I OZ 1869/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 411/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia działki postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 411/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu wniosku E. D., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia działki. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżąca domagała się uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Białymstoku w sprawie zatwierdzenia ustalonej protokolarnie w toku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego granicy działek. W ocenie Sądu I instancji, co do zasady nie można wykluczyć tego, że stwierdzenie nieważności tego rodzaju decyzji tj. decyzji, która powoduje określone skutki w sferze prawa własności nieruchomości, może doprowadzić do sytuacji, w której skutki będą trudne do odwrócenia. Jednak w złożonym wniosku skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła tego, poprzestając jedynie na sformułowaniu wniosku. Wobec powyższego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, brak jest możliwości oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie, uzupełnione pismem z dnia 26 listopada 2015 r. wniosła E. D., wskazując że w uzasadnieniu skargi podniosła, że stwierdzenie nieważności decyzji na wniosek M. i A. M. sprawi, że powstanie szkoda po zamknięciu drogi nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli jej rozmiary wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie, w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczą zatem zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd administracyjny wydając postanowienie na skutek rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ma obowiązek, na podstawie art. 141 § 4 w związku z art. 166 P.p.s.a. odnieść się do wskazanych w nim okoliczności oraz wyjaśnić, z jakich względów uznał, że w danej sprawie nie występują przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że Sąd I instancji odniósł się we wskazany sposób do okoliczności podniesionych przez E. D. we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a dotyczących zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie można zgodzić się z zarzutem stawianym skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że strona poprzestała jedynie na sformułowaniu wniosku. Skarżąca wykazywała, że stwierdzenie nieważności decyzji na wniosek M. i A. M. sprawi, że szkoda powstanie w przyszłości, po zamknięciu drogi nr [...]. Uzasadniając tę okoliczność E. D. podniosła, że w dniu 16 kwietnia 2015 r. A. M. przystąpił do grodzenia drogi i odstąpił od tej czynności po interwencji urzędnika Miasta i Gminy w Łapach. Sąd I instancji nie dopełnił zatem wymogów uzasadnienia, nie wyjaśnił zastosowania podstawy prawnej, co do charakteru "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" przy uwzględnieniu specyfiki zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera takich argumentów, które w sposób logiczny świadczyłyby o zasadności rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga ponownego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.