III SA/Gd 498/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 kwietnia 2015 r. nr w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru, długu celnego oraz cła antydumpingowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r. (nr [...]) wydaną wobec A Spółki akcyjnej z siedzibą w P. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 listopada 2014 r. (nr [...]) wydaną w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru, długu celnego oraz cła antydumpingowego. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity:: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) - dalej: "o.p.", art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity:: Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, g, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE z 1992 r., L 302.1 ze zm.: dalej w skrócie "WKC"), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE z 2011 r. L 282 ze zm.), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE z 2011 r., L 204/1), w sprawie towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 2 marca 2012 r. (nr [...]): 1. określił dla towaru ujętego w ww. zgłoszeniu - tkaniny siatkowej o otwartych oczkach z włókna szklanego o wielkości powyżej 1,8 mm długości i szerokości nieprzekraczającej 30 cm (pasy z włókna szklanego) kraj pochodzenia - Chiny, 2. określił stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %; 3. określił stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) z kodem dodatkowym B999 - w wysokości 62,9 %; 4. określił niezaksięgowaną kwotę cła (A00), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 11.836 zł; 5. określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 212.711 zł; 6. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwot wskazanych w pkt 5 i pkt 6. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 2 marca 2012 r. B Sp. z o.o., działając jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu firmy A S.A. z siedzibą w P. (dalej zwanej: "stroną", "skarżącą"), złożyła w Oddziale Celnym "[...]" zgłoszenie uzupełniające dotyczące powiadomienia z dnia 29 lutego 2012 r., o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej siatki podtynkowej z włókna szklanego zaklasyfikowaną do kodu TARIC 7019 51 00 19, sprowadzonej z Tajlandii wg faktury importowej z dnia 23 grudnia 2011 r. nr [...], wystawionej przez eksportera C. W dniu zgłoszenia zadeklarowano kwotę należności celnych (A00) w wysokości 11.836 zł z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej 3,5 %. Zgłoszenie celne zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. W dniu 2 maja 2014 r. wpłynął do Urzędu Celnego protokół kontroli przeprowadzonej w firmie A Spółka Akcyjna przez Urząd Celny I w Ł. z dnia 28 marca 2014 r., dotyczący m.in. pochodzenia i klasyfikacji taryfowej towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym. Kontrolujący ujawnili faktury pro forma wystawione przez malezyjską firmę D. W wyniku analizy stwierdzono, iż numer kontraktu jest identyczny jak na fakturach pro forma wystawionych przez tajlandzką firmę C. Również ilość, rodzaj oraz wartość towaru są identyczne. Fakt ten wzbudził wątpliwości odnośnie rzeczywistego kraju pochodzenia towaru, gdyż od listopada 2011 r., wprowadzone zostały cła antydumpingowe na siatkę z włókien szklanych przywożoną z Malezji. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie kontroli przedmiotowego zgłoszenia celnego. W dniu 9 lipca 2014 r. do Urzędu Celnego wpłynął sporządzony przez przedstawicieli Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ("OLAF") raport z misji nr [...], dotyczący nieprawidłowości w imporcie siatki podtynkowej o otwartych oczkach z włókna szklanego z Tajlandii. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował, że odstąpił od weryfikacji ww. świadectwa pochodzenia Form A z Tajlandii z uwagi na ustalenia OLAF zawarte w raporcie z misji. Dyrektor Izby Celnej przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego sporządzony przez przedstawicieli OLAF raport końcowy nr [...], dotyczący ustalenia faktycznego kraju pochodzenia siatki podtynkowej z włókna szklanego deklarowanej jako pochodzącej z Tajlandii. Postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. organ włączył raport z misji OLAF nr [...] ([...] z dnia 21.11.2013 r.) i raport końcowy OLAF nr [...] ([...] z dnia 7.08.2014 r.) wraz z załącznikami do akt sprawy. Dochodzenie OLAF przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem unikania ceł antydumpingowych na import malezyjskich i chińskich tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych deklarowanych w kraju importu jako pochodzący z Tajlandii. Celem misji, jak uzgodniono z Tajlandzkim Wydziałem Handlu Zagranicznego i Wydziałem Celnym, było uzyskanie dowodów wskazujących na inne niż tajlandzkie pochodzenie przesyłek tkanin siatkowych z włókien szklanych wysłanych przez podmioty gospodarcze (właścicieli magazynów) w odniesieniu do każdej przesyłki skierowanej do Unii Europejskiej. Wnioski z czynności śledczych stwierdzają występowanie niezgodności mających wpływ na interesy finansowe Unii Europejskiej. Tkaniny siatkowe z włókien szklanych, które były przedmiotem niniejszego dochodzenia, zostały