II SO/Kr 26/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.D. w przedmiocie wymierzenia grzywny [...] Towarzystwu [...] w K. za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Towarzystwu [...] w K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem grzywny za nieprzekazanie skargi, II. zasądzić od [...] Towarzystwa [...] w K. na rzecz skarżącej E.D. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 lipca 2015 r. E.D. złożyła wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie jako "P.p.s.a." w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), o wymierzenie [...] Towarzystwu [...] grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca podała, że w dniu 22 czerwca 2015 r. wniosła, za pośrednictwem [...] Towarzystwa [...] w K. , skargę na bezczynność tegoż organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w zakresie udzielenia informacji publicznej zawartej w dwóch wnioskach z dnia 8 maja 2015 r. Mimo upływu 30 - dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (informacja uzyskana telefonicznie z sekretariatu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie). W odpowiedzi na wniosek [...] Towarzystwo [...] w K. wniosło o jego odrzucenie wskazując, że nie jest organem administracji publicznej ani w znaczeniu funkcjonalnym, ani w znaczeniu ustrojowym. Przepisy art. 54 i art. 55 P.p.s.a. nie mają wobec tego do niego zastosowania. Towarzystwo [...] jest Stowarzyszeniem wpisanym do Rejestru Stowarzyszeń pod numerem [...] . Wskazano, że [...] Towarzystwo [...] nie jest także organem administracji w znaczeniu funkcjonalnym. Nie sposób bowiem przyjąć, że w praktyce każda osoba fizyczna, osoba prawna, czy też inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, za której pośrednictwem wniesiono skargę do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, jaką pozycję zajmuje jako podmiot prawa (czy jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym), i niezależnie od tego, czy wyposażona jest w kompetencję do wydawania władczych aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, musiałaby przekazywać skargę do sądu administracyjnego i liczyć się z sankcją za niewykonanie tej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SO/Wa 19/11). Podniesiono, że art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, który stanowi że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 16 nakazuje odpowiednie zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących odwołania. Skoro normy te nie nawiązują do ustawy prawo o postępowaniu sądowoadministracyjnym, wobec czego należy wskazać, że inne podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej nie są obowiązane do przekazywania skargi, a tym samym skarżący skargę powinien wnieść bezpośrednio do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy rozważyć, czy wniosek [...] Towarzystwa [...] w K. o odrzucenie wniosku jest zasadny. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z treści art. 4 ust. 1-5 u.d.i.p., a zwłaszcza z użytego w jego konstrukcji sformułowania "w szczególności" wynika, że dokonane przez ustawodawcę wyliczenie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie ma charakteru wyczerpującego. W powyższej regulacji elementem decydującym o tym, że określony podmiot ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest to, czy wykonuje on zadania publiczne. Uszczegółowienie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. ma charakter porządkujący i pozwala na rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości w odniesieniu do określonych podmiotów. Regulacja ta nie wyklucza istnienia innych podmiotów nienależących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne, pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura organizacyjna i własnościowa takich podmiotów nie ma decydującego znaczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w tezie 1 do wyroku z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 45/14, opub. w LEX nr 1664475). [..] Towarzystwo [...] jest podmiotem wykonującym określone zadania publiczne powierzone przez Gminę Miasto K. z zakresu opieki nad zwierzętami. [...] Towarzystwo [...] prowadzi schronisko dla zwierząt na podstawie umowy zawartej z Gminą Miasto K. , na podstawie której zobowiązuje się prowadzić schronisko dla bezdomnych zwierząt za wynagrodzeniem. W § 3 umowy wskazano, że podstawą prawną wykonywania zadań gminy jest ustawa o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002) i aktów wykonawczych do ustawy, regulaminu