II SA/Sz 435/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skarg Spółki A., G. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. B. Spółka oraz G.P. wnieśli odrębnie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia 26 listopada 2014 r., wydaną na rzecz E. Spółki o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, tj. przebudowę i rozbudowę linii napowietrznej 110 kV relacji [...]. Skarga Spółki B. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 435/15, zaś skarga G.P. zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 436/15. Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. E. Spółka wystąpiła z wnioskiem do Starosty G. o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie linii napowietrznej 110 kV relacji [...], na terenie działek w obrębach [...]. Do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwana dalej: "K.p.a.", Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę E. Spółce [...] dla wnioskowanej inwestycji, polegającej na przebudowie i rozbudowie linii napowietrznej 110 kV relacji [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że projekt budowlany spełnia wymogi ostatecznej decyzji Burmistrza G. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz jest zgodny z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębach ewidencyjnych [...] zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej w Goleniowie Nr XIII/136/11 z dnia 26 października 2011 r., uchwałą Nr XLVI/594/10 z dnia 20 października 2010, uchwałą Nr XX/273/08 z dnia 27 sierpnia 2008 r., jak i zgodna z decyzją Burmistrza Gminy G. z dnia 26 września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. Spółka [...] (właściciel działki nr [...]), która wnioskowała o zawieszenie postępowania administracyjnego, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości, należącej do Spółki. Odwołanie wniósł także G.P. (współwłaściciel działki nr [...]), podnosząc naruszenie interesu strony i brak wydania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz S.W. (współwłaściciel działki nr [...]) podnosząc, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 9 i art. 10 § K.p.a. oraz art. 4 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie wniósł J.K. (właściciel działki nr [...]), podnosząc całkowite pominięcie praw właściciela nieruchomości. Decyzją z dnia 4 lutego 2015 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty G.z dnia 26 listopada 2014 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że inwestycja elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV realizowana będzie po dotychczasowej trasie. Jest to inwestycja celu publicznego, która ma służyć ogółowi społeczności zamieszkującej w regionie Pomorza Zachodniego. Przebieg przedmiotowej linii został ujęty w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta jest wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do terenu nieobjętego ww. decyzją, przebieg inwestycji ujęty został w trzech planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego gminy G. (uchwały Rady Miejskiej w Goleniowie Nr XIII/136/11 z 26 października 2011 r.; Nr XLVI/594/10 z dnia 20 października 2010 r.; Nr XX/273/08 z dnia 27 sierpnia 2008 r.). Jak zauważył organ odwoławczy, inwestor załączył decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie linii 110 kV [...], rozumianego jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W decyzji tej Burmistrz G. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, określając zakres raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, natomiast inwestor taki raport przedłożył. Wojewoda wskazał, że decyzja środowiskowa została wydana po uzgodnieniu z Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w G., a projekt budowlany spełnia zapisy ww. decyzji środowiskowej. Wobec powyższego za chybiony organ uznał zarzut G.P. o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, z naruszeniem interesu prawnego strony oraz sprzeczności tej decyzji z przepisami prawa. Jak zauważył organ II instancji, inwestor wskazał swoje prawo do dysponowania nieruchomościami odwołujących się, w załączniku do oświadczenia. Ponadto organ odwoławczy uzyskał dodatkowe informacje, np. poprzez uzyskanie decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości z nadaną klauzulą ostateczności, w stosunku do działki będącej własnością Spółki B., S.W., J.K. oraz aktu notarialnego w stosunku do działki G.P. Odnosząc się do wniosku Spółki B. o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości nr [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja ta uzyskała klauzulę ostateczności w dniu 28 sierpnia 2014 r. i od tego dnia jest decyzją wykonalną. Z ustaleń poczynionych przez organ II instancji wynikało ponadto, że Spółka B. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Postanowieniem z dnia 9 września 2013 r. organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniem z dnia 25 września 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania, ostatecznie sprawę rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1265/13 orzekł o oddaleniu skargi. Ponadto Wojewoda Z. (decyzją z dnia 16 czerwca 2015 r.