zgłoszone w momencie przywozu na teren Unii Europejskiej jako pochodzące z Tajlandii. W toku dochodzenia ustalono, że tkaniny siatkowe zostały wysłane z Chińskiej Republiki Ludowej do Tajlandii, skąd - po przeładunku - zostały wysłane do Unii Europejskiej. W momencie przywozu do Unii Europejskiej i odprawy celnej, siatki błędnie zgłoszono jako pochodzące z Tajlandii. W ten sposób uniknięto naliczenia cła antydumpingowego. Ponadto, stwierdzono, że w Tajlandii nie miała miejsca faktyczna produkcja tkanin siatkowych z włókien szklanych. Przeprowadzone dochodzenie potwierdziło proceder omijania wprowadzonych środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego o otwartych oczkach wysyłanych zarówno z Chin jak i Malezji. Proceder ten polegał na wprowadzaniu towaru pochodzenia chińskiego i malezyjskiego do wolnej strefy handlu pod dozorem celnym znajdującym się w porcie [...]. Towary po przepakowaniu były wywożone do Unii Europejskiej jako pochodzące z Tajlandii. Towary nie podlegały jakiejkolwiek obróbce lub czynnościom wytwórczym w Tajlandii, dlatego też zachowały swoje chińskie pochodzenie. Dokumenty zebrane w trakcie misji pozwoliły na wyśledzenie tkanin siatkowych z włókna szklanego pochodzących z Chin na podstawie importu do Tajlandii i możliwego eksportu z Tajlandii do Unii Europejskiej w różnych kontenerach. Funkcjonariusze OLAF zestawili dane: identyfikacja magazynującego (spółki zlecającej nazwa angielska spółki); import (numer deklaracji importowej wystawionej przez tajlandzką służbę celną); numer kontenera importowego; data przyjęcia; eksport (numer deklaracji eksportowej wystawionej przez tajlandzką służbę celną); numer kontenera eksportowego; data wysyłki. Stwierdzono, że towary które zostały wprowadzone do wolnej strefy handlu - jako pochodzące z Chin, a następnie po zmianie kontenera, są w rzeczywistości tymi samymi towarami. Z aneksu [...] w powiązaniu z aneksem [...] raportu z misji OLAF wynika, że towar (tkaniny siatkowe z włókien szklanych) w kontenerach o nr: [...], [...] i [...] za fakturą nr [...] z dnia 23 grudnia 2011 r., został wyeksportowany z Chin przez firmę E. Importerem była firma F z Tajlandii. Towar zarejestrowano w deklaracji importowej nr [...]. Krajem pochodzenia towarów, wskazanym w ww. deklaracji są Chiny. Następnie towar przepakowano do trzech innych kontenerów i za fakturą nr [...] z dnia 23 grudnia 2011 r., ze zmienionym nadawcą i odbiorcą towaru wg deklaracji eksportowej nr [...] wyeksportowano do UE. Eksporterem towaru była firma C z Tajlandii. Importerem towaru znajdującego się w ww. kontenerach była firma A Spółka Akcyjna. Towar objęto zgłoszeniem celnym nr [...]. Reasumując, zebrane przez OLAF dowody wskazują, że przesyłka z firm E z Chin poprzez firmy F z Tajlandii i C z Tajlandii wymieniona w ww. aneksach do raportu OLAF, ma pochodzenie chińskie, a zatem podlega cłom konwencyjnym i antydumpingowym. Dla ww. towarów, pochodzących z Chin, klasyfikowanych do kodu Taric 7019 59 00 19 stawka cła erga omnes (A00) wynosi 7 %, natomiast stawka cła antydumpingowego ostatecznego (A30) zgodnie z art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 2012 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE z 2011 r., L 204/1 ze zm.) wynosi 62,9 % od wartości celnej towaru. W związku z tymi ustaleniami dokonano przeliczenia należności celnych. A Spółka Akcyjna odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając: 1) naruszenie art. 121 § 1, art. 122 § 1 w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 194, art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne przez: a) niepodjęcie przez organ czynności koniecznych do całkowitego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji oparcie ustaleń będących podstawą decyzji wyłącznie na twierdzeniach zawartych w raporcie z misji OLAF z dnia 21 listopada 2013 r. oraz raporcie końcowym z dnia 7 sierpnia 2014 r. dotyczącym importu siatki podtynkowej z Tajlandii i uznanie, że zebrany materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę wydania decyzji, mimo że: - raport OLAF zawiera błędy (m.in. co do oznaczenia kontenerów, które de facto uniemożliwiają jakiekolwiek przyporządkowanie kontenerów importowanych przez spółkę z kontenerami rzekomo importowanymi z Chin i przeładowanymi przez firmę G), wewnętrzne rozbieżności i sprzeczne twierdzenia, co do określenia pochodzenia siatki podtynkowej; - organ dysponował także dowodem przeciwnym w postaci świadectwa pochodzenia siatki objętej zgłoszeniem; nałożenie cła retrospektywnego na siatkę importowaną przez spółkę w trzech kontenerach, podczas gdy raport końcowy jak i raport z misji nie zawierają jakichkolwiek danych pozwalających na powiązanie importu spółki z siatką rzekomo sprowadzaną z Chin (zawierają numeryczne "przyporządkowanie" do importu spółki wyłącznie jednego kontenera nr [...] w stosunku do 3 kontenerów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym, przy czym ww. numer kontenera przyporządkowanego nie jest tożsamy z numerem któregokolwiek kontenera importowanego przez spółkę; niewyjaśnienie w treści uzasadnienia decyzji, z jakich przyczyn organ: - odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu (świadectwu