Schroniska, ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1657 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt (Dz. U. z 1998 r. Nr 116, poz. 753). Ustawa o ochronie zwierząt w art. 11 nakłada na gminy nieobowiązkowe zadanie własne "zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywania". Przepisy wykonawcze nakazują umieszczanie wyłapanych bezdomnych zwierząt w "schroniskach". Ten sam artykuł stwierdza, że "organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą zapewniać bezdomnym zwierzętom opiekę i w tym celu prowadzić schroniska dla zwierząt, w porozumieniu z właściwymi organami samorządu terytorialnego". W myśl ustawy o ochronie zwierząt, problem bezdomnych zwierząt rozwiązywany jest przez gminy w dwóch płaszczyznach: zapobiegania o jakim mowa w art. 11a (sterylizacja, adopcja, uśmiercanie ślepych miotów) oraz zapewniania opieki zwierzętom aktualnie bezdomnym w niekomercyjnych schroniskach prowadzonych przez organizacje społeczne. Z ustawowego zadania gminy "zapewniania opieki" nie wynika obowiązek utrzymywania schronisk. Dopiero podjęcie przez gminę "wyłapywania", określonego w akcie wykonawczym do ustawy, wymaga umieszczania wyłapanych bezdomnych zwierząt w "schroniskach" (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt, Dz. U. z 1998 r. Nr 113, poz. 753). Dodatkowo [...] Towarzystwo [...] pobiera od właścicieli psów opłaty za posiadanie psa. Opłata za posiadanie psa jest opłatą lokalną zgodnie z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 z późn. zm.). Zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłaty określa, w drodze uchwały, rada gminy, z uwzględnieniem górnej granicy stawki ogłoszonej przez Ministra Finansów w drodze obwieszczenia. Rada gminy może zarządzić pobór tej opłaty w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso. Na mocy uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie opłaty od posiadania psów określono wysokość opłaty oraz jej inkansenta. W § 4 ust. 1 ustalono, że zarządza się pobór opłaty od posiadania psów w drodze inkasa. Ust. 2. Inkaso opłaty od posiadania psów powierza się [...] Towarzystwu [...] w K. . W ust. 3 ustala się wynagrodzenie za inkaso w wysokości 99% pobranej i wpłaconej kwoty. [...] Towarzystwo [...] sprawuje zatem powierzone jej zadania publiczne i w tym zakresie działa jak organ publiczny. Dysponuje także w tym zakresie środkami publicznymi. Zauważyć także należy, [...] Towarzystwo [...] nie kwestionuje, że jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w niniejszej sprawie, a jedynie, że nie jest zobowiązane do przekazywania skarg do sądu administracyjnego. Skoro zatem [...] Towarzystwo [...] jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a sprawa taka podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, to również wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu jest dopuszczalny. W art. 54 § 1 P.p.s.a. postanowiono, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ powinien przekazać skargę strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę od dnia jej wniesienia. Z kolei art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, że przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania w określonym terminie skargi wraz z aktami sprawy jest bezwzględny. Samo nieprzekazanie skargi w terminie określonym ustawą jest podstawą do wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. Uzasadnione okoliczności powodujące opóźnienie w przekazaniu skargi mogą wpływać jedynie na wysokość wymierzonej grzywny. W badanej sprawie ustalono, że [...] Towarzystwo [...] nie przekazało skargi E.D. z dnia 22 czerwca 2015 r. do sądu administracyjnego w terminie wynikającym z przepisów prawa, aczkolwiek przekazanie nastąpiło później, tj. w dniu 11 września 2015 r. ta okoliczność także została przez Sąd uwzględniona przy ustalaniu wysokości grzywny. Jak wyjaśniono powyżej organ ma bezwzględny obowiązek przekazania skargi do sądu administracyjnego niezależnie od oceny organu zasadności lub prawidłowości skargi. W ocenie Sądu grzywna w wysokości 200 zł jest adekwatna do opóźnienia, ma charakter porządkujący i pozwoli na uniknięcie podobnych naruszeń w przyszłości. Artykuł 154 § 6 P.p.s.a. stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Grzywna nie przekracza zatem górnej granicy, bowiem przeciętne wynagrodzenia miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2014 wynosiło 3783,46 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 55 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.