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. wydanej w dniu 29 lipca 2013 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a w dniu 9 lipca 2014 r. przekazał Ministrowi Infrastruktury odwołanie Spółki. Wojewoda Z.i stwierdził, że rzeczona decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, będącej własnością Spółki B., nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a strona wyczerpała swoje prawo do wniesienia odwołania. Według organu, rozpatrzenie odwołania Ministra Infrastruktury nie stanowi w niniejszej sytuacji zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy nie uwzględnił także zarzutów S.W. i J.K. W skardze do Sądu, Spółka B. wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody Z. z dnia 4 lutego 2015 r. Zaskarżonej decyzji, Spółka zarzuciła w szczególności naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 100 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie objętej skargą decyzji, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego, sygnalizowanego przez skarżącą w drodze kwestionowania przez nią prawa do terenu po stronie inwestora. Skarżąca wystąpiła bowiem z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej, a następnie skierowała sprawę do organu II instancji, zaś do dnia dzisiejszego przedmiotowe odwołanie nie zostało rozpatrzone, co oznacza, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nadal jest w toku, a do czasu jego ostatecznego rozstrzygnięcia, nie ma możliwości wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Spółka zarzuciła naruszenie wydaną decyzją art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że inwestor wykazał posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością skarżącej, składającej się z działki nr [...] z obrębu [...], podczas, gdy przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju nadal toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej. Z kolei G.P. w skardze do Sądu wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Z. z dnia 4 lutego 2015 r. w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprze uznanie, że inwestor wykazał należycie prawo do dysponowania nieruchomością skarżącego, podczas gdy skarżący nie wyraził zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w dniu 2 września 2013 r., w kształcie określonym w pozwoleniu na budowę. Według skarżącego, wbrew stanowisku przyjętemu przez organ, inwestor nie miał prawa dysponowania działkami z obrębu [...]. Oświadczenie złożone przez stronę dotyczące działki nr [...] nie obejmowało zgody na korzystanie przez inwestora z nieruchomości w takim zakresie, w jakim wynika to z udzielonego pozwolenia na budowę. Dokonanie zaś rozbudowy i przebudowy linii napowietrznej z pewnością zwiększy negatywne oddziaływanie na środowisko. Zauważył, że inwestycją celu publicznego może być tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, a nie takie, które ma mu tylko sprzyjać. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien udowodnić, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego – indywidualnego lub grupowego. Wskazał, że projektowana linia ma przebiegać przez teren Puszczy [...], stanowiącej zwarty kompleks leśny, na terenie którego znajdują się liczne rezerwaty. Zakup działki w R. podyktowany był walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi, a nie planami rozbudowy sieci czy prowadzaniem przez inwestorów robót na tym terenie. Skarżący powołał art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że rozbudowa linii ograniczy jego interesy, bowiem dokonując zakupu nieruchomości nie spodziewał się, że w jego sąsiedztwie pojawi się wzmocniona linia energetyczna. Wojewoda Z. odpowiadając na ww. skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zakwestionowania przez G.P. prawa do dysponowania jego nieruchomością przez inwestora na cele budowlane, organ odwoławczy wskazał, że podczas prowadzonego postępowania odwoławczego, skarżący nie podnosił wskazanej kwestii. Organ wyjaśnił, iż z oświadczenia załączonego przez inwestora wynika, że prawo do działki nr [...], wynika z aktu notarialnego z dnia 2 września 2013 r., natomiast w dziale III księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości, widnieje ograniczone prawo rzeczowe na rzecz E. Spółki w sprawie ustanowienia służebności przesyłu (na podstawie ww. aktu notarialnego). W piśmie z dnia 26 sierpnia 2015 r., skarżący G.P. podtrzymał stanowisko skargi. Wskazał, że ujawnione w księdze wieczystej prawo rzeczowe ustanowione na rzecz inwestora, nastąpiło zgodnie z treścią oświadczenia o ustanowieniu służebności Zdaniem skarżącego, w oświadczeniu tym, nie udzielił zgody na "przebudowę czy rozbudowę" linii energetycznej, w zakresie objętym pozwoleniem na budowę. Na rozprawie w dniu 3 września 2015 r., Sąd połączył sprawę ze skargi Spółki B. ze sprawą ze skargi G.P. do łącznego rozpoznania i