II GZ 948/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3246/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "J" Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3246/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry. J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. w skardze na ww. decyzję (dalej jako: Spółka/Skarżąca) złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Spółka podniosła również, iż jej kapitał własny nie pokryje nałożonych kar, a co za tym idzie doprowadzi do upadłości, natomiast sama tylko utrata płynności finansowej w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto w ocenie Skarżącej z uwagi na coraz bardziej powszechne i jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych postępowaniach wysoce prawdopodobne jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka podała również, iż w roku 2014 poniosła stratę w wysokości 449 827,15 zł. Na dzień 31 grudnia 2013 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 10 920 054,73 zł, koszty działalności operacyjnej wyniosły 11 519 648,66 zł, natomiast łączna strata ze sprzedaży 599 593,93 zł. Z kolei łączna strata z działalności operacyjnej wyniosła 443 739,33 zł, a łączna strata z działalności gospodarczej 449 827,15 zł. Zdaniem Skarżącej powyższe zestawienia finansowe świadczą o jej niestabilnej sytuacji finansowej. Ponadto w kolejnych latach notuje ona coraz większe straty, a więc wszelkie zaburzenie doprowadzające do podwyższenia wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje. Do wniosku załączono bilans oraz rachunek zysków i strat Spółki za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że wykonanie przedmiotowej decyzji może łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd I instancji podkreślił również, że pełnomocnik Spółki w sposób przejrzysty i rzetelny przedstawił jej sytuację ekonomiczną oraz zagrożenia mogące w stosunku do niej zaistnieć w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zawarte we wniosku oświadczenia znajdują odzwierciedlenie w nadesłanym bilansie oraz rachunku zysków i strat, z których wynika stałe ponoszenie przez Spółkę strat oraz kurczenie się jej zasobów. Sąd biorąc pod uwagę udokumentowane straty Skarżącej, wysokość nałożonej kary (24 000 zł) oraz fakt wydania wobec Spółki co najmniej kilku innych decyzji nakładających kary finansowe, uznał argumentację strony dotyczącą groźby utraty płynności finansowej, co z kolei skutkować może upadłością tego podmiotu uznał, że spełniają przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w W., wnosząc o jego uchylenie i zwrot uiszczonego wpisu. W uzasadnieniu zażalenia organ wskazał przede wszystkim, że Sąd I instancji nie zbadał sytuacji finansowej Skarżącej. Nie wiadomo jakim majątkiem Spółka dysponuje (np. papiery wartościowe, obligacje, środki pieniężne zgromadzone na rachunkach, nieruchomości) i czy nie posiada z tego tytułu dodatkowych źródeł dochodów. Organ podkreślił, że dopiero ocena sytuacji majątkowej, wysokość uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędności czy ponoszonych przez Spółkę wydatków pozwoli na zbadanie ustalonej kwoty nałożonych kar pieniężnych i ich wpływu na kondycje finansową skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 24 000,00 zł. NSA uznał że, jak słusznie podnosi organ w zażaleniu, Sąd I instancji nie zbadał dokładnie sytuacji finansowej Spółki. WSA odniósł się tylko do wyniku finansowego (straty z działalności operacyjnej i gospodarczej) Skarżącej nie biorąc pod uwagę posiadanego przez Spółkę majątku, w szczególności wykazanych w bilansie środków trwałych i inwestycji krótkoterminowych. Ponadto należy zauważyć, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony w dniu 6 lipca 2015 r. (k. 32 akt WSA), a przedstawione dokumenty (wstępny bilans na dzień 31 grudnia 2014 oraz wstępny rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. oraz za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r.) obrazują stan majątkowy Spółki na koniec 2013 r. i 2014 r. Oznacza to, że w aktach sądowych nie ma dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową Spółki (od stycznia do czerwca 2015 r.), w konsekwencji czego WSA nie mógł ich przeanalizować w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku organu o zwrot kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie dają podstaw do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego