 2a ustawy wymienione powyżej, a ponadto te zawarte w § 2 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] października 2013 r. w sprawie ustalania opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...], z 2013 r. poz. 3384), zgodnie z którym naliczenie opłaty, o której mowa w ust. 1 następuje w przypadku wyjazdu pojazdu holującego do miejsca zdarzenia lub dojazd do miejsca zdarzenia i podjęcia czynności załadunku pojazdu. Poza kwestią podjęcia wstępnych czynności załadunku pojazdu organy wyjaśniły także, podnoszoną przez skarżącego, sporną okoliczność związaną z tym, że holownik nie został skierowany do odholowania innego pojazdu zaparkowanego nieprawidłowo, tak aby zminimalizować koszty. W uzasadnieniach decyzji organów wyjaśniono na podstawie informacji uzyskanych od Straży Miejskiej (vide: pismo z dnia 10.03.2015 r. k-24), że rozpoczynając interwencję funkcjonariusz powiadamia dyżurnego, wskazując markę, numer rejestracyjny oraz miejsce pozostawienia pojazdu. Każda dyspozycja usunięcia dotyczy wyłącznie jednego, konkretnego pojazdu. Kolejną interwencję oraz dyspozycję usunięcia funkcjonariusz może wystawić po zakończeniu wszystkich czynności związanych z wcześniej wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu. Nie jest więc możliwe, aby na podstawie dyspozycji (w formie wypełnionego odręcznie druku) wystawionej "na samochód" skarżącego został usunięty przez firmę holowniczą inny nieprawidłowo zaparkowany pojazd. Fakt nieprawidłowego zaparkowania w pobliżu innego pojazdu nie mógł automatycznie zwolnić skarżącego od ponoszenia kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia jego pojazdu, jeżeli tylko koszty te faktycznie powstały. Funkcjonariusze Straży Miejskiej nie mają możliwości kompensowania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia jednego pojazdu przez wykorzystanie tej samej dyspozycji w stosunku do innego pojazdu. Mogą jedynie wydać drugą dyspozycję, która w żaden sposób nie będzie wpływała na tą pierwszą. Wszystkie powyżej przedstawione okoliczności uzasadniają obciążenie skarżącego kosztami i to w wysokości 330 zł. zgodnie ze stawkami opłat zawartymi w załączniku nr 1 do uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] października 2013 r. (cyt. powyżej) - pkt 3 lit. b pozycja trzecia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że kwestia waloru dowodowego oświadczenia pisemnego A. T. – kierowcy samochodu technicznego została szczegółowo wyjaśniona przez SKO w uzasadnieniu decyzji. Trafnie organ ten skonstatował, że oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnymi z urzędu. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że oświadczenia tego świadka organ nie uczynił głównym dowodem w sprawie. Podkreślić należy także, odnosząc się do zarzutu nie wykonania przez organ I instancji zaleceń SKO zawartych w decyzji z dnia [...].02.2015 r., że zalecenia te nie wiążą organu I instancji w sposób bezwzględny. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, który stanowi podstawę decyzji organu I instancji, przekazując sprawę organ odwoławczy powinien jedynie wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ppsa.