orzekania i postanowił prowadzić pod sygn. akt II SA/Sz 435/15. Pełnomocnik uczestnika Spółki E. wniósł o oddalenie skargi i podał, że inwestycja została zrealizowana. Uczestnik postępowania J.K. poparł skargę. Na pytanie sędziego sprawozdawcy, pełnomocnik Spółki E. podał, że nie jest mu nic wiadomo o przebiegu i ewentualnym zakończeniu postępowania związanego ze stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia 29 lipca 2013 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Pełnomocnik nie dysponował także aktem notarialnym odnoszącym się do nieruchomości skarżącego G.P. Następnie pełnomocnik Spółki E. przedłożył decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 2 lipca 2015 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody Z. z dnia 16 czerwca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Oświadczył, że nie wie czy powyższa decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego. Sąd zobowiązał pełnomocnika Spółki E. do nadesłania odpisu aktu notarialnego z dnia [...] dot. ustanowienia służebności na nieruchomości G.P., z tym, że dowód ten Sąd postanowił przeprowadzić poza rozprawą w terminie publikacyjnym. W piśmie z dnia 14 września 2015 r., uczestnik postępowania Spółka E. poinformował Sąd, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 2 lipca 2015 r. nie była zaskarżona. Wskazał, że w dniu 2 września 2013 r., A.S. i R.S. – współwłaściciele działki nr [...], ustanowili służebność przesyłu, m.in. na ww. działce. A.S. w dniu 21 października 2013 r., odsprzedał część swoich udziałów w przedmiotowej nieruchomości G.P. Uczestnik załączył odpis ww. aktu notarialnego, zawierającego oświadczenie A.S. i R.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działań organów administracji publicznej m.in. pod względem zgodności z prawem, która sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według powyższego kryterium wykazała, że akt ten nie narusza prawa ani w sposób zarzucany skargą, ani w żaden inny sposób uzasadniający wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Objęta kontrolą sądową decyzja Wojewody Z. z dnia 4 lutego 2015 r. utrzymała w mocy decyzję Starosty G. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji celu publicznego, tj. przebudowy i rozbudowy linii napowietrznej 110 kV. Stosownie do art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Artykuł 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wymienia dokumenty jakie są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę, m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Ustawowym wymogiem jest dołączenie do wniosku oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czyli wskazania tytułu prawnego (art. 3 pkt 11 ww. ustawy), wynikającego z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (patrz także art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Kolejnym wymaganym dokumentem, który należy załączyć do przedmiotowego wniosku jest wydana w zależności od rodzaju zamierzenia inwestycyjnego albo decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, albo decyzja o warunkach zabudowy dla pozostałych inwestycji. Uzyskanie tych decyzji jest konieczne, gdy na obszarze objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższe rozważania są konieczne z uwagi na zarzuty Spółki B. oraz G.P., stawiane przeciw legalności udzielonego Spółce E. pozwolenia na budowę, wobec podważanego przez nich oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami należącymi do skarżących, na cele budowlane. Sąd uznał, że zarzuty te nie są zasadne. W przypadku Spółki B., rzecz dotyczy działki nr [...], objętej inwestycją Spółki E. Strona skarżąca już na etapie postępowania odwoławczego zarzuciła organowi I instancji prowadzenie postępowania, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego, sygnalizowanego przez skarżącą w drodze kwestionowania prawa do terenu ww. działki po stronie inwestora. Sąd zauważa, że posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane było przedmiotem szczególnej analizy organu odwoławczego. Bezsporne jest, że inwestor uzyskał decyzję Starosty G. z dnia 29 lipca 2013 r. ograniczającą sposób z korzystania z nieruchomości ww. działki nr [...], poprzez realizację inwestycji celu publicznego, co wypełnia przesłankę posiadania przez inwestora jednego z praw, wymienionych w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Decyzji tej, stosownie do art. 16 § 1 K.p.a., przysługuje domniemanie mocy obowiązującej tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Z akt sprawy wynika, że odwołanie skarżącej od ww. decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości okazało się nieskuteczne z powodu niezachowania terminu do złożenia tego środka zaskarżenia, skutkiem tego przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Spółka podjęła następnie działania mające na celu wzruszenie decyzji organu z dnia 29 lipca 2013 r., poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Wojewoda Z. decyzją z dnia 16 czerwca 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu I instancji. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody Z. wydaną w trybie nadzwyczajnym. Powyższe oznacza, że nie istnieją okoliczności mogące poddawać w wątpliwość skutki prawne, oparte na decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej. Zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane był zatem chybiony. Nie mógł także odnieść zamierzonego skargą skutku zarzut Spółki o prowadzeniu postępowania z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 Kpa, gdyż kwestia ewentualnego zagadnienia wstępnego w sprawie, definitywnie odpadła z chwilą wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji z dnia 2 lipca 2015 r. Nie znajduje też potwierdzenia zarzut G.P., który kwestionował należyte wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością skarżącego nr [...], na cele budowlane. Skarżący podnosił, że nie wyraził zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w kształcie określonym w pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego nie znajduje potwierdzenia w treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Należy przypomnieć, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane składa inwestor, określając, którym z praw dysponuje, według definicji legalnej z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Jak przyjmuje się w doktrynie tytuł prawny, o którym wyżej mowa, wynikać może z ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego, np. w drodze umowy pomiędzy właścicielem nieruchomości a właścicielem sieci władnącej. Nie ma przy tym rozstrzygającego znaczenia sam fakt ujawnienia prawa w księdze wieczystej (por. Z. Niewiadomski, [w:] Prawo budowlane, wyd. 5, s. 417). Istotne jest aby właściciel jeszcze przed wydaniem pozwolenia na budowę wyraził zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowlane oraz aby zgoda była sformułowana w sposób jednoznaczny. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, dla oceny zgodności z prawem działań organów, istotne znaczenie miała dla Sądu analiza treści aktu notarialnego z dnia 2 września 2013 r., zawierającego oświadczenie A.S. i R.S. właścicieli m.in. działki nr [...]. Część udziałów do tej nieruchomości G.P. nabył w dniu 21 października 2013 r. Ustanowione prawo jest bez wątpienia skuteczne wobec następców prawnych stron wymienionych w tym akcie. Z treści tego dokumentu wyraźnie wynika (§ 3 ust. 1 pkt c), że ustanowiona służebność przesyłu w przypadku ww. działki nr [...], ograniczona jest do korzystania z pasa gruntu, przebiegającego wzdłuż napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] wraz z liniami światłowodowymi powieszonymi na słupach i polegać będzie na prawie do ich eksploatacji, dokonywania kontroli, przeglądów, konserwacji, modernizacji i remontów, przyszłej budowy i rozbudowy linii, usuwania awarii, wymianie urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej oraz na prawie wstępu na obciążoną nieruchomość w celu przeprowadzenia przedmiotowych prac, zakres służebności wynika z załączników nr [...] do tego aktu. Jak wskazał, przy tym organ odwoławczy w swej decyzji, planowana inwestycja będzie realizowana po jej dotychczasowej trasie. Zestawiając powyższe okoliczności, Sąd przyjął, że wbrew twierdzeniom skarżącego, oświadczenie właściciela ww. działki nr [...], obejmowało zgodę na korzystanie przez inwestora z nieruchomości w takim zakresie, w jakim wynika to z udzielonego pozwolenia na budowę. Pozostałe zarzuty skarżącego również są nietrafne. Sąd podkreśla, że objęty skargą przedmiot dotyczy decyzji o przyznaniu uprawnienia ubiegającemu się o jej wydanie podmiotowi (inwestorowi) do wykonywania określonych we wniosku robót budowlanych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami z zakresu prawa budowlanego. Prawidłowość tego rodzaju twierdzeń jak charakter celu publicznego planowanej inwestycji, czy też kwestie zgodności zamierzenia z walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi, mogły być podważane, ale jedynie na gruncie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub kwestionowania planów zagospodarowania przestrzennego. Z kolei kwestie ochrony terenów, przez które przebiega planowana przebudowa i rozbudowa sieci elektroenergetycznej, podlegały ocenie w ramach postępowania mającego określić wpływ tej inwestycji na środowisko. Tego rodzaju akty zostały wydane i organ architektoniczno – budowlany jest związany ustaleniami wynikającymi z tych aktów, jak i przedmiotowym zakresem ich rozstrzygnięcia, co oznacza, że organ ten nie może samodzielnie kształtować ani zmieniać wymogów sformułowanych w ww. aktach. Reasumując Sąd uznał, że przyjęte w zaskarżonej decyzji właściwe ustalenia stanu faktycznego, pozwalały na wydanie decyzji o określonej w niej treści. Kontrola sądowa nie potwierdziła trafności zarzutów skargi. Sąd badając w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń prawa procesowego i materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.