pochodzenia) na okoliczność tajlandzkiego pochodzenia importowanej siatki, a uznał wiarygodność i moc dowodową raportu OLAF, w sytuacji gdy autentyczność pochodzenia nie została zakwestionowana przez władze celne Tajlandii zaś raport zawiera błędy i niejasności; prowadzenie postępowania w sposób jednostronny, z ukierunkowaniem na z góry założony cel, tj. nałożenie cła antydumpingowego oraz pozbawienia spółki prawa do stawki preferencyjnej, pomimo istniejących w materiale dowodowym, w tym w samym raporcie OLAF, rozbieżności i niespójności; rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust.1, art. 7 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach antydumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, mimo że stanowią one regulacje bardziej szczegółowe dla stanu faktycznego sprawy niż przepisy rozporządzenia Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz wykorzystanie instytucji tzw. Raportu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych do obejścia przepisów Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009; nałożenia cła antydumpingowego za okres wcześniejszy niż dzień wejścia w życie Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. wszczynającego postępowanie w sprawie obchodzenia ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych na Chiny poprzez import z Tajwanu i Tajlandii, tj. wykorzystanie raportu OLAF do niedozwolonego działania prawa wstecz; - naruszenie gwarancji zapewnionych importerom wynikających z ww. rozporządzeń. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Spór dotyczy zaś kraju pochodzenia przywiezionego towaru i nałożenia na niego cła antydumpingowego z uwagi na wyniki postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez OLAF w zakresie pochodzenia tkaniny siatkowej z włókna szklanego. W ocenie organu wskazywane przez spółkę istnienie świadectwa pochodzenia nie daje podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za cła antydumpingowe. W przypadku, gdy dowody wskazują, że towary podlegają cłom antydumpingowym z racji swojego pochodzenia (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie T-l91/09 Hit Trading, Par.42-44). Zgodnie z treścią załącznika nr 6 do raportu OLAF tajlandzki Wydział Handlu Zagranicznego wystawiał świadectwa m.in. dla C w oparciu o fałszywe lub niepoprawne informacje przedstawione przez eksporterów. Takie świadectwa pochodzenia nie mogą zostać przyjęte jako dowód na to, że towary spełniają wymogi UE dotyczące pochodzenia. W realiach sprawy ustalono, że towar (tkaniny siatkowe z włókien szklanych) w kontenerach o nr: [...], [...] i [...] za fakturą nr [...] z dnia 23 grudnia 2011 r., został wyeksportowany z Chin przez firmę E . Importerem była firma F z Tajlandii. Towar zarejestrowano w deklaracji importowej nr [...]. Następnie towar przeładowano do trzech innych kontenerów i za fakturą nr [...] z dnia 23 grudnia 2011 r., ze zmienionym nadawcą i odbiorcą towaru wg deklaracji eksportowej nr [...] wyeksportowano do UE. Eksporterem towaru była firma C z Tajlandii. Importerem towaru znajdującego się w ww. kontenerach była firma A Spółka Akcyjna. Na podstawie ww. dopasowania sporządzonego przez OLAF możliwe było zidentyfikowanie przesyłki jako wcześniej importowanej do Tajlandii z Chin. W tym świetle zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał za nietrafne. Dopasowanie przesyłki od momentu wprowadzenia towaru do wolnej strefy celnej w Tajlandii do chwili jej opuszczenia i wprowadzenie towaru na obszar celny Unii Europejskiej nie budzi zastrzeżeń. Na uznanie nie zasługiwały także zarzuty dotyczące przeprowadzenia przez organ celny postępowania dowodowego w oparciu o dokumenty sporządzone w jęz. tajskim i jęz. angielskim. Wprawdzie załącznik nr 2B-2 do raportu OLAF nr [...] zawiera deklaracje importowe/eksportowe sporządzone w jęz. tajskim oraz załączone do nich dokumenty handlowe sporządzone w jęz. angielskim jednakże nie można nie zauważyć, iż są to dowody przedłożone pracownikom OLAF przez spółkę G z [...] dla potwierdzenia dokonania importu i eksportu towaru z/do Tajlandii, które posłużyły jako dowody dla sporządzenia raportu. Sam raport został przetłumaczony na język polski. Ponadto, dokumenty przedkładane do odpraw celnych zarówno dokonywanych w Tajlandii, jak i w Polsce są takiego samego rodzaju: invoice, packing list, bill of loading, i zostały każdorazowo wystawione w jęz. angielskim. Treść tych dokumentów, a w szczególności dane dotyczące opisu towaru, jego ilość oraz wartość w sposób niepodważalny wskazują, że mamy do czynienia z tym samym towarem, a zmianie ulega tylko nadawca i odbiorca towaru. Organ odwoławczy uznał ponadto, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie zostały naruszone przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa i podkreślił, że w świetle regulacji wspólnotowych raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego, jako taki stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona nie podważyła wiarygodności ww. raportów OLAF. Materiał dowodowy w niniejszym postępowaniu został zebrany w wystarczającym stopniu do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał przeprowadzenia dodatkowego postępowania przez organ pierwszej instancji. Dane w raporcie zostały dopasowane do konkretnej numerycznie przesyłki i udokumentowane w taki sposób, aby można było prześledzić historię przemieszczania się towaru z Chin do krajów Unii Europejskiej. Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zawarty odwołaniu i ponownie w piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. dotyczący braku możliwości zapoznania się z pełnym stanowiskiem i kompletnymi ustaleniami funkcjonariuszy OLAF. Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku, iż w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. W dacie objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną dla towaru klasyfikowanego do kodu Taric 7019 59 00 19, pochodzącego z Chin obowiązywało bowiem rozporządzenie nr 791/2011. W posumowaniu organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie naliczył ostateczne cło antydumpingowe na towary objęte wyżej wskazanym zgłoszeniem celnym. A Spółka Akcyjna zaskarżyła wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art 121 § 1 o.p. (zasady działania organów celnych w sposób budzący zaufanie do organów), art 122 w zw. z art 187 § 1 o.p. (zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, zasady rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym), art. 191 o.p. (zasady swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów), art. 181 o.p. (zasady bezpośredniości postępowania), art. 188 w zw. z art. 180 o.p. oraz 194 § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne oraz w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, art. 210 § 4 o.p. poprzez: bezkrytyczną, jednostronną i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, brak reakcji na zastrzeżenia skarżącej, co do rzetelności i wiarygodności raportu OLAF, a w konsekwencji brak dokonania własnych ustaleń stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o szczątkowe twierdzenia raportu OLAF nr [...] z dnia 21 listopada 2013 r. oraz z dnia 7 sierpnia 2014 r. dotyczących importu siatki podtynkowej z Tajlandii, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu faktów i okoliczności podważających wiarygodność raportu OLAF, podczas gdy: raport zawiera błędy i dane nieprawdziwe, m.in. co do oznaczenia kontenerów, które de facto uniemożliwiają jakiekolwiek przyporządkowanie kontenerów importowanych przez skarżącą z kontenerami rzekomo importowanymi z Chin i przeładowanymi przez firmę G, wewnętrzne rozbieżności i sprzeczne twierdzenia co do określenia pochodzenia siatki podtynkowej, co wyłącza jego wartość jako dowodu w sprawie i wyklucza dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych, misja OLAF uznała, że niemożliwe jest określenie chińskiego pochodzenia siatki podtynkowej przywiezionej do Tajlandii z Malezji (wg rzekomych ustaleń OLAF), zaś nałożenie cła wymaga przeprowadzenia dalszych czynności w celu wykazania pochodzenia towaru, skutkiem jest nałożenie cła na import siatki, którego chińskie pochodzenie nie tylko nie zostało udowodnione, ale w ogóle nie było badane przez organy celne ani OLAF; misja OLAF w ogóle nie badała pochodzenia siatki importowanej do UE, tj. nie wykazała, że importowana siatka została wyprodukowana w Chinach, co zgodnie z przepisami jest koniecznym wymogiem określenia niepreferencyjnego pochodzenia siatki; dla określenia pochodzenia towaru nie ma natomiast znaczenia "kierunek przywozu"; uznanie, że skoro raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego, cyt. "organ I instancji mógł przyjąć wprost treści, które wynikały z tego dokumentu", podczas gdy, zgodnie z orzecznictwem TSUE, raporty OLAF są jedynie zaleceniami lub opiniami pozbawionymi wiążących skutków prawnych, a bezkrytyczne przyjmowanie treści dokumentu urzędowego, bez gruntownego jego zbadania oraz wyjaśnienia wszystkich wątpliwości i rozbieżności w tym dokumencie, świadczy - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych - o naruszeniu przez organ zasady prawdy materialnej. Organ, powziąwszy wątpliwość co do treści dokumentu urzędowego, obowiązany jest przeprowadzić dowód przeciwko treści takiego dokumentu, nawet bez inicjatywy dowodowej strony postępowania; niepodjęcie przez organy jakiejkolwiek czynności w celu ustalenia rzeczywistego pochodzenia towaru i wydanie wobec skarżącej decyzji, w sytuacji braku jakiegokolwiek dowodu wskazującego, w sposób bezpośredni, na chińskie pochodzenie towaru, przy istnieniu kluczowego dowodu wskazującego, że towar został w istocie wyprodukowany w Tajlandii, tj. dokumentu urzędowego, jakim jest świadectwo tajlandzkiego pochodzenia, któremu organ odmówił wiarygodności (inaczej niż w kwestii raportu OLAF). Przy czym autentyczność świadectwa pochodzenia nie została zakwestionowana przez władze celne Tajlandii; w konsekwencji brak uzasadnienia faktycznego w zakresie przyczyn, dla których świadectwu pochodzenia partii towarów odmówiono wiarygodności i niedopuszczalne przerzucenie na skarżącą ciężaru dowodu wykazania tajlandzkiego pochodzenia towarów; prowadzenie postępowania w sposób jednostronny, z ukierunkowaniem na z góry założony cel, tj. nałożenie cła antydumpingowego oraz pozbawienie skarżącej prawa do stawki preferencyjnej cła, pomimo istniejących w materiale dowodowym rozbieżności i niespójności, podczas gdy przepisy postępowania nakazują organowi wszechstronne zbieranie dowodów oraz podejmowanie wszelkich czynności w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, w tym także na korzyść strony postępowania - co stanowi również naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów, a tym samym samoistną przesłankę uchylenia decyzji; rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z 1999 r. o języku polskim z dnia 7 października 1999 r. w zw. z art. 27 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie przez organy celne postępowania dowodowego z wykorzystaniem obcojęzycznych środków dowodowych, bez uprzedniego tłumaczenia na język polski; rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 11 ust. 3 i ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w zw. z art. 121 § o.p. poprzez nieprzekazanie do akt sprawy pełnej dokumentacji związanej z raportem OLAF, tzn. załącznika nr 5 o tytule: "Uzgodniony protokół z 3 października 2013 r." oraz załącznika nr 7 o tytule: "Kopia pisma DFT z 22 sierpnia w odniesieniu do wykazu świadectw pochodzenia odnoszących się do podejrzewanych spółek", a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej realizacji jej uprawnień w całym postępowaniu, podczas gdy zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 ww. rozporządzenia wszelkie raporty i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji, a zgodnie z ust. 4 "raporty i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane zainteresowanej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji"; rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, w zw. z art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zw. z art. 13 i art. 14 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach antydumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, poprzez przyjęcie, że organ krajowy może nałożyć ostateczne cło antydumpingowe w stosunku do towarów wysłanych z Malezji, niezależnie od pochodzenia (miejsca produkcji), podczas gdy zgodnie z przepisami ostatecznego cła antydumpingowego rozszerzonego na przywóz towarów z kraju innego niż Chiny (np. Malezja) nie można nałożyć na import towarów, w stosunku do których nie zostało wykazane, że zostały wyprodukowane w Chinach; naruszenie art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w zw. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez: zastosowanie nieobowiązujących przepisów, tj. przepisów uchylonego Rozporządzenia Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, niezastosowanie art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009, mimo że stanowią one regulacje bardziej szczegółowe dla stanu faktycznego sprawy niż przepisy rozporządzenia Nr 883/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz wykorzystanie instytucji tzw. raportu OLAF do obejścia przepisów rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009; - nałożenie cła antydumpingowego za okres wcześniejszy niż dzień wejścia w życie rozporządzenia Komisji (UE) Nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. wszczynającego postępowanie w sprawie obchodzenia ceł antydumpingowych, przewidzianego w art. 5 ust. 10 i wbrew przepisowi art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009, tj. wykorzystanie raportu OLAF do niedozwolonego działania prawa wstecz (wbrew art. 2 Konstytucji RP); - oczywistą i rażącą nierówność względem prawa tych importerów, którzy dokonywali importu towarów z Tajlandii po ogłoszeniu rozporządzenia Komisji (UE) Nr 437/2012, bo dysponujących przewidzianymi w ww. przepisach rozporządzeń gwarancjami i uprawnieniami w stosunku do importerów towarów z Tajlandii, przed ogłoszeniem tego rozporządzenia. 3) naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez oparcie decyzji wyłącznie na ustaleniach dokonanych w ramach dochodzenia OLAF, w sytuacji, w której: - skarżąca nie miała możliwości udziału w czynnościach przeprowadzanych przez misję OLAF, jak również możliwości zadawania pytań osobom, których wyjaśnienia stanowiły następnie podstawę przyjęcia przez OLAF wniosków o chińskim pochodzeniu towarów, jak też członkom misji OLAF, jak również nie miała i nie ma dostępu do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, - czego konsekwencją jest sytuacja, w której skarżąca, wobec której zastosowane zostało cło antydumpingowe, nie ma możliwości weryfikacji całokształtu dokumentów stanowiących podstawę decyzji o nałożeniu cła, - co w sposób rażący utrudnia obronę, uniemożliwia weryfikację i obalenie twierdzeń wskazanych w raporcie OLAF, a następnie w decyzjach organów celnych obu instancji, a w konsekwencji stanowi pozbawienie jej prawa do obrony w postępowaniu. W ocenie spółki powyższe naruszenia miały oczywisty wpływ na jej sytuację prawną, a przez to na wynik sprawy. Spółka została bowiem w sposób nieuprawniony retrospektywnie obciążona długiem celnym w sytuacji, w której przypisanie importowanym towarom chińskiego pochodzenia oraz nałożenie cła antydumpingowego, nie ma oparcia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z przepisami, które nie uprawniają organów celnych do nałożenia dodatkowego cła. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego określającą: kraj pochodzenia tego towaru, stawkę celną erga omnes oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego oraz niezaksięgowaną kwotę cła i ostatecznego cła antydumpingowego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie był towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 2 marca 2012 r. (nr [...]), tj. siatka podtynkowa z włókna szklanego, zaklasyfikowana do kodu TARIC 7019 51 00 19, sprowadzona z Tajlandii wg faktury importowej nr [...] z dnia 23 grudnia 2011 r., wystawionej przez C. Towar ten – w oparciu o przedstawione przy zgłoszeniu świadectwo pochodzenia Form A nr [...] – został zadeklarowany z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej – 3,5%. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – zwanej dalej "o.p.") dotyczy postępowania podatkowego, a zatem do niniejszego postępowania zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli ww. zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 "WKC", zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Istota sporu pomiędzy skarżącą spółką i organami celnymi w niniejszej sprawie koncentrowała się na przyjęciu, że krajem pochodzenia importowanego towaru nie jest Tajlandia, a Chiny i - na skutek tego ustalenia – nałożenie na skarżącą cła konwencyjnego (erga omnes), a w szczególności cła antydumpingowego. Zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ma regulacja zawarta w art. 67 WKC. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której są zgłaszane towary - jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne - pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym; zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy (art. 63 WKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, a w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego powstaje dług celny (art. 201 ust. 1 lit. a i ust. 2 WKC). Dzień zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym - środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny. Dla przedmiotowego towaru zgłaszanego do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia ww. zgłoszenia celnego, tj. w dniu 2 marca 2012 r., pochodzącego z Chin i zaklasyfikowanego do ww. kodu Taric, stawka celna erga omnes wynosiła 7%. Na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U.UE.L.2011.43.9), na niektóre tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², objęte niektórymi kodami, pochodzące z Chin, nałożono tymczasowe cło antydumpingowe w wysokości 62,9%. Następnie w dniu 10 sierpnia 2011 r., weszło w życie Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. (Dz.U.UE.L.2011.204.1) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została zasadniczo utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego – 62,9%. Nie budzi wątpliwości, że towar ujęty w ww. zgłoszeniu celnym, sklasyfikowany do kodu Taric 7019 59 00 10 został objęty przepisami ww. rozporządzeń. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, by skarżąca przedstawiła fakturę handlową od producenta, która mogłaby stanowić podstawę do zastosowania innej niż stawka cła antydumpingowego w wysokości 62,9% - w szczególności nie przedstawiono faktury od przedsiębiorstwa, co do którego na podstawie art. 1 ust. 2 rozporządzenia Nr 791/2011 mogłaby być zastosowana inna (niższa) stawka cła antydumpingowego aniżeli zastosowana – 62,9%. W odniesieniu do złożonej skargi należy wskazać, że z uwagi na otrzymane w 2011 r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadził w Tajlandii na przełomie września i października 2013 r. wspólne dochodzenie z udziałem kompetentnych władz tajlandzkich, dotyczące unikania ceł antydumpingowych na import chińskich tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych przez ich deklarowanie jako pochodzących z Tajlandii. Z ww. dochodzenia został sporządzony przez OLAF: Raport z misji z dnia 21 listopada 2013 r. (Nr [...]) oraz Raport końcowy z dnia 7 sierpnia 2014 r. (Nr [...]) – oba raporty zostały wyposażone w odnośne załączniki. Na treści wskazanych raportów oparły się organy celne w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych miały chińskie pochodzenie. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Artykuł 9. tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Należy jednak zauważyć, że dochodzenie rozpoczęło się pod rządami tegoż Rozporządzenia Nr 1073/1999, które jednak w międzyczasie zastąpione zostało nowym rozporządzeniem – tj. Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). To pod rządami tego rozporządzenia sporządzone zostały ww. raporty, na podstawie których organy celne oparły swoje ustalenia faktyczne. Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że każdy raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Zmiana przepisów prawa wspólnotowego w zakresie regulującym prawne znaczenie raportu OLAF nie miała zatem – wbrew zarzutom podniesionym w skardze - żadnego wpływu na ocenę tego raportu, choć należy uznać, że właściwą podstawą prawną dla takiej oceny powinno być rozporządzenie nr 883/2013, będące aktem prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta w żadnym stopniu nie mogła rzutować na wynik sprawy a w konsekwencji nie mogła stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji, czy – tym bardziej – stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 o.p., o co wnosiła skarżąca. W rozpoznawanej sprawie należy podkreślić, że sporządzone przez inspektorów OLAF raporty (z misji oraz końcowy) stanowiły zatem dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie polskie władze krajowe - w pełni autonomicznym - postępowaniu celnym ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu tkaninę siatkową o określonych parametrach. Dowód ten podlegał ocenie organów na ogólnych zasadach. Innymi słowy, z przywołanych regulacji wynika zatem, że omawiany raport OLAF - tak we wcześniejszym stanie prawnym jak i obecnie - stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez organy postępowaniu celnym mającym na celu przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Raport ten ma charakter dokumentu urzędowego - stanowi dowód zrównany z protokołami kontroli. W rozpoznawanej sprawie organy celne przyjęły, że wykorzystane w niniejszej sprawie raporty OLAF stanowią dokument (wiarygodny i wystarczający dowód), na podstawie którego możliwe jest dokonanie przyporządkowania kontenerów, w których przedmiotowy towar opuścił Chiny i kontenerów, w których towar ten, po przeładowaniu, został przywieziony do Polski. W przedmiotowych raportach OLAF – w sposób szczegółowy – opisano mechanizm przywozu z Chin siatki podtynkowej z włókna szklanego, wprowadzenia towaru do wolnej strefy celnej w Tajlandii a następnie jej opuszczenia i wprowadzenia towaru na obszar celny UE. W Tajlandii towar nie podlegał jakiemukolwiek przetworzeniu ani czynnościom produkcyjnym, a jedynie był magazynowany i przeładowywany w procedurze "cross-docking" z jednych kontenerów do innych. Dane w raportach zostały dopasowane do konkretnej numerycznej przesyłki i udokumentowane, tak by można było prześledzić historię przemieszczania się towaru z Chin do UE. Na podstawie ww. Raportów OLAF (Nr [...]), które – co wynika z ich treści – bazowały również na ustaleniach (danych) wynikających z Raportu z misji OLAF (Nr [...]) dotyczącego analogicznego dochodzenia w Malezji, ustalono modus operandi firm eksportujących siatkę podtynkową z włókna szklanego na obszar UE. Przypomnieć bowiem trzeba, że bezpośrednią przyczyną weryfikacji omawianego zgłoszenia celnego było ujawnienie w toku kontroli w siedzibie skarżącej, faktur proforma wystawionych przez malezyjską firmę D. Ich analiza doprowadziła do stwierdzenia, iż numer kontraktu jest identyczny jak na fakturach proforma wystawionych przez tajlandzką firmę C. Towar (tkaniny siatkowe z włókien szklanych) w kontenerach o nr: [...], [...] i [...] za fakturą nr [...] z dnia 23 grudnia 2011 r., został wyeksportowany z Chin przez firmę E . Importerem była firma F z Tajlandii. Towar zarejestrowano w deklaracji importowej nr [...]. Krajem pochodzenia towarów, wskazanym w ww. deklaracji są Chiny. Następnie towar przeładowano do trzech innych kontenerów (o numerach [...], [...] oraz [...]) i za fakturą nr [...] z dnia 23 grudnia 2011 r., ze zmienionym nadawcą i odbiorcą towaru wg deklaracji eksportowej nr [....] wyeksportowano do UE. Eksporterem towaru była firma C z Tajlandii. Na podstawie dopasowania sporządzonego przez OLAF możliwe było zidentyfikowanie przesyłki, objętej zgłoszeniem celnym nr [...], jako wcześniej importowanej do Tajlandii z ChRL, a następnie wysłanej do Unii Europejskiej (powyższe znajduje potwierdzenie w zał. 3 i 3.1 do Raportu końcowego). W odniesieniu do zarzutów skarżącej formułowanych w kontekście raportu OLAF (zarówno z misji, jak i końcowego) należy wskazać, że – wbrew stanowisku skarżącej – raport był kompletny tzn. wszystkie załączniki które zostały wymienione w raporcie OLAF zostały przekazane polskim organom celnym. Należy raz jeszcze podkreślić, że treść wskazanych raportów dowodzi, że towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 2 marca 2012 r. o nr [...] był przedmiotem wyłącznie przeładunku, tak więc nie podlegał żadnemu przetworzeniu ani czynnościom produkcyjnym w Tajlandii, tak więc nie mógł – zgodnie z art. 24 WKC – uzyskać statusu pochodzenia z ww. kraju, a w konsekwencji należało uznać, że zachował niepreferencyjne chińskie pochodzenie. W toku postępowania OLAF w piśmie z dnia 11 lutego 2015 roku wyjaśnił niezgodności dotyczące przyporządkowania kontenerów, o co wnosiła strona skarżąca w piśmie z dnia 2 lutego 2015 roku. Zauważyć należy, że z wyjaśnieniami tymi spółka została zapoznana i nie zgłosiła zastrzeżeń. Sam fakt wystawienia świadectwa pochodzenia nie daje podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy towar pochodził z Tajlandii. Wprawdzie – co podnosi skarżąca - autentyczność wystawienia świadectwa pochodzenia została potwierdzona, jednakże jak wynika z materiału dowodowego, zostało ono wystawione w oparciu o fałszywe lub niepoprawne informacje przedstawione Wydziałowi Handlu Zagranicznego Tajlandii. Ta okoliczność sprawia, że organy celne zasadnie nie oparły swoich ustaleń na tym dokumencie. W ocenie Sądu organy celne bazując na treści raportu w sposób prawidłowy przyjęły, że importowany przez skarżącą towar pochodził z Chin, skąd – po jego przeładunku w Tajlandii – został przywieziony do UE. Zarzut dotyczący "wykorzystania instytucji raportu" OLAF do pominięcia Rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U.UE.L.2009.343.51 ze zm.), jak też nałożenia cła antydumpingowego za okres wcześniejszy niż dzień wejścia w życie rozporządzenia wszczynającego postępowanie w sprawie obchodzenia ceł antydumpingowych nr 437/2012 jest chybiony. Procedura nakładania ceł antydumpingowych na podstawie Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 i Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 jest zgodna z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009, zaś akty prawne dotyczące OLAF nie są powiązane z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009. W sprawie nie miało też zastosowania przywołane przez skarżącą Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. (Dz. U. UE. L 2012.134.12), które weszło w życie w dniu 25 maja 2012 r. i nie stanowiło podstawy wydanej decyzji. W dniu objęcia przesyłki wnioskowaną procedurą celną dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 19, pochodzącego z Chin, obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, które - w świetle ustaleń faktycznych wynikających ze sporządzonego w sprawie raportu OLAF – stanowiło podstawę prawną do obciążenia przedmiotowego towaru cłem antydumpingowym. Przepis art. 2 ww. rozporządzenia określił wysokość stawek cła antydumpingowego w wysokości 62,9% na towary wyprodukowane przez inne niż wskazane z nazwy w ww. rozporządzeniu przedsiębiorstwa. W przypadku, gdyby skarżąca w zgłoszeniu celnym nr [...] zadeklarowała właściwe pochodzenie towaru, zgodnie z powyższym rozporządzeniem Rady zostałoby pobrane cło antydumpingowe. Nie można podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego skutkujących pozbawieniem skarżącej "prawa do obrony". Skarżąca twierdzi, że nie miała możliwości weryfikacji twierdzeń i udziału w czynnościach i dowodach przeprowadzonych przez misję OLAF. Raport OLAF został sporządzony pod rządami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., zaś przepisy tego rozporządzenia nie przewidują możliwości udziału kontrahentów unijnych w dochodzeniach prowadzonych przez OLAF. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącej, że prowadzenie przez organy postępowania w oparciu o dokument w postaci raportu OLAF uniemożliwia jego weryfikację i obalenie twierdzeń w nim wskazanych. Należy raz jeszcze zaakcentować, że raport OLAF należy traktować tak jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji krajowej, a więc jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Stanowi on zatem dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jednakże walor ten nie ma charakteru bezwzględnego, bowiem w art. 194 § 3 o.p. przewidziano możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 983/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykorzystany w niniejszej sprawie przez organy celne raport OLAF (z misji i końcowy) został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, a wynikające z niego ustalenia, przyjęte przez organy celne za podstawę faktyczną wydanych rozstrzygnięć, należy uznać za wiarygodne (zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy). W toku postępowania skarżąca nie podważyła faktów zawartych w ww. raporcie OLAF ograniczając się jedynie do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez upoważnione organy, nie przedstawiając żadnych dowodów na podważenie tych ustaleń. W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy poprzez dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego, jako dowodu w przedmiotowym postępowaniu, a tym samym niedopuszczalne dokonanie analizy nieprzetłumaczonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy odnosząc się do takiego samego zarzutu formułowanego w odwołaniu wyjaśnił, że nieprzetłumaczony na język polski materiał dowodowy, to jedynie dokumenty objęte załącznikiem 2B-60 do raportu z misji. Dokumenty te zostały w dochodzeniu prowadzonym przez OLAF przedłożone uczestnikom misji przez firmę G w celu potwierdzenia (udokumentowania) operacji dokonanych przez tę Spółkę na rzecz firmy C z Tajlandii, która w niniejszej sprawie występuje w zgłoszeniu celnym nr [...] jako eksporter towaru. Cały proceder natomiast stosowany w odniesieniu do importowanego przez skarżącą towaru został w stopniu wystarczającym opisany w pozostałej części raportu OLAF z misji z dnia 21 listopada 2013 r. (nr [...]) oraz w raporcie OLAF końcowym z dnia 7 sierpnia 2014 r. (nr [...]), które to – wraz z pozostałymi załącznikami – zostały przetłumaczone na język polski. W ocenie Sądu brak było w związku z powyższym podstaw do uwzględnienia skargi. Organy celne procedując w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, uznając słusznie, że importowany towar, objęty zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 2 marca 2012 r. pochodzi z Chin. W konsekwencji, w sposób zasadny organy zastosowały stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, prawidłowo wyliczając kwoty należności wynikające z długu celnego, które to wyliczenia nie były kwestionowane przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.