II OZ 1278/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.P. i L.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 723/15 o odrzuceniu skargi kasacyjnej E.P. i L.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 723/15 w sprawie ze skargi E.P. i L.P. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 października 2009 r. nr LVIII/569/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 723/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną E.P. i L.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 723/15 w sprawie ze skargi E.P. i L.P. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 października 2009 r. nr LVIII/569/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż E.P. i L.P., działając poprzez pełnomocnika – adwokata A.P., pismem z dnia wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 października 2009r. nr LVIII/569/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. odrzucił powyższą skargę wskazując, iż postanowieniem tut. Sądu z dnia 16 września 2014r. sygn. akt IV SA/Po 938/14 odrzucono wcześniejszą skargę wniesioną przez skarżących na ten sam akt prawa miejscowego. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż wezwanie z dnia 29 października 2013 r. (poprzedzające skargę rozpoznaną postanowieniem z dnia 16 września 2014r.), jak i wezwanie z dnia 1 kwietnia 2015 r. (poprzedzające przedmiotową skargę) są tożsame co do treści. Powołując więc na powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd co do "bezskuteczności" kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Sąd stwierdził, że dla skarżących termin do wniesienia skargi na uchwałę z dnia 20 października 2009r. nr LVIII/569/2009 zgodnie z prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 16 września 2014r. sygn. akt IV SA/Po 938/14 upłynął z dniem 3 lutego 2014 r. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę. Pismem z dnia 18 września 2015 r. pełnomocnik skarżących – adwokat P.K. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast stosownie do art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną jak również gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi kasacyjnej. Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, adwokat P.K. powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2015 r. o odrzuceniu skargi na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 20 października 2009r. nr LVIII/569/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu wojewódzkiego środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna nie przysługuje od tego rodzaju orzeczenia, bowiem od postanowienia o odrzuceniu skargi z powodów, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. przysługuje zażalenie, a nie skarga kasacyjna. W ocenie Sądu pierwszej instancji uznając, iż pismo z dnia 26 października 2015 r. stanowiło zażalenie to stwierdzić należy, iż wniesione one zostało z uchybieniem terminu. Jak wynika bowiem z akt sprawy przedmiotowe postanowienie zostało doręczone adwokatowi A.P. (wnoszącemu skargę) i adwokatowi P.K. (który pełnomocnictwo przedłożył wraz z pismem z dnia 14.09.2015 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 23.09.2015 r.). Doręczenia w/w pism nastąpiło w dniu 25.09.2015 r. Oznacza to, iż pismo z dnia 26 października 2015 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu. Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono postanowiono w myśl art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli E.P. i L.P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 173 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne przyjęcie, że zmieniona treść art. 173 § 1 (w ustawie zmieniającej pkt 48) stosuje się do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej. Wskazując na powyższe naruszenie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nowelą ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 9 kwietnia 2015 r., która weszła w życie dnia 15 sierpnia 2015 r. (dalej także: "ustawa zmieniająca") dokonano m.in. zmiany treści art. 173 § 1, któremu nadano brzmienie: "Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz 220 § 3 przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego" (pkt 48 ustawy zmieniającej) Konsekwencją tej zmiany była również zmiana art. 194 p.p.s.a. poprzez m.in. dodanie punktu 1a, stanowiącego, że zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. (pkt 57 ww. ustawy zmieniającej). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 2 ustawy zmieniającej przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Powyższy zapis oznacza, że po wejściu w życie Noweli z dnia 9 kwietnia 2015 r. środkiem zaskarżenia postanowień odrzucających skargę z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu jest zażalenie bez względu na to, w jakiej dacie sprawa ta została wszczęta. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że wolą ustawodawcy było stosowanie art. 173 w niezmienionym brzmieniu do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie omawianej ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu w niezmienionym brzmieniu od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. A zatem skoro przepis szczególny (art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a.) "stanowił lex specialis w stosunku do art. 173 § 1 p.p.s.a. to należało uznać, że postanowienia wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. od dnia 15 sierpnia 2015 r. podlegają zaskarżeniu zażaleniem. Nie ma zatem racji żalący się, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie Noweli należy stosować przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w niezmienionej treści, co w jego ocenie oznaczałoby, że od postanowienia wydanego w oparciu o art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy przysługuje skarga kasacyjna. Niezależnie jednak od powyższego wskazać należy, że powyższa kwestia pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 11 września 2015 r. (data wpływu do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu), to jest po wejściu w życie Noweli z dnia 9 kwietnia 2015 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy w obecnym brzmieniu. W tej sytuacji rację ma Sąd pierwszej instancji twierdząc, że mimo nazwania środka odwoławczego "skargą kasacyjną" należało uznać, że faktycznie stanowiło zażalenie. Termin do wniesienia zażalenia został określony w art. 194 § 2 p.p.s.a. i wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia a zatem złożenie go dnia 26 października 2015 r. w sytuacji doręczenia odpisu postanowienia dnia 25 września 2015 r. stanowiło uchybienie ww. terminu. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zażalenie na postanowienie z dnia 3 listopada 2015 r., jako wniesione po upływie ustawowego terminu – w oparciu o art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. należało odrzucić. W tym stanie rzeczy zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia z dnia 22 września 2015 